ပံုျပင္ႏွင့္ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္မိသူ

အစ္မ မသက္ေ၀ တဂ္၍ ေရးရပါသည္………………..အသြားေစခုိင္းသူ အစ္မ မသက္ေ၀ ေလးပစ္သူ က်ေနာ္ေမာင္ရြာသားပါခင္ဗ်ာ.အစ္မ မသက္ေ၀ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ..

ေဗဒင္ကုိ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေလ့မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့ ေဘးနားမွာ ယံုၾကည္တဲ့သူ ရွိပါတယ္။ အခန္႕မသင့္သည္လား သင့္သည္လား မေသခ်ာေပမယ့္ က်ေနာ့လက္ႏွစ္ဖက္ကို အဲ့ဒီ အမ်ိဳးသမီးေရွ႕မွာ ျပခဲ့မိတယ္။ တခဏအတြင္း ေနာက္တပတ္မွာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားထြက္ရမယ္ အစခ်ီတဲ့ စကားၾကားေတာ့ မ်က္ခံုးပင့္မိျပန္ေရာ…သူဆက္ေျပာတဲ့စကားေတြအျပီးမွာ ေမးစရာရွိလားဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ေခါင္းယမ္းျပတယ္။ အတူသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့ကိုေနာက္ခ်င္တာမုိ႕ ဒီေကာင္လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္မွာ မဟုတ္လားဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးက ေခါင္းယမ္းခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ က်ေနာ္လူပ်ိဳၾကီး မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး က်ေနာ္ ပံုျပင္နဲ႔ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ေနမိခဲ့တာ ဘ၀တစ္ခုစာ ၾကာခဲ့ျပီေလ…

မွတ္မွတ္ထင္ထင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ မင္းသမီးေလး။ မင္းသမီးေလးရဲ့ ေမြးေန႕ပြဲကို အဖိတ္မခံရတဲ့ နတ္ဆိုးမၾကီးရဲ့ က်ိန္စာ..အရြယ္ေရာက္လုိ႕ အပ္ထိုးမိရင္ ထာ၀ရအိပ္ေပ်ာ္သြားပါေစတဲ့။ တတိုင္းျပည္လံုး အပ္ဆိုတာ မသံုးရေအာင္ အမိန္႕ထုတ္ထားပါလ်က္ အမွုမဲ့အမွတ္မဲ့ဖြက္ထားမိတဲ့ အပ္တေခ်ာင္းေၾကာင့္ မင္းသမီးေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ။ သူမနဲ႕အတူ တတိုင္းျပည္လံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ ယေန႕ထက္ထိ။ က်ေနာ္သူမကို သြားႏွိုးရဦးမယ္။ က်ေနာ့အနမ္းကို ရရင္ သူမႏိုးထလာမယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က Sherk ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေနာ္……က်ေနာ္က Sherk ေလာက္မလွလို႕ပါ..

ေနာက္ထပ္မင္းသမီးေလးကေတာ့ လူေတြ သိပ္မသိႏိုင္ေသးတဲ့ မင္းသမီးေလးပါ။ နန္းက်ဘုရင္ တပါးရဲ့ သမီးေတာ္ေလးေပါ့။ သူမတိုင္းျပည္ကေန ထြက္လာေတာ့ သူမမွာ အလွဆံုး၀တ္စံု သံုးစံုပါလာခဲ့ပါတယ္။ သူဆင္းရဲမဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ မင္းသမီးေလး ရဲ့ လက္စြမ္းျပ ဟင္းလက္ရာေတြရယ္ သိပ္လွတဲ့ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ မိုးျပာေရာင္ ၀တ္စံုသံုးစံုရယ္။ မင္းသမီးေလးက သိပ္ရဲရင့္တည္ၾကည္ျပီး စိတ္သေဘာထားလဲ ေျဖာင့္မတ္တယ္။ အင္း ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ရတာပါေလ။

မႏွင္းျဖဴေလးကိုလည္း ေမ့ထားလို႕မျဖစ္ျပန္ဘူး။ ရုပ္ဆုိးဆိုး ဘုရင္မၾကီးလက္က လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ပုန္းေနရတဲ့ သူေလး။ လူပုေလးေတြ လက္ထဲက ျပန္သြားေခၚရဦးမယ္။ ဟိုရုပ္ဆိုးမၾကီး ပန္းသီးမေကြ်းခင္ အခ်ိန္မွီ က်ေနာ္ ေရာက္ပါ့မလား။

သန္းေခါင္ယံမတိုင္ခင္ ကပြဲသဘင္ထဲက ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ စင္ဒရဲလားေလးေကာ။ ေရႊဖရံုသီးလွည္းၾကီး သူနဲ႕ တူတူစီးမယ္လုိ႕ ၾကံစည္ထားခဲ့တာ။ က်ေနာ့ဆီ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ဖန္ဖိနပ္ေလး တရံနဲ႕ က်ေနာ့မွာေတာ့ အခုထိ ခ်ာခ်ာကိုလည္လို႕..သူ႕ကိုေတာ့ သနားခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္မိျပန္ေရာ..

က်ေနာ့အတြက္ ကိုယ္ခႏၶာေပၚက အေတာင္ေလးေတြ ႏွုတ္ျပီး ရက္ကန္းရက္ေပးတဲ့ ၾကိဳးၾကာမေလးေကာ။ သူ႔ရဲ့လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ ေတြ႕သြားခဲ့လို႕ က်ေနာ့ဆီကေန ထြက္သြားခဲ့တာ ႏွစ္ေတြ ခ်ီၾကာေနခဲ့ျပီ။ ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့ ၾကိဳးၾကာမေလးေရ..

၀ါးပင္ေတြထဲမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ လစႏၵာ မင္းသမီးေလးေရ။ သူေပးခဲ့တဲ့ မေသေဆးေတြကို ဖူဂ်ီယာမာေတာင္မွာ မီးရွိဳ႕ခဲ့တာ သိမွ သိပါေလစ။ ဒီတေခါက္ လကမာၻေပၚကို သြားမယ့္ ယာဥ္နဲ႕ သူ႕ဆီကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ အေရာက္လာမယ္ဆုိတာ ေျပာခ်င္မိျပန္တယ္။

သစၥာတရားၾကီးမားတယ္ဆုိတဲ့ အင္းေတာ္ၾကီးအိုင္က ရွမ္းမင္းသမီးေလးလည္း မက်န္ရစ္ေစခ်င္ဘူး။ သစၥာတရားအတြက္ က်ိန္စာေတြ ဆုိခဲ့တဲ့ သူေပါ့..

က်ေနာ့မွာ က်န္ေနပါေသးတယ္..ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲေျဖဆိုခ်ိန္ေစ့သြားတာမုိ႕ ပုဒ္မႏွစ္ေခ်ာင္းခ်ခဲ့လိုက္ပါတယ္။ အထက္မွာ မပါသူေတြကို က်ေနာ့ႏွလံုးသားထဲမွာ လာေရာက္ၾကည့္ရွုႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႕ တူမတူကိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြပဲ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ...

စိတ္နဲ႕ကိုယ္နဲ႕ မကပ္လို႕ သူရူးတေယာက္လုိ႕ က်ေနာ့ကို ေျပာခ်င္ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္က က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့သူတေယာက္ ျပီးေတာ့ ပံုျပင္နဲ႕ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ေနတဲ့သူတေယာက္ျဖစ္ေနတာမုိ႕ ဘာဆို ဘာကိုမွ က်ေနာ္ မျငင္းရဲေတာ့ပါဘူးေလ…………………


ဒီစာေရးဖို႕ အေတြးေလးေပးတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ သီခ်င္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္က အစ္မတေယာက္ မွ်ေ၀ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီအစ္မကိုလည္း ဒီေနရာက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလုိ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..



Fairy Tale
Years ago, when I was younger
I kinda liked a girl I knew
She was mine and we were sweethearts
That was then but then it's true

(Chorus)

I'm in love with a fairytale, even though it hurts
'Cause I don't care if I loose my mind
I'm already cursed

Every day we start a fighting
Every night we fell in love
No one else could make me sadder
But no one else could lift me high above

I don't know, what I was doing
When suddenly, we fell apart
Now a days, I cannot find her
But when I do, we'll get a brand new start

(Chorus)

I'm in love with a fairytale, even though it hurts
'Cause I don't care, if I loose my mind
I'm already cursed

She's a fairytale yeah even though it hurts
'Cause I don't care, if I loose my mind
I'm already cursed

ငါးဆယ့္တစ္

တဂ္ထားတဲ့သူကေတာ့ ေမ့ေလာက္ပါျပီ။ အေၾကြးရွိရင္ ေက်ာကုန္းပိုးထားသလို ျဖစ္ေနတတ္တာမို႕ အေၾကြးကို ျမန္ျမန္ဆပ္လိုက္ပါတယ္။ ေက်ပါေနာ္ မေအးစိန္…

မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ဖြင့္ကတည္းက မ်က္လံုးထဲမွ ျမင္ျမင္သမွ်က အျမင္မ်ား အားလံုး အက်ံဳးဝင္ေနပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ စိတ္ထဲက ျမင္ေနတဲ့ အျမင္ေလးတခုကို ခ်ျပလိုက္ပါတယ္။ အျမင္ေတြအားလံုးကို ေရးရရင္ ဖတ္သူေတြ ထြက္ေျပးသြားမွာစိုးတဲ့အတြက္ စာမပီ ဘာမပီ ေရးလိုက္တဲ့အျမင္ေလးတခု သက္သက္ပါ……….

ဖရဲသီးေတြ ရမယ္ ဖရဲသီးစိပ္ ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအး ေမႊးေမႊး ေရဆာေျပ ေရငတ္ေျပတယ္ ဖရဲသီးေတြ…

အထူးထုတ္ေတြ ကံ့ေကာ္ေရႊျပည္ ဘယ္ဟာ ယူမလဲ ဆယ္တန္း ကိုးတန္း ျမန္ျမန္၀ယ္ထားေနာ္

ႏိုင္ငံျခားေငြလဲမလား အစိမ္းလား အျဖဴလား အျပာလား…

ဒီမွာ ခင္ဗ်ာ ငါးဆယ့္တစ္ကားဂိတ္ဘယ္နားမွာပါလိမ့္

ဟင္ ငါးဆယ့္တစ္ကားဂိတ္က ဒီနားတ၀ိုက္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကိုသြားမယ့္ ငါးဆယ့္တစ္လဲ ပုလဲကိုလား ဝါယာလက္လား ေက်ာင္းထဲ၀င္မွာလား ေက်ာင္းထဲမ၀င္တာလား

မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံတ၀ိုက္မွာေတာ့ ငါးဆယ့္တစ္ေတြခ်ည္းပါ။

ထြက္ေတာ့မယ့္ ဟန္ရွိတဲ့ကားတစ္စင္းေပၚတက္လိုက္မိတယ္။

ခရီးသြားရာ ကိုယ္ခ်င္းစာပါဗ်ာ။ အားလံုးအိမ္ျပန္ခ်င္ေနၾကတာ။ တလက္မ စီေလာက္တိုးၾကပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကလို သေဘာထား။ အက်ၤ ီအနီၾကားနဲ႕ အစ္ကိုၾကီး အေရွ႕ကို ၀င္ပါ အေရွ႕မွာ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ရွိတယ္။ ဟိုအန္တီၾကီး တန္းကို အေသကိုင္ထားတယ္ သိပ္ၾကိဳက္တယ္ဟုတ္လား သိပ္ၾကိဳက္ေနရင္ အဆင္းမွာ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ အခု ေတာ့ အေရွ႕နည္းနည္းၾကြ။ ေခ်ာင္ေခ်ာင္စီးခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ကား၀ယ္စီးပါ…ဘလာ ဘလာ ဘလာ ဘလတ္…

ေနာက္ကခရာတုပ္တာေတာင္ ကားကို ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္လုပ္ေနေသးတယ္။ ေရႊစပယ္ယာကလည္း မေမာင္းေသးနဲ႕ဦးဆရာ အေရွ႕ကားနဲ႕ ငါးမိနစ္ပဲကြာေသးတာ ထမင္းငတ္ေနဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ကလည္းဗ်ာ ပိုက္ဆံ အျပဲေပးတာပဲ အထူးအဆန္းနဲ႕ ျပန္လဲခ်င္ေနေသးတယ္။ ဒီအတုိင္းပဲ သံုးေနတာ ႏွစ္ခ်ီေနျပီ။ ေရာ့အင့္ ႏွစ္ရာတန္ေတြပဲရွိတယ္ က်န္တဲ့ တစ္ရာ ေနာက္မွယူ။ ဆြဲေတာ့ ဆရာ ေရွ႕ကေန ဗိုက္ပူေတြ အကုန္,မ မသြားခင္ တင္သြားရေအာင္။

ေရွ႕တမွတ္တိုင္မွာလည္း လူအုပ္ၾကီးက ေစာင့္ေနေသးတယ္။ ပြတာပဲဆရာေရ တိုးၾကပါ တိုးၾကပါ ငါးဖယ္တိုးေလး လုပ္ပါ။ ကိုယ္ေလးတျခမ္းေစာင္းလိုက္ရင္ ေနာက္တေယာက္ ၀င္သာေသးတယ္။ စံျပက အေဝးၾကီးလိုေသးတယ္ ေနာက္မွ ထြက္လာခဲ့ အခု အျပင္ကလူေတြ အထဲ၀င္ပါေစဦးဗ်ာ။ အေပါက္ပိတ္ရင္ တေယာက္ အစိတ္ အေပါက္ဖယ္ရင္ တေယာက္တဆယ္ပဲ ေပးပါ။

စံျပပါတယ္ ဆရာေရ႕။ အေမၾကီးေတြဗ်ာ အပ်ိဳတုန္းကလို ဆင္းပါ ခပ္သြက္သြက္။ ေနာက္ကားက လာေတာ့မယ္။ ကဲပါဗ်ာ ျမန္ျမန္လာ…

ဂ်ပန္ေဆးရံုနားမွာ ဘဲဥေတြဆရာ ႏွစ္ရာတန္တစ္ရြက္ေလာက္ ခ်ခဲ့မယ္။ လာေလေရာ့…

လာသမွ် ကားဖမ္းတားေနတာပါပဲလား။

ပဲခူးကလပ္ပါလား ဟယ္ပင္ပါလား ခင္ဗ်ားတို႕ကလည္း ကိုယ္ဆင္းမယ့္ မွတ္တိုင္ ၾကိဳျပင္ထားတာ မဟုတ္ဖူး။ ခံုကေနမထခ်င္ၾကဘူး။ ပါေသးတယ္ ဆရာေရ ပါေသးတယ္ ရြာက အမ်ိဳးေတြ…

ေျမနီကုန္းဆင္းမယ့္ သူ ျပင္ထားပါ။ အခုထြက္လာပါ..

ဆရာေရ ေရွ႕ကားက ခုမွထြက္သြားတာ စက္သတ္လိုက္ပါေတာ့။ ခရီးသည္ ေစာင့္ရေအာင္ ေနာက္ဆယ္မိနစ္ေလာက္။

တျဗဲျဗဲနဲ႕ ကေလးေတြက ငို ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ကို မရွိဘူး ဒီေလာက္ မြန္းသိပ္ၾကပ္ေတာက္ေနတာကို ကားက မထြက္တဲ့ႏိုင္ဘူးေတာ္။ ငိုမေနနဲ႕ နင့္အေဖ ကားမဟုတ္ဘူး………….

ဟူး………………………………



ပင္ပန္းေနတဲ့ အရွိန္နဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္
အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ ဟာ ေအးလိုက္တာ ဆိုျပီး သတိထားမိေတာ့ ခံုတန္းေပၚမွာ က်က်နန အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တာကိုး။ ေဘးဘီကို ၾကည့္ေတာ့ Eunos MRT တဲ့။

ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဆုိျပီး စပယ္ယာကို လိုက္ရွာတယ္။ စပယ္ယာ ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္။ အံမယ္ ဒရိုင္ဘာ တစ္ေယာက္တည္း ေမာင္းေနတာပါလား။ ဒရိုင္ဘာက လည္း အ၀တ္အစားအျပည့္အစံုနဲ႕။ ပုဆိုးကို ေပါင္လည္ ထိ၀တ္ျပီး ဂီယာကုိ အတင္းထုိးေနတဲ့ပံုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

အံမယ္ ကားထိုင္ခုံေတြက ေဘးႏွစ္ဖက္ကို ကပ္ထားတာ မဟုတ္ပဲ အစီအရီဘယ္ညာညီလုိ႕ပါလား။ လက္ကိုင္ကြင္းေတြ ခ်ိတ္ထားတဲ့ တန္းကလည္း ၀ါးလံုးတန္း အစားထိုးကုသမွု မခံယူရေသးပဲ ေအာ္ ျဖစ္ေနေသးတာ။

အိုမွတ္တိုင္မွာ လူေတြ ကလည္း တန္းစီလို႕ပါလား။ ဒရိုင္ဘာက ေနာက္ကိုတုိးၾကဖို႕ please ဆိုတဲ့ စကား သံုးေနတာပါေကာလား။ ကားအ၀င္မွာ တီ တီဆုိျပီး ျဖစ္သြားတာ ဘာလုပ္ၾကတာပါလိမ့္။ ပိုက္ဆံထည့္တဲ့ ေသတၱာေလးနဲ႕ပါလား။ အလို အလို ထူးဆန္းလွခ်ည့္။

ကားမွတ္တိုင္ေတြအားလံုး ေခါင္မိုးေလးေတြနဲ႕ ခံုေလးေတြနဲ႕။ လမ္းေတြကလည္း ေခ်ာလုိ႕ ပါလား။ ဂံုးေက်ာ္ တံတားေတြကလည္း ဟိုနားတစ ဒီနားတစ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာ့ထားသလို လြယ္လင့္တကူ ခ်ထားသလို။ PIE ဆုိတာ ဘာပါလိမ့္။ ကားေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္လာလိုက္ၾကတာ။ ဟြန္းတီးသံေတြ သိပ္မဆူပါပဲ။

မျဖစ္ေသးပါဘူး တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္နဲ႕ Where is the conductor? ဆိုျပီးေမးေတာ့မွ ေဘးနားကလူေတြက ပုဆိုးၾကီးနဲ႕လူကို အထူးအဆန္းနဲ႕ၾကည့္ေနၾကတယ္။ You should ask the Captain. ဆုိတဲ့စကားကို မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ လူတေယာက္က ေျပာေတာ့ အင္း ေရွ႕ကိုသြားမွ ျဖစ္မယ္ဆုိျပီး အတင္းတိုးသြားမိတယ္။ 35 ဒိုင္နာေတြေလာက္မွ မၾကပ္ပဲ ေအးေဆး ခ်ိဳင္းပေလးေပါ့။ တခ်က္တေလ မေတာ္တဆ အသားခ်င္း ထိလိုက္မိတဲ့သူေတြဆီက ကြ်တ္စ္ ဆိုတဲ့အသံၾကားေတာ့ အံၾသမိတယ္။ သူတို႕ေတြကို 54ကားေတြ သာေကတကားေတြ သန္လ်င္ေက်ာက္တန္းကားေတြ ေပၚတင္ေပးလိုက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမယ္မသိဘူးဆိုျပီး ဟိလိုက္မိေသးတယ္။

တုိးရင္းတုိးရင္း ကားဒရုိင္ဘာနားေရာက္ေတာ့ ဟယ္လို ဆုိျပီး ဘာညာသာရကာ မဆလာ ေနၾကာကြာေစ့ ေတြေမးေတာ့ ဒီကားက Hougang ကို သြားေနတာတဲ့။ ေရွ႕နားေလးမွာ ငါဆင္းမယ္ေလဆုိေတာ့ ႏုိး ႏုိး ႏိုးတဲ့။ ဟာ မီးပြိဳင့္မိျပီ တံခါးဖြင့္ေပးပါဆုိေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ျပန္ၾကည့္တယ္။ မီးပြိဳင့္မွာ အတက္အဆင္းလုပ္ခြင့္မရွိဘူးတဲ့ေလ။ လူအခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရွံဳးလိုက္တာမ်ား။

မွတ္တိုင္ေရွ႕တည့္တည့္ကို ေရာက္မွ ကားေတြကို ရပ္ေတာ္မူတယ္။ တကယ္က ျမန္ျမန္ထက္ထက္ဆင္း ျမန္ျမန္ထက္ထက္တင္ေပါ့ အခုေတာ့ ၀ွီးခ်ဲနဲ႕လူကိုေတာင္ ဒရိုင္ဘာက ကားကိုစက္သပ္ျပီး ကားေပၚကူတင္ေနေသးေတာ့။ တကယ့္လူေတြပဲ…

လမ္းေပၚမွာ ကင္မရာၾကီးနဲ႕လူေတြ႕ေတာ့ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္က ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္းဆုိျပီး ေငးၾကည့္ေသးတယ္။ သူက ကားေတြကို ရိုက္ေနတာ ဧကႏၱေတာ့ ေနာက္ကားမွာ မင္းသားမင္းသမီးပါမယ္ထင္တယ္။

မထူးပါဘူးဆိုျပီး လိုက္သြားမိတာ တိုက္ေတြ တာေတြ ေငးရင္းေမာရင္း။ ပိုက္ဆံေကာက္တာလည္း အခုထိလည္းမေတြ႕ေသးဘူး ေတြးေနတုန္း လူတေယာက္ အေရွ႕မွာ လာရပ္တယ္။ Can I check your Card? ဆုိေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ ၾကည့္ရင္း အေတာ္ေလး စိတ္ညစ္ျပီး ေခြ်းေတြ ျပန္လာတယ္။

ဟို ဟို ဟို ဒီ ဒီ ဒီ ဆိုျပီး အစရွာလို႕ ေျဖရွင္းလို႕ မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကယ္ၾကပါဦးဗ်ာတို႕……..

ကားဂိတ္ေရာက္မွ ရွင္းဆိုျပီး ေဘးနားကလူေတြ ခ်ဳပ္ျပီး ေခၚသြားတယ္။

ေရာက္ပါေတာ့ ျမန္ျမန္.....

ေဟ့လူ ေဟ့လူ ဆိုျပီး ပခံုးကိုပုတ္မွ သတိရတယ္။ အလုပ္ဆင္းရမယ့္ အမွတ္သံုးလမ္းမၾကီးေပၚက အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုေရွ႕ကို ကားကေရာက္ေနျပီ။ ဂိတ္လည္းဆံုးေနျပီ။ ဟိုရက္ေတြက ညဆင္းေတြဆင္း ဒီမနက္ ဖယ္ရီမမွီလို႕ လိုင္းကားစီးလာရတ့ဲအျဖစ္။

ငါးဆယ့္တစ္ကားေပၚက အျဖစ္ေတြကေတာ့……………………

ေကာ္ဖီခြက္ ပုရြက္ဆိတ္၊ ရဲတိုက္ ႏွင့္ ေဆးမင္ရည္ စုပ္ထုိး………………

အသက္ကေလးရလာေတာ့ ဟိုက ဒီက ေမးၾကပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့စားရမလဲ။ တီးတီးတိုးတုိး သဖန္းပိုးနဲ႕ သီတင္းကြ်တ္ေတာ့မည္ သီတင္းကြ်တ္ေတာ့မည္တဲ့။ လြယ္မေယာင္နဲ႕ခက္ တိမ္မေယာင္နဲ႕နက္ အေမ့သား ဘယ္ေတာ့ ေရတိမ္နစ္မယ္မသိေသး….

ၾကားဖူးနား၀ရွိတဲ့ ပံုႏွစ္ခုက

ရံုးက အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က ေျပာတဲ့ ဥပမာက ေကာ္ဖီခြက္နဲ႕ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ…………….
လူပ်ိဳေလးေတြက ခြက္ႏွုတ္ခမ္းက ပုရြက္ဆိတ္ေတြနဲ႕ တူၾကတယ္တဲ့ ခြက္ထဲက ေကာ္ဖီကို ပူမွန္းမသိ အတင္းခြက္ထဲခုန္ဆင္းမယ္ခ်ည္းဆိုပဲ။

Supplier အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေျပာတာက အိမ္ေထာင္ျပဳတာကို ရဲတိုက္တစ္ခုနဲ႕ ဥပမာျပဳတယ္။ အိမ္ေထာင္မျပဳရေသးတဲ့ သူေတြက ရဲတိုက္ထဲကို ၀င္ခ်င္ၾကသတဲ့။ ၀င္ခ်င္ဆို ရဲတိုက္ၾကီးကလည္း တယ္ခမ္းနား ၾကီးက်ယ္တာကိုး။ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးသူေတြကေတာ့ ရဲတိုက္ထဲကလူေတြတဲ့ ရဲတိုက္ အျပင္ဘက္ကို ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေျပးထြက္ခ်င္ၾကတယ္တဲ့ေလ။

အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းနဲ႕ စပ္လ်ဥ္းျပီး အိမ္ေထာင္တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ေတြးမိသြားေစခဲ့တယ္။

က

ေမက ေမာင့္မ်က္ႏွာတစ္ရြာထင္ျပီး လိုက္လာခဲ့ျပီ။ ေမာင္တုိ႕ဆီမွာက ေမာင္ႏွမ ဆယ့္သံုးေယာက္။ ေမက ေရႊဘံုစံမင္းသမီး ေရႊလင္ပန္းနဲ႕အခ်င္းေဆး မင္းေမြးသလို ေမြးထားတဲ့ သမီး။ ေမာင္တုိ႕က ဦးေလးတြင္ခံုမွာ မိသားစု ေတြ ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစားေပါ့။ ဆင္းတယ္ရဲတယ္ ေမဘယ္မမွုေပမယ့္ ေသာက္ဟယ္စားဟယ္ ေမာင္တို႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေမ့တြက္တာ ေနရာခက္လွတယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ စင္းလံုးေခ်ာ ေကာင္းေလတဲ့ ေမာင့္အေသြး၊ ေသရည္ေတြ ၀င္ရင္ေတာ့ ေသြးဆုိးေတြျဖစ္ေနခဲ့သည္တဲ့။ ဒီေသရည္ေသာက္သည့္အခ်ိန္တိုင္း စကားေတြမ်ား ရန္ေတြျဖစ္ ေနာက္ဆံုး လက္ေတြပါသည္အထိ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပိဳကြဲမယ္လို႕ ၾကံစည္မိတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သားေလး ေမြးျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ေမာင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။ အစစအရာ ေျပာင္းလဲမွုေတြေနာက္မွာ ေမာင့္ရဲ့ အရိပ္ဟာ ေမ့အတြက္ ေအးရိပ္သာျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမာင့္လက္တစ္စံုဟာေမ့အတြက္ ဘယ္အရာမဆို ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ ခြန္အားတစ္ရပ္ပါ။ အခုအေျခအေနကို ျမင္ၾကတဲ့ သူတုိင္းက ျငိမ္းခ်မ္းေလျခင္း ကံေကာင္းေလျခင္းဆုိျပီး ေမ့ကို အားက်ခ်ီးမြမ္းၾကတယ္။ တကယ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမ့ဘ၀ ခေရာင္းေတာကာလကို သူတို႕ မသိခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ျမင္ရတဲ့ ကာလက ေရႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ ေမ့တိုင္းျပည္ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။

ခ

ကြ်န္ကုလား မယားေတာသူ၊ ဒီစကားပံုကို ဘာျဖစ္လုိ႕ ယံုမိပါလိမ့္။ မေရႊေအးတို႕က ဟိုးေတာဆိုမွ ေတာထဲက။ ကားလမ္းခရီးဆုိတာေတာင္ ျဖစ္ျဖစျ္မည္ေအာင္ သြားဖုိ႕ ခက္ခဲဘိျခင္း။ ေလယာဥ္ခရီးက်ေတာ့လည္း ေငြေရးေၾကးေရးက မတတ္ႏိုင္ရင္ ေလယာဥ္ဆိပ္သြားဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္။ မေရႊေအးတုိ႕ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါ ရန္ကုန္ေျမကို ေျခခ်ျပီေပါ့။ သူေျပာေနက် စကားက ကိုယ္ေတြတုန္းက ေတာမွာေနလုိ႕ နိမ့္က်ခဲ့သတဲ့။ သူ႕သားသမီးေတြ မနိမ့္က်ေအာင္ ရန္ကုန္ေျမက တလကၼမွ မေရႊ႕ခ်င္ဘူးဆုိပဲ။ အိမ္လခလား ေယာကၡမေပးလိမ့္မယ္။ ဆန္နဲ႕ဆီိ ေယာကၡမေပးလိမ့္မယ္။ မေရႊေအးဘာလုပ္ေနလဲ ဟုတ္လား။ အားတယ္ကို မရွိပါဘူး အိမ္ေရွ႕က ပူေတာ့ အိမ္ေနာက္ ေျပာင္းအိပ္ အိမ္ေနာက္က ပူေတာ့ အိမ္ေရွ႕ေျပာင္းအိပ္ ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ေတြသိပ္ရွဳပ္ေပါ့။ မေရႊေအးတုိ႕ေက်းဇူးရွင္ ေယာကၡမကို ဘယ္လိုထားသလဲ သိလား။ သူရန္ကုန္တက္လာရင္ ျမန္ျမန္ျပန္ေအာင္ လုပ္တာေပါ့။ နားဆူတယ္ေလ။ လိုအပ္တဲ့ ေငြေၾကးအကူပဲယူမယ္ ေယာကၡမ အပူမယူလို။ သူတို႕သားအမိေတြၾကား ရန္တုိက္ေပးလိုက္တယ္။ အိမ္က ႏြားကလည္း မေရႊေအးေျပာသမွ် ယံုတယ္ေလ။ ခပ္ပါးပါးပါပဲ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပုတ္လုိက္ရင္ ဘြားေတာ္ၾကီး အိမ္ျပန္ခရီးေပါ့။

ဂ

တံခါးေနာက္ကြယ္က အျဖစ္ေတြကို ဘယ္သူမွ သိၾကမယ္မဟုတ္ဖူး။ ကိုကိုက သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ့။ ယံုပါတယ္ ကြ်န္မယံုပါတယ္ ကိုကို ကြ်န္မကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ အခုေတာ့ ကြ်န္မသိျပီလုို႕ ေျပာရမတတ္ေအာင္ကို ယံုပါတယ္။ ေယာက်ၤားေလးေတြနဲ႕ မပတ္သတ္ရဖူး။ သူငယ္ခ်င္း ေယာက်ၤားေလးေတြနဲ႕ ခ်က္တင္မွာ စကားေျပာတာ ဖံုးေျပာတာေတာင္ လက္မခံႏုိင္ဖူးတဲ့ေလ။ အျပင္ထြက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္လည္း မိန္းကေလးေတြခ်ည္းျဖစ္ရမတဲ့။ ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ ေယာက်ၤားေလးအသံတစ္ခုမ်ားၾကားရင္ အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ခဲ့ရမတဲ့။ ဘယ္ေလာက္မြန္းၾကပ္လိုက္သလဲ ကြ်န္မဘ၀က ဘယ္ေလာက္ က်ဥ္းက်ပ္သလဲ။ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ဒီလို ေဘာင္တစ္ခုနဲ႕ ေနရမယ္ဆို ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္တစ္ေကာင္နဲ႕ထပ္တူ ျဖစ္ေနေတာ့မေပါ့။ အကယ္၍မ်ား စကားေတြမ်ားၾကျပီဆိုရင္ လမ္းခုလတ္မွာ သန္းေခါင္သန္းလြဲျဖစ္လည္း ကြ်န္မကို မငဲ့ကြက္ ထားခဲ့ရက္ျပန္တယ္။ ဒီထက္ပိုျပီး မိန္းကေလးပီပီ အႏိုင္ယူစိတ္နဲ႕ ကိုကို႕အသားကို လက္သည္းခြ်န္တစ္ခ်က္ဆြဲမိရင္ ကြ်န္မမ်က္ႏွာ အညိဳအမည္းထင္ျပန္တယ္။ ဒါ သိပ္ခ်စ္တာတဲ့လား ကိုကိုရယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ တစ္ခုလို ငရဲခန္းတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ဆုိတဲ့အရာကို ရွင္တို႕မ်ား အားက်ေနမိသလား။ လြတ္လပ္စြာ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားလာေနၾကတဲ့ အိမ္ေထာင္မရွိေသးတဲ့ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ရင္ အေတာင္ျဖတ္ခံထားရတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္လို ကြ်န္မ ေလွာင္အိမ္ထဲက အေတာင္တၾကြၾကြ ျဖစ္ေနဆဲပါေလ…………

ဃ
…..

င
……

.
.
.
.
.

.
.
အ

သံတူေၾကာင္းကြဲ မ်ိဳးစံုေသာ အိမ္ေထာင္ေရးေတြ အကၡရာတစ္အုပ္စာ မက ရွိပါလိမ့္မည္။

အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ဆုိရင္ က်ေနာ္ ပထမဆံုးစဥ္းစားမိတဲ့ အခ်က္က နားလည္မွုဆိုတာပါပဲ။ အျပန္အလွန္နားလည္မွုရွိျပီး က်ေနာ့လက္ကို ထာ၀ရတြဲသြားမယ့္သူက က်ေနာ့အိမ္ေထာင္ဖက္ျဖစ္မွာပါ။ တစ္ဖတ္သတ္ၾကည့္ျပီး မိမိလိုအင္ဆႏၵကို ေရွ႕တန္းတင္ၾကမယ္ဆုိရင္ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခု ျဖစ္လာမယ္လုိ႕ က်ေနာ္ မျမင္မိပါဘူး။

အခုအခ်ိန္ထိမရင့္က်က္ႏိုင္ေသးတဲ့ က်ေနာ္လို လူတစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတဲ့ အျမင္ကို ေဆြးေႏြးႏုိင္ဖို႕ သိပ္ခဲယဥ္းလြန္းပါတယ္။

က်ေနာ္ အိမ္ေထာင္ ဘယ္ေတာ့ျပဳမလဲ…ဟုတ္ကဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ အခြင့္အခါ ၾကံဳၾကိဳက္ရင္ အိမ္ေထာင္ျပဳျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ့အသက္လား ငယ္ပါေသးတယ္။ ဘာမွေတာင္ မဘာရေသးလို႕ လူအမ်ားဆူလည္း ခဏေပါ့။ ခေလးပဲရွိေသးတာကိုး။ မယံုရင္ အေမ့ကိုေမးၾကည့္ၾကပါ…………………

ေျခလွမ္းသစ္

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ေျခလွမ္းေတြေတာ့ လွမ္းျမဲလွမ္းေနတာပါပဲ။ ပံုမွန္ေျခလွမ္းေတြၾကားမွာ ေနသားက်ေနခဲ့ျပီ။ ေျခလွမ္းသစ္လွမ္းဖို႕ ဟမ္……………လိုအပ္တယ္လား……………………….

ဒီပံုမွန္ေျခလွမ္းေတြနဲ႕ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေမးတယ္ ဘာလုပ္မွာလဲတဲ့။ ဘာလုပ္ရမလဲ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေမးဖို႕ လိုအပ္ေနခဲ့ျပီ။ ဘာလုပ္သင့္သလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ အား…. ေခါင္းေတြပူလာျပီ။ အခု မၾကီး၀ါက ေနာင္ငါးႏွစ္အတြက္ ေမးျပန္ျပီ။

ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနာက္ ဒီႏိုင္ငံမွာ ဆက္ေနသင့္သလား။

Permenant Resident (PR) ေလွ်ာက္သင့္သလား။

Citizen ေျပာင္းသင့္သလား။

ဒါမွ မဟုတ္ တတိယႏိုင္ငံတစ္ခုကို ကူးရမလား (အေမရိကား၊ ၾသစေၾတးလ်ား စသည္…)

ဥမကြဲ သိုက္မပ်က္ေနဖို႕ ေရႊျပည္ၾကီးကို ျပန္သင့္သလား။

PR ကေကာ ေလွ်ာက္တိုင္းရမွာတဲ့လား။ PR ရရင္ေကာ ဘာေတြထူးျခားလာမလဲ ငါးႏွစ္ ေနထိုင္ခြင့္ ျပီးေတာ့ အခ်ိန္မေရြးအလုပ္ထြက္ႏိုင္ခြင့္လက္မွတ္တစ္ခု ကိုင္ေဆာင္ႏုိင္တာထက္ ဘာမွ ပိုလာမွ မဟုတ္တဲ့အျပင္ CPF (Central Provident Fund) လစဥ္ အျဖတ္ခံရမွာေတာ့ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္။

အခုလတ္တေလာမွာ PR ေတြကို Citizen ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေတြ မ်ားလာသလိုေတြ႕လာရတယ္။ ေက်ာင္းလခေတြ တိုးလာတာ အျပင္ PR နဲ႕ Citizen ခံစားမွု မညီမွ်ျခင္း စတဲ့အခ်က္ေတြက Citizen ေျပာင္းဖို႕ အဓိက စဥ္းစားေစတဲ့အခ်က္ေတြပါပဲ။ ျပည္ပခရီးေတြ အထြက္မ်ားတဲ့သူဆို ျခားနားခ်က္ေတြကို ပိုသိမွာပါေလ။ သူ႕အရပ္နဲ႕ သူ႕ဇာတ္ဆိုေတာ့လည္း ကိုယ့္ရြာက ၾကက္ဖ သူတပါးရြာမွာ ၾကက္မေပါ့။ ႏုိင္ငံသားစြန္႕လႊတ္ဖို႕ အခုအထိေတာ့ အစီအစဥ္မရွိေသးပါဘူး။ တုိ႕ျပည္ကိုခ်စ္လြန္လြန္းလုိ႕ အတင္းဖက္တြယ္ ေျပာရေအာင္ အျပင္ကိုေရာက္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မတင့္တယ္ဖူးထင္ပါရဲ့။

ေနာက္ထပ္ႏိုင္ငံကူးဖုိ႕ ဘယ္လိုကူးရမလဲ။ ဟိုဟုိဒီဒီ ခပ္လြယ္လြယ္ သြားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ခိုင္ခန္႕တဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းကလည္း မျပည့္၀ေလေတာ့ စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ျပီေလ။ ေက်ာင္းဆက္တက္ျခင္းနဲ႕ ကူးဖုိ႕။ ဟင့္အင္း မေျပာပါနဲ႕ ပညာေရးက ဆံုးခန္းတိုင္ျပီထင္တယ္ ေတာ္ျပီေလ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တတ္ေနမွပဲ။

တကယ္သြားဆိုရင္ေတာ့ သြားခ်င္မိတယ္ အေမရိကား။ သူမ်ား ကားလို႕ ကားတာပါ ကိုယ္တုိင္က ေရာက္ဖူးလို႕ မွ မဟုတ္ပဲ။ လ်ားမယ္ဆိုလည္း လ်ားမယ္ေလ သူမ်ားေယာင္လုိ႕ လိုက္ေယာင္ အေမာင္ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိဆုိတာ က်ေနာ္မွ အစစ္။ လ်ားသာ လ်ားခ်င္တာ အျဖစ္ေတာ့ တယ္မရွိ။ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာကိုမွ မျပင္ဆင္ မေလ့လာ။ ဒံုရင္းက ဒံုရင္းဆိုေတာ့…..ဘာျဖစ္ေသးလဲ တစ္ေန႕တစ္လံ ကား လ်ား ဘယ္ေရြ႕မလဲေပါ့။ ေရွ႕တိုးမယ့္ ရြာသား ေနာက္ေျခလွမ္း ကိုးဆယ္ဆုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ လွုပ္သာ လူးသာ ရွိေအာင္ပါ က်ေနာ္ ၀တာ လူမသိေစေအာင္လည္း ပါတာေပါ့။ ေနာက္မွ ဦးတည္ခ်က္လြဲေတာ့လည္း GPRS မေကာင္းတာေၾကာင့္လုိ႕ ပဲ အျပစ္ဖို႕ေတာ့မယ္။

ျပန္မယ္ဆိုရင္ေကာ… ဒီအခ်က္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားစရာေတြကို ေပးပါတယ္။ ဘာလုပ္မလဲ ဘယ္လိုေနမလဲဆိုတာက စတာကေန အင္တာနက္ သံုးလို႕မရရင္ ေနႏိုင္ပါ့မလား။ အခုလိုေဒါင္းလုပ္ လုပ္လို႕ေႏွးေနရင္ေတာင္ စိတ္မရွည္တာ ဟိုမွာ စိတ္ရွည္ပါ့မလား။ ေဒါ့ကြန္းေတြေတာင္ ဖြင့္ရခက္တဲ့ေနရာမွာ ဘေလာ့စေပါ့ေဒါ့ကြန္းကို ဘယ္လို ေရးမလဲ။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ မီးစက္သံေတြ ျခင္ေတြနဲ႕ တစ္သားတည္းမျဖစ္ခင္ အိပ္ေရးဘယ္ေလာက္ပ်က္ဦးမလဲ၊ အရင္လို ေရတင္ဖို႕ မနက္ေလးနာရီထႏိုင္ပါဦးမလား၊ ၂၀၇ ၂၀၄ ဘတ္စ္ကား ၾကပ္ျခင္းနဲ႕ ၃၅ ၅၁ စပယ္ယာေတြရဲ့ အဆိုအေငါက္ ကို ခံႏိုင္ပါ့မလား အဆံုး အားလံုးကို ေတြးေတာေနမိတယ္။

ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ စီးပြားေရးေတြလုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးယဥ္ထားတာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ အကယ္၍မ်ားဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာပါ….

၁။ စာအုပ္ဆိုင္ (အေရာင္းဆိုင္ ျဖစ္ျဖစ္ အငွားဆိုင္ျဖစ္ျဖစ္ပါ ဖတ္ရင္းေရာင္း ေရာင္းရင္းဖတ္ဖုိ႕ပါ)
၂။ အေခြအငွားဆိုင္ (ကားေကာင္းေလးေတြ စုခ်င္လို႕ ဘာကားေကာင္းလဲ မေမးပါနဲ႕)
၃။ ဖက္ရွင္ဆိုင္ (ကိုယ္လည္း၀တ္ သူမ်ားေတြလည္း ၀တ္ေပါ့၊ ရိုးရာဖ်င္ၾကမ္း ပုဆိုး ဖက္ရွင္ပါ)
၄။ စားေသာက္ဆိုင္ ေကာင္းေကာင္း (ကုသိုလ္လည္း ရ ၀မ္းလည္း ၀ ဆိုတာမုိ႕)
၅။အင္တာနက္ဆိုင္ (ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္ဖြင့္ရင္ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ပူစရာမလိုေတာ့ဖူးဆိုေတာ့ တစ္ခ်က္ခုတ္ ေလးငါးခ်က္ျပတ္ သတိ -မခင္ဦးေမ လက္မခံပါ)

လူကုန္ကူးဖို႕ လုပ္ျဖစ္ခ်င္လည္း လုပ္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ တေန႕ကပဲ customer တစ္ေယာက္ marketing ျပန္ဆင္းသြားတယ္ ျမန္မာျပည္က လူေတြ ဒီကို သြင္းခ်င္လုိ႕ဆိုပဲ။ စိတ္၀င္စားရင္ လက္တို႕လုိက္ပါတဲ့။

ရည္ရြယ္တဲ့လမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းကြယ္ ဒီေျခတစ္လွမး္နဲ႕ စတင္ဖုိ႕သာလုိတယ္ ပထမဆံုးဒီေျခလွမ္းဟာ အို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပန္းတိုင္ေရာက္ ႏိုင္မယ္…………သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ၾကားတယ္။ ဘယ္နားကပါလိမ့္…

အခုေတာ့ ဘယ္ေျခစလွမ္းရမလား ညာေျခစလွမ္းရမလား အဆံုးအျဖတ္အတြက္ ေခါင္းပန္း လွန္ဖို႕ ႏွစ္ထပ္ေစ့ တစ္ေစ့ ရွာေနတုန္း……………..

(စာဖတ္သူေတြပါ ၀ိုင္းေဆြးေႏြးေပးမယ္ အၾကံဥာဏ္ေပးၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေနာေနာ္ ပါခင္ဗ်ာ)

ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ မတိုင္ခင္မွာ……….

ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္မွာ ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္တဲ့….

ဘယ္သူေျပာတာလဲ။ ဘာေတြလဲ။

က်ေနာ္ေစာင့္ေနတာလည္း ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္အတြက္ပဲ။ က်ေနာ္ေနခြင့္ရခဲ့တာလည္း ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္တည္းအတြက္ပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ျပီးရင္ က်ေနာ့ ကမာၻ မရွိေတာ့ပါဘူး…

ဒါေပမယ့္ ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ အထိမေစာင့္လိုက္ရပါပဲ က်ေနာ့ကမာၻ ျပိဳပ်က္သြားခဲ့တာ။ ဝုန္းခနဲျမည္လိုက္သလား ဟင့္အင္း ဘာသံမွကို မၾကားလိုက္ရဘူး။ တိုးတုိးေလးၾကားတဲ့ အသံတစ္ခု…မျဖစ္ႏုိင္ဘူး..ဒါ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

ႏွစ္ႏွစ္တာကာလျပီးရင္ က်ေနာ့ကမာၻပ်က္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ၾကိဳသိေနခဲ့ရတယ္။ မေတြးခ်င္ဘူးဆုိတဲ့အသိနဲ႕ ေခါင္းကိုယမ္းလိုက္တုိင္း ပါးႏွစ္ဖက္မွာ ျမစ္ေတြျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီကမာၻကို စတည္ေဆာက္ခဲ့ကတည္းက ျပိဳကြဲဖို႕မွ မဟုတ္ခဲ့တာ။ ၾကိဳသိတဲ့ေနာက္ ေန႕ေန႕ညညေတြကို ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ရမလဲ။ အနားက တစ္စံုတစ္ခုကိုလွမ္းဆြဲဖို႕ ၾကိဳးစားတယ္။ ကံဆုိးတယ္ ေရနစ္သူ ဝါးကူလုိ႕ထိုးတတ္တယ္ မဟုတ္လား….

ေသမွာကိုေၾကာက္လို႕မဟုတ္ပါဘူး။ ေသျခင္းကို ရင္ဆုိင္ဖုိ႕အသင့္ျပင္ျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးသားစိတ္အလိုကိုေတာ့ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ဖူး။ တရားကိုလက္ကိုင္ထားေပမယ့္ ႏွလံုးသားတရားကို နာၾကားဖို႕ခ်ည္းျဖစ္ျဖစ္ေနျပန္တယ္။

အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းခဲ့တယ္ ကမာၻမပ်က္ခင္မွာပဲ က်ေနာ္ေသပါရေစလုိ႕။ ဘာျဖစ္လုိ႕လည္းဆုိေတာ့ မခဲြခြာႏိုင္လို႕ပါပဲ။ ဘယ္အရာကိုမွ မစြန္႕လႊတ္ႏိုင္လုိ႕ပါ။ ပုထုဇဥ္ပီပီ ကိေလသာ အမိုက္ေမွာင္မွာ ေခ်ာင္ၾကိဳက္ေနတုန္းေလ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အလိုခ်င္ဆံုးဆုက အဲ့ဒီႏွစ္ႏွစ္တာကာလ မတိုင္ခင္ က်ေနာ္ဒီကမာၻေပၚက ေပ်ာက္ဆံုးသြားဖုိ႕ပါပဲ။

အခုေတာ့ အခ်ိန္မေစ့ခင္ ကမာၻက ျပိဳႏွင့္ခဲ့ျပီ။ ကမာၻျပိဳျပီဆုိမွေတာ့ က်ေနာ္အသက္ရွင္ က်န္ခဲ့ပါဦးေတာ့မလား။ မျပိဳခင္ကတည္း ဆုေတာင္းပင္မယ့္ ဆုေတာင္းကလည္း မျပည့္၀ခဲ့။ အင္းေလ ဆုေတာင္းတိုင္း ျပည့္တယ္ဆိုတာကလည္း ရွားပါးဘိခ်င္း။ ေတာင္းခဲ့ဖူးတာေပါ့ ဆုေတြ အသက္နဲ႕တြက္စစ္ရင္ေတာင္ အသက္ရဲ့ အဆေပါင္း အေထာင္အေသာင္း။ ဘယ္ႏွစ္ခုမ်ား ျပည့္၀ခဲ့ဖူးသလဲ။

အခ်ိန္ရရင္ ဘာေတြျပင္ဆင္မိမလဲ။ ေသခ်ာတယ္ က်ေနာ္ဘာကိုမွ ျပင္ဆင္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕ကို လက္က်န္ဆယ္ရက္နဲ႕က်ေနာ္ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္လုပ္ႏိုင္မလုပ္ႏိုင္ဆုိတာ ဘယ္သူက ဆန္းစစ္ေပးမတဲ့လဲ။ ကမာၻျပိဳျပီဆိုမွေတာ့ ဒီအရာေတြကို ဘယ္သူမွ လွည့္ၾကည့္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေမးခြန္းေတြ ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖဖုိ႕ အင္အား က်ေနာ့မွာမရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆုိေတာ့ ဒီစာကို က်ေနာ့ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႕ ေရးေနရလို႕ပါ။ ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပဘူးဆုိရင္ က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေသခါနီးကမွဴးရွဴးတုိးေရးတာမုိ႕ ေသြးပ်က္ေနတာကို အတုိင္းအသားျမင္ရမွာမုိ႕ပါ။ စာအဆင္ေခ်ာဖုိ႕ အေၾကာင္းအရာအဆင္ေျပဖုိ႕….ဘာကို မွ မေတြးဆႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အသိဥာဏ္ေလးရွိေနတုန္းမွာ ဖ်တ္ခနဲေပၚတာေလးေတြ ေရးပါရေစ………

အားလံုးဟာ ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္စျမဲပါ။ ဘယ္ေတာ့ပ်က္မလဲဆုိတာကို ေစာင့္ေနရတာ က်ေနာ့ဘ၀တစ္ခုပါ။ ပ်က္လာခဲ့ရင္ ခံႏိုင္ရည္ မရွိဖို႕က ရွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏွုန္းေလာက္မ်ားပါတယ္။ တရားမခ်ပါနဲ႕ က်ေနာ္တရားမရႏုိင္ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ တရားမခ်ပါဘူး။ ကိုယ္တုိင္တရားမရႏိုင္တဲ့ေနာက္ ဘယ္သူ႕ကို ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ျဖစ္ႏိုင္လား မျဖစ္ႏိုင္လား စိတ္ပူေနတဲ့သူေတြကိုလည္း တစ္ခုေတာ့ ဆုိခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ဘာသာတရားအရ ေနာင္ဘုရားတစ္ဆူပြင့္ဖုိ႕ က်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒီဘဒၵကမာၻမွာ ပြင့္မယ့္ ဘုရားမတိုင္ခင္ ကမာၻ ပ်က္မယ္ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ဘူးလို႕ေတာ့ ယူဆမိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကလည္း ကြဲလြဲႏုိင္ပါတယ္ေလ။

ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္မတိုင္ခင္ က်ေနာ့ကမာၻက ျပိဳႏွင့္ခဲ့တာမုိ႕ ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ကို က်ေနာ္မေရာက္မသိ မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးကို ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ဒီကမာၻနဲ႕အတူ လိုက္ပါ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေတာ့မယ္။ ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ အထိ အားလံုးနဲ႕အတူ မေစာင့္ႏိုင္တဲ့အတြက္ေတာ့ အျပစ္မတင္ၾကေလာက္ပါဘူးေနာ္…………..

က်ေနာ့ရဲ့ Y နဲ႕ရ

ဒီပို႕စ္ကို facebook မွာ ကဗ်ာဆရာကိုေမာင္ေလးလင္းဒီပ ကပထမဆံုး TAG ပါတယ္

ဒုတိယအေနနဲ႕ ကိုမိုးကုတ္သားက ေရးေပးပါဆိုျပီး TAG ျပန္တယ္

တတိယကေတာ့ အမတန္ခူးက ထပ္မံ TAG ျပန္တာမုိ႕.......

Y

1. What is your name : Ywar Thar Lay

2. A four Letter Word : Yarn

3. A boy's Name : Yuri

4. A girl's Name : Yuki

5. An occupation : Yawning Person

6. A color : Yellow

7. Something you'll wear : Yesterday Clothes

8. A food : Yakisoba

9. Something found in the bathroom : You.. Yourself

10. A place : Yugoslavia

11. A reason for being late : You…(because of you…)

12. Something you'd shout : Yeah... Yellow Card…

13. A movie title : You've Got Mail

14. Something you drink : Yogurt

15. A musical group : yachts

16. An animal : Yak

17. A street name : York Street

18. A type of car : Yaris

19. The title of a song : You are my no. one

20. A verb : Yelling (to the Boss)

ရ

1. What is your name : ရြာသားေလး (၀ိုင္တီယူ)

2. A four Letter Word : ရရစားစား

3. A boy's Name : ရိမ္မိုး

4. A girl's Name : ရနံ႕

5. An occupation : ရြာသူၾကီး

6. A color : ေရႊအိုေရာင္

7. Something you'll wear : ရိုးတိုက္ထုတ္ ၀တ္စံု

8. A food : ရွမ္းစာ

9. Something found in the bathroom : ေရ

10. A place : ရြာတန္းရွည္

11. A reason for being late : ရွင္းမရေအာင္ ရႈပ္ေနလို႕

12. Something you'd shout : ေရႊး ေရႊး ျပန္ေပေတာ့…

13. A movie title : ရတနာပံု (ၾကည္ၾကည္ေဌးကို ၾကိဳက္လို႕)

14. Something you drink : ေရသန္႕…

15. A musical group : ေရႊသံစဥ္

16. An animal : ေရျမင္း

17. A street name : ေရနံ႔သာ

18. A type of car : ရိုးလ္စ္ရြိဳက္

19. The title of a song : ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ (လြမ္းတယ္တစ္အားပဲ)

20. A verb : ရြာလည္ေနသည္၊ေရခ်ိဳးေနသည္(အထဲ၀င္မလာနဲ႕ေနာ္)

ကူညီေခါင္းစားေပးတဲ့ လမ္းမေတာ္က အမၾကီးခပ္ေခ်ာေခ်ာ သေဘာေကာင္းေကာင္းကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.......

အခန္းေတြ………..

တေန႕က အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူရံုးခန္းအေဟာင္းေလးကို ခဏျပန္ေရာက္တုန္း ေငးေနတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ၾကည့္ေနရင္း ၀မ္းနည္းေနခဲ့တယ္တဲ့ေလ။ ရံုးအသစ္ကို ေျပာင္းျပီးျပီ မဟုတ္လား ဘာအတြက္ ၀မ္းနည္းစရာလုိလဲဆုိေတာ့ ေနရာေဟာင္းေလးမွာ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့တာလို႕ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ေျပာေနရင္း က်ေနာ္ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္ခန္းေလးေတြကို အမွတ္ရလာမိျပန္ေရာ…

စက္ရံုေျမကို ေျခခ်ေတာ့ လုိင္းၾကမ္းဆုိတဲ့ အရပ္မွာ ယာယီေနခဲ့ရတယ္ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေလးႏွစ္ထဲမွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ၄၀၀စေကးဆုိတဲ့ ရပ္ကြက္ကို ေရႊ႕ရျပန္ေရာ။ သူက ႏွစ္ခန္းတြဲ အိမ္ေလးေတြ အိပ္ခန္းဆုိလို႕ ႏွစ္ခန္းပဲပါခဲ့တာ။ အိပ္ခန္းတစ္ခန္းမွာ အစ္ကို၀မ္းကြဲနဲ႕ တူတူေနခဲ့ရတာပါ။ အခန္းက်ဥ္းေလးေပမယ့္ အိမ္ေနာက္က သေဘၤာပင္ အိမ္ေရွ႕က ႏွင္းဆီခင္း စံပယ္ရံုနဲ႕ ဇီးခ်ိဳသီးပင္ေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အတိ။ အိမ္ေရွ႕ ေရေျမာင္းေက်ာ္တဲ့ သစ္သားတံတားေလးနဲ႕ ျပီးေတာ့ အဲ့ေနရာမွာ ထိုင္ျပီး ေရႊေသြးေတဇ မိုးေသာက္ပန္း လာေဝမယ့္ စာတိုက္ကလူကို ေမွ်ာ္ေနၾကေလ။

ေဘးကပ္ရပ္အခန္းက အန္တီစမ္းစမ္းသြယ္ ဦးေပၚတို႕ လင္မယား၊ ေနာက္တစ္တိုက္မွာ ဦးျမျငိမ္းနဲ႕ အၾကီးတို႕သားအမိ၊ ျပီးေတာ့ ဦးဥာဏ္၀င္းနဲ႕ အန္တီျဖဴတို႕ လင္မယားတို႕ေလ။
ေလးလံုးတြဲတိုက္တန္းလ်ားေလးမုိ႕ ပီဘီမိသားစုေလးလို။ ငယ္တုန္းက အၾကီးဆီမွာ မုန္႕သြားစားေလ့ရွိျပီး မုန္႕ယူျပီးရင္ တိုက္ကြယ္မွာ ပုန္းေနတတ္တယ္တဲ့။ မုန္႕ကုန္ရင္ အၾကီးဆီျပန္လာျပီး လက္ျဖန္႕ေလ့ရွိတဲ့ က်ေနာ္ေပါ့။ အဲ့ဒီတန္းလ်ားမွာ ကေလးကလည္း က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ့တာမို႕ အခြင့္အေရးေတြ တစ္ပံုၾကီးေလ။

အၾကီးတို႕နဲ႕အတူ ထမနဲထိုးၾကတဲ့ေန႕။.ဦးဥာဏ္၀င္းက အာလူးဆႏြင္းမကင္းလုပ္ေကြ်းတဲ့ေန႕၊ အန္တီစမ္းစမ္းသြယ္တို႕ ပီေလာပီနံ မုန္႕လုပ္တဲ့ေန႕၊ အိမ္က သာကူမုန္႕ဖက္ထုပ္လုပ္တဲ့ေန႕ေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေမ့လုိ႕မရေတာ့။ အန္တီျဖဴ သားဦးေလးေမြးတဲ့ညကိုလည္း မေမ့ႏိုင္ခဲ့။ အလြတ္ရတဲ့ သံဗုေဒၶဂါထာကို အထပ္ထပ္အခါအခါ ရြတ္ရင္း သူတို႕အိမ္ေရွ႕ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ။ မိုးလင္း အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ကေလးခ်စ္တဲ့ က်ေနာ္ ကေလးကို အေျပးအလႊားရွာခဲ့တာ။ ကေလးလည္း မရွိ ကေလးအေမလည္း မရွိ။ အေမက ေဆးရံုမွာ ကေလးက မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တရွိဳက္ရွိဳက္ငိုလိုက္ရတာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့။

ဒီအခန္းေလးကေန ေရႊ႕ေတာ့ သံုးတန္းမတက္ခင္ေပါ့..
ဒုတိယ အခန္းက အိပ္ခန္းေလးခန္း နဲ႕ ၄၅၀စေကးမွာပါ။ က်ေနာ္တုိ႕ ညီ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တစ္ခန္းတည္းမွာ ေနေနခဲ့ျပီး တစ္ခန္းကို ဘုရားခန္း တစ္ခန္းကိုေတာ့ စတိုခန္းလုပ္ခဲ့တယ္။ ၄၅၀ စေကးအိမ္ေတြက ကြ်န္းလွ်ာထိုးခင္းေတြဆိုေတာ့ ေမ့အၾကိဳက္ေတြေပါ့။ တိုက္လိုက္ရတဲ့ ၾကမ္းေတြဆုိတာ အစ္ကို၀မ္းကြဲေျခေထာက္ကို ေညွာင့္ထိုးျပီး အလ်ားလိုက္၀င္ေတာ့မွ ရပ္သြားခဲ့တာ။ အိမ္က ခ်ိဳင့္တစ္ခုထဲမွာ က်ေနသလိုပါ။ လမ္းေပၚကေန ေသခ်ာမျမင္ရဘူးေလ။

ေနာက္တစ္ခုက အိမ္ျခံစည္းရိုးခတ္ရင္း တူရြင္းနဲ႕ ေဆာင့္မိလို႕ ေဖေခါင္းေပါက္သြားခဲ့တယ္။ ေဗဒင္ေတြဘာေတြ ေမးတတ္တဲ့ ေမက အညာကိုသြားတုန္းက ေမးခဲ့တဲ့ ေဗဒင္ကို ယံုခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာေရာ။ ပစၥည္းထြက္ရင္ ထြက္ မထြက္ရင္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းထြက္မယ္တဲ့ေလ။

မၾကာပါဘူး အေရးအခင္းမတိုင္ခင္တစ္ပတ္အလိုမွာပဲ အိမ္ရွိပစၥည္း အကုန္ အခိုးခံလုိက္ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႕က အန္တီေဘဘီ့ ေမြးေန႕ေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕ကိုလွဴမယ္ တန္းမယ္ စုထားေတြေလးေတြ ေရစုန္ေမ်ာခဲ့တာေပါ့။

သူခုိးက က်ေနာ္တုိ႕ အိပ္ခန္းေလးထဲကေန တစ္ဆင့္၀င္လာခဲ့တာပါ။ ျပတင္းေပါက္မွာ သံတိုင္ေတြကာထားတာမို႕ ျပတင္းေပါက္ အေပၚဖက္ ေလ၀င္ေပါက္ငယ္ မွန္ကိုခြဲျပီး အထဲက တံခါးခ်က္ကို လက္နဲ႕လွ်ိဳျပီး ဖြင့္၀င္ခဲ့သြားခဲ့တာ။ အစီအရင္ေတြ လုပ္ခဲ့တယ္လို႕ လူၾကီးေတြက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အခန္းထဲဝင္လိုက္တိုင္း တစ္ကိုယ္လံုးၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထခဲ့ရတာ လူတိုင္းေလ။

ဒီအခန္းေလးက ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ထိတ္လန္႕ဖြယ္ေတြကို ေပးခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္အသစ္ကို မရမက ေျပာင္းလိုက္ၾကပါတယ္။

အိမ္အသစ္က အခန္းမွာေတာ့ ကုိးတန္းအထိ ေနလိုက္သည္အထိ ရွည္ၾကာခဲ့တယ္။ သီးပင္စားပင္ စိုက္လို႕မရတဲ့ ပက္ၾကားအက္ေျမမုိ႕ ေမ့အၾကိဳက္စံပယ္ပင္ သံုးပင္လားပဲ စိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အိမ္ေနာက္ဖက္က ေဘာစကိုင္းပင္ေတြနဲ႕ ေပါက္ပန္းျဖဴေတြကေတာ့ စီရီလို႕ မစိုက္ပါပဲ အျပိဳင္းအရိုင္းေပါက္ေနလိုက္ၾကတာ။

အေရးအခင္းကာလမွာလည္း က်ေနာ္တို႕အိမ္မွာ မိသားစုေတြ ၅ခုေလာက္စုျပီးေနခဲ့ၾကေသးတယ္။ အေရးဟဲ့အေၾကာင္းဟဲ့ဆို ေဖက စက္ရံုထဲမွာ ၂၄နာရီတာ၀န္နဲ႕ ပိတ္မိေနခဲ့တာမို႕ ပတ္ဝန္းက်င္မိသားစုေတြနဲ႕ပဲ ေပါင္းစုေနခဲ့ရတာ။

ေလးတန္း ကေန ကိုးတန္းအထိ အဲ့ဒီအခန္းေလးထဲမွာ အစ္ကို၀မ္းကြဲနဲ႕ အျပိဳင္စာက်က္ခဲ့ရတာေတြ။ ရန္ျဖစ္ခဲ့တာေတြ။ မနက္အိပ္ရာထ ထမင္းအိုးတစ္ေယာက္တစ္လွည့္တည္ခဲ့ၾကတာေတြ။ အခန္းေလးက သာေျပာျပႏိုင္ရင္ လြမ္းေတာ့ အလြမ္းေျပႏိုင္မယ္ထင္ရဲ့။

ဒီအခန္းေလးကိုေတာ့ က်ေနာ္ႏွုတ္မဆက္ပဲ ခြဲခြာခဲ့ရပါတယ္

အလြမ္းတစ္ခုခုကို လြမ္းေပးပါလို႕ ကိုေအာင္ျဖိဳးက တဂ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေနခဲ့ဖူးတဲ့အခန္းေတြကို လြမ္းပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ…

ကိုးတန္းေျဖအျပီး ဆယ္တန္းကို မံုရြာမွာပဲ တက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အိမ္က အေရွ႕အိမ္ အေနာက္အိမ္ႏွစ္ခုမွာ။ က်ေနာ္ေနျဖစ္ခဲ့တာ အေနာက္အိမ္က အဖီေလးထဲမွာပါ။ အဖီေလးထဲကေနထြက္တာနဲ႕ စာသင္ခန္းမေလ။ မံုရြာေဆာင္းကလည္း ေအးလြန္းတယ္။ အဖီေလးက အိမ္မၾကီးနဲ႕ ခြဲေနတာမို႕ တိုက္လိုက္တဲ့ေလကလည္း တ၀ုန္း၀ုန္း။ အခုေတာ့ အေနာက္အိမ္ကေလးေရာင္းလုိက္တဲ့ေနာက္ အခန္းေဟာင္းေလးကိုေတာင္ ျပန္မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ျပီေလ။ ပိေတာက္ပင္ေတြနဲ႕အတူ အခန္းေဟာင္းေလးကိုေတာ့ လြမ္းမိပါေသးတယ္။

ဆယ္တန္းေျဖအျပီး အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာပဲ ရန္ကုန္ကို ထြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးေျခခ်ျဖစ္တာက ေတာင္ဥကၠလာပမွာပါ။ ၁၂ရပ္ကြက္ မာဃလမ္းဆို သိမယ္ထင္ပါတယ္။ အိမ္ရဲ့ ထပ္ခိုးေလးမွာ ေနခြင့္ရခဲ့တယ္။ အခန္းရယ္လို႕ မျမည္ေပမယ့္ အမွတ္တရေတာ့ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္တာကာလလြန္ျပန္ေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရျပန္ေရာ။ ဒီတစ္ေခါက္ေရႊ႕ျဖစ္တာ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ဟုမ္းလမ္းက အန္တီေထြးတုိ႕ အဖြားေလးတို႕ အိမ္ကိုပါ။ ကြမ္းအစ္တစ္ကားကားနဲ႕ အဖြားေလးက တူသားတစ္ေယာက္လုိ ဆံုးမျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရွာတယ္။ ကြန္ျပဴတာ ပထမႏွစ္၊ နည္းပညာ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ ျပီးသည္ အထိ အဲ့ဒီ အခန္းထဲမွာပါပဲ။ ေမွာ္ဘီေက်ာင္းကို တက္ဖို႕ မနက္ငါးနာရီကထခဲ့ရျပီး ေမွာ္ဘီက အျပန္ ကြန္ျပဴတာေက်ာင္းကိုတန္း၀င္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္က ညဆယ္နာရီေတြ။ ေလယာဥ္ထက္မေလ်ာ့တဲ့ အျမန္နဲ႕ ၃၅ ကားဒိုင္နာေတြနဲ႕ သီရိမဂၤလာေစ်းအေရွ႕က ျဖတ္ျပန္ရတဲ့ ညေတြကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့။ သင္တန္းႏွစ္ဖက္အျပင္ ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ စာသင္ရျပန္ေသးတယ္။ အိမ္ကခ်ည္း ေထာက္ပံ့ဖုိ႕လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေပတာမို႕ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ကြန္ျပဴတာ ေျဖခါနီးေမးခြန္းေဟာင္းေတြ မိတၱဴဆြဲဖို႕ အသြား 99 ဆိုတဲ့ မိတၱဴဆိုင္မွာ ေခ်ာ္လဲခဲ့တယ္။ ပံုမွန္ေခ်ာ္လဲတာေပမယ့္ အုတ္စြန္းနဲ႕ ေဆာင့္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေက်ာရိုးမထဲက အာရံုေၾကာတစ္ခု ညွပ္သြားခဲ့ပါေရာ။ အထိုင္အထ ေျခၾကြလို႕မရတဲ့အထိ။ ေဒါက္တာ ကံထြန္းနဲ႕ ျပရင္း မခြဲခင္ treatment မ်ိဳးစံုနဲ႕ လူပိန္ကေလးဘ၀ကေန လူ၀၀ၾကီးဆီကို ဒီနည္းနဲ႕ ေရာက္ခဲ့တာပါပဲ (အေၾကာင္းရွာတာ ဒီမွာ သြားေတြ႕ေတာ့တယ္)။

တစ္ႏွစ္ျပည့္ျပန္ေတာ့ အန္တီေထြးက အသည္းေရာဂါနဲ႕ဆံုးျပန္ေရာ။ မၾကာပါဘူး ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာမုိ႕ ဖြားေလးကလည္း အန္တီေထြးေနာက္ကို လိုက္ရွာတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့ အသက္ကို မမွီလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ေက်းဇူးရွင္ေတြမုိ႕ ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ၾကံဳခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ျပန္ဘူးေလ။

အန္တီေထြးဆံုးျပီးေနာက္မွာပဲ က်ေနာ္နဲ႕အတူ လာေနဖူးခဲ့တဲ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲ အိမ္ကုိ ေရႊ႕ရျပန္တယ္။ အေဆာင္ေနခ်င္တယ္လုိ႕ ပူဆာခဲ့ေပမယ့္ အိမ္က ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူးေလ။ အစ္ကို၀မ္းကြဲက အိမ္ေထာင္က်ျပီး ရန္ကုန္ကုိေရႊ႕လာတာမို႕ ေရကန္အသင့္ၾကာအသင့္ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။

အစ္ကိုတို႕တိုက္ခန္းေလးက ရုရွားသံရုံးနားက ေတာရပ္ရြာေလးလို ျဖစ္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာေလးပါ။ ေက်ာင္းေတြခ်ည္းတက္ေနရတဲ့ေနာက္ အိမ္မွာေနတဲ့အခိုက္ဆို အျပင္ကို မထြက္ျဖစ္ေတာ့သေလာက္ပါ။ ဒုတိယႏွစ္မွာ စာသင္တာေတြကိုရပ္ပစ္ခဲ့တယ္။ စာေတြမ်ားျပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ဆိုင္း၀ိုင္းဆရာလိုပါပဲ။ ဟိုစာအုပ္ေျပးကိုင္လိုက္ ဒီစာအုပ္ေျပးကိုင္လုိက္နဲ႕ စာအုပ္ေတြ ပတ္ခ်ာ၀ိုင္းေနလို႕ပါ။ အိပ္ခန္းေလးႏွစ္ခုပဲပါတဲ့ ဒီအခန္းေလးမွာ က်ေနာ့အတြက္ အခန္းက ဘုရားခန္းပဲေပါ့။ အစ္ကိုတုိ႕ အိပ္ခန္းမွာေတာ့ ထပ္ခုိးေလးတစ္ခု လုပ္ေပးထားတယ္ ဧည့္သည္ေသာင္သယ္ လာရင္ တည္းရခိုရေအာင္လုိ႕ပါ။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေနျပီးေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ ပုလဲလမ္းနားက လိုင္းခန္းတစ္ခုကို ေရႊ႕ခဲ့ၾကတယ္။ အခန္းအသစ္က ဧည့္ခန္းေလးနဲ႕ က်ေနာ့္အိပ္ခန္းသက္သက္အျပင္ မီးဖိုေခ်ာင္ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႕ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။

လိုင္းခန္းေတြအားလံုးမွာ သန္႕ရွင္းျပိဳင္ဖို႕ အေရြးခံရတာမုိ႕ မရီးနဲ႕ က်ေနာ့မွာ အေတာ္ေလး ပင္ပန္းခဲ့ၾကတယ္။ သန္႔ရွင္းေအာင္ လွေနေအာင္ လုပ္ေနရတာက မဆံုးေတာ့ဘူးေလ။ ဒါ့အျပင္ အဲ့ဒီ အိမ္ေလးမွာပဲ တူကေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီအခန္းေလးမွာေတာ့ ေက်ာင္းျပီးတဲ့ အထိ ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းျပီး အိမ္ကိုျပန္ေတာ့ အိ္မ္က ၈၀၀စေကးကို ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ ၄၅၀ စေကးအိမ္ကို ႏွုတ္မဆက္ပဲခြဲခြာခဲ့ရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္အိမ္မွာ မရွိတုန္းအခိုက္မွာ အိမ္ေျပာင္းခဲ့ၾကလို႕ပါပဲ။ အိပ္ခန္းေျခာက္ခန္းတြဲအိမ္ၾကီးမွာ မိသားစုသံုးေယာက္တည္းမုိ႕ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖြယ္အတိ။ အိမ္က ေတာင္ကုန္းတစ္ခု ရဲ့ ထိပ္တည့္တည့္မွာ တစ္လံုးတည္း အထီးက်န္စြာ။ ဆူးပုပ္၊ ေဂြးေတာက္၊ ဒန္႕ဒလြန္၊ သေျပ၊ သရက္၊ သလဲသီးပင္ေတြအျပင္ ကန္စြန္းခင္းတစ္ခင္းကလည္း အရန္သင့္။ ဇြန္းပန္းတစ္ရံု၊ ဇီဇ၀ါ ႏွစ္ပင္၊ စံပယ္ အိုးပုတ္ၾကီး အိုးပုတ္ေလးေတြ အျပင္ မာလကာ အူနီအူျဖဴေတြနဲ႕ စားဖြယ္အစံုအလင္ေပါ့။ ေနာက္ထပ္ စိုက္ျဖစ္တာက ငွက္ေပ်ာပင္ေတြပါပဲ။ ဒီအခန္းက အခုအခ်ိန္ထိ ဧည့္သြားဧည့္လာျဖစ္ေနဆဲေလ။

ပုလဲလမ္းအိမ္မွာ ေအးအတူ ပူအမွ်ေနႏိုင္မယ္ေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကံကိုပဲ ပံုခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းျပီးကာစ အလုပ္မရေသးတဲ့အခုိက္အတန္႕တစ္ခုမွာပဲ ေနထိုင္ခဲ့ရတာ။ ေခါင္းရင္းအခန္းက ဖိုးေသာၾကာတုိ႕ မိသားစု ေျခရင္းအခန္းက အန္တီတုိ႕ ကိုေတာ့ မၾကာခဏ သတိတရျဖစ္မိတတ္ပါတယ္။ လူဆိုတာက အခ်ိန္တစ္ခုမွာပဲ ဆံုျဖစ္တတ္ၾကကလား။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေတာ့ အိမ္ရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ ခေပါင္းေဆာင္မွာ သြားေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့ အခန္းက အခန္းနံပါတ္ကိုးနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးအလုပ္တစ္ခုကို စလုပ္ခြင့္ရခဲ့တာ ဒီအေဆာင္ကပါ္။ တစ္လအျပည့္မာွ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တစ္ခု ေနာက္ထပ္တစ္လအျပည့္မွာ ေနာက္ထပ္တစ္ခုကို ေျပာင္းျဖစ္ျပန္တယ္။ အေဆာင္ေနဘ၀ကို ေက်ာင္းျပီးမွပဲရခဲ့တာပါ။ ေရမီးမပူရတဲ့ ဘ၀မို႕ ေက်ာင္းထဲကုိ လမ္းေလွ်ာက္၀င္ရတာတုိ႕ ဆက္သြယ္ေရးရံုးမွာ ဖံုးတစ္ခုထဲကို ဆရာမေတြနဲ႕ လုဆက္ေနရတာေတြကို ေမ့ေတ့ေတ့ပါပဲ။ ဆရာေတြမူးလာရင္ အဂၤလိပ္လိုေတြေျပာၾကာတာေတြ သီခ်င္းေတြဆုိတာေတြ ရန္လိုက္ရွာၾကတာေတြ အထူးအဆန္းေတြျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အမွတ္အရဆံုးက table tennis ခံုကို မုိးလင္းမိုးခ်ဳပ္ရိုက္ျဖစ္တာပါပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတြကလည္း ေ၀းေ၀းလံလံဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခုရယ္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာရယ္ပဲ လုပ္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ စာေရးဖုိ႕တုိက္တြန္းတဲ့ ကိုထြန္းကိုနဲ႕လည္း အေဆာင္မွာပဲ ဆံုျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ ေငြေရးေၾကးေရး ျပႆနာေတြေၾကာင့္ အေဆာင္ကဆရာေတြ ျပႆနာတက္ပါတယ္။ ဒီေနာက္ သူ႕လူကိုယ္လူရယ္ ရွဳပ္ေထြးၾကျပန္တာမုိ႕ အေဆာင္ကေနခြာဖို႕ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အေဆာင္က မခြာခင္မွာ ေနာက္ထပ္ အလုပ္သစ္တစ္ခုကို လွမ္းဖို႕ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။

အေဆာင္ကေနထြက္လာေတာ့ အိမ္ကို ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ဆရာေတာ္ အကူအညီနဲ႕ ဗိုလ္ခ်ိဳလမ္းက အိမ္ခန္းကို ေျပာင္းျဖစ္တယ္။ မီးပ်က္ခဲတဲ့ ရပ္ကြက္မုိ႕ က်ေနာ့အတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ေျပာင္းတုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူတူ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ့ လူမွုေရး ျပႆနာ အရွဳပ္ေတြေၾကာင့္ သူ႕ကို အိမ္ကေနေျပာင္းခုိင္းလိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီအခန္း ငွားခက သံုးေသာင္းခြဲမုိ႕ အခု ဒီက အခန္းခေတြနဲ႕ႏွိုင္းစာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကြာဟတာကိုး။ ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း မဆက္စပ္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႕ အခန္းတစ္ခုလံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရတဲ့လစာေတာ့ အိမ္ကို မစို႕မပို႕ပဲေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ အျငိမ္မေနႏိုင္တဲ့ေနာက္ ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းတစ္ခု တက္ဖို႕ ၾကိဳးစားမိျပန္ေရာ။ ေက်ာင္းလခကုိ လခေတြထဲက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ စု ဟိုကဆြဲဒီကဆြဲနဲ႕ သင္တန္းတစ္ခုကို တက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီအခန္းေလးက ရန္ကုန္မွာ က်ေနာ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနာက္ဆံုးအခန္းေလးပါ။ ဒီအခန္းေလးကေနမွ ေဟာဒီ အျပင္ကို ထြက္လာျဖစ္ခဲ့တာ။ အခန္းအေရွ႕က ေဆာက္သီးမတုိ႕ အ၀ါးတို႕ရဲ့ ေစာင့္ေရွာက္မွုကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ ေမွာင္ကြယ္ေနတဲ့ အခန္းေလးတစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ဒီအခန္းေလးကိုေတာ့ နာက်င္မွုနဲ႕ အေမွာင္ခ်ထားပါရေစ။ အဲ့ဒီအခန္းေလးမွာ အလင္းေရာင္မရွိသလို က်ေနာ့ကိုလည္း အသက္ရွဴၾကပ္ေစတာမို႕ပါ။

ေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခန္းမဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္လုပ္တဲ့ က်ေနာ့ အလုပ္ခန္းကိုလည္း က်ေနာ္ သတိရမိပါေသးတယ္။ Executive က Plant extension နဲ႕ project ကိုအေရႊ႕ က်ေနာ္က ယာယီတာ၀န္ယူလိုက္တဲ့အခန္းငယ္ေလးပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ညေတြမွာ ဒီအခန္းေလးမွာပဲ ေန႕ေန႕ညည အလုပ္ေတြလုပ္ေနမိတတ္တယ္။ လကုန္ရက္ report ေတြ ျပီးဖို႕ ၀န္ထမ္းလစာေတြ တြက္ဖို႕ စတဲ့ မဆံုးႏုိင္တဲ့ စာရင္းဇယားေတြနဲ႕ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနခဲ့တာ။ တစ္ခ်ိဳ႕မနက္ခင္းေတြမွာ ခံုေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တာမို႕ လိုင္းထဲက ကေလးေတြက မိုးလင္းျပီဆုိတာ အခန္းတံခါးကိုေခါက္ႏွုိးမွ သိရတတ္တာေလ။ ဒါေၾကာင့္ဒီအခန္းေလးကို မေနျဖစ္ေပမယ့္ သံေယာဇဥ္က ျဖစ္မိျပန္ေရာ။

အျပင္ကို စေရာက္လေတာ့ ပထမဆံုးေနျဖစ္တာ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ Angmokio က အခန္းမွာပါ။ အလုပ္ရျပီး ၁လမျပည့္ခင္မွာ woodland က အခန္းေလးကို ေရႊ႕ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ woodland က အခန္းေလးကေတာ့ ပထမဆံုးအလုပ္နဲ႕အတူ ရုန္းကန္မွုေတြကို ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ေရာက္ခါစမုိ႕ အျပင္ကလည္း မသြားႏိုင္ (ေငြေရးေၾကးေရး အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ပါ)၊ အလုပ္ကလည္း ပင္ပန္း (ေျခာက္ရက္အလုပ္ အျပင္ ကိုယ္ကာယကို စိုက္ထုတ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးမို႕ပါ) တာမို႕ အခန္းကိုေရာက္ရင္ အခန္းအျပင္ကို မထြက္မိေတာ့။ စာအုပ္စင္မွာ ရွိိတဲ့ စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ျပီးတစ္အုပ္ဖတ္။ သူငယ္ခ်င္းေပးလိုက္တဲ့ ကြန္ျပဴတာအေဟာင္းၾကီးနဲ႕ ရုပ္ရွင္ၾကည့္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလည္လာ ဒါေတြနဲ႕ပဲ ေန႕ရက္ေတြကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အတူေနသူေတြမို႕ အိမ္ရွင္ကသာ ပိုက္ဆံကို တစ္အားတိုးမေတာင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းလံတယ္ေျပာေျပာ က်ေနာ္ အဲ့ဒီအခန္းမွာပဲ ေနျဖစ္ဦးမွာပါ။ ေပ်ာ္ရာမွာ မေန ေတာ္ရာမွာ ေနရတယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အခုေနာက္ဆံုး အခန္းကို ေရႊ႕ရျပန္တာပါပဲေလ။

လက္ရွိ အခန္းမွာ ေနျဖစ္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေရာေပါ့။ ဒီအခန္းမွာလည္း ဒီအခန္းအေလ်ာက္ပါပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဒီအခန္းက ေျပာင္းရဦးမယ္ဆိုတာ မသိတတ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။

တစ္ေခါက္တစ္ေခါက္ ေျပာင္းရတယ္ဆုိတာလည္း လြယ္လြန္းတယ္ မဟုတ္ဘူးေလ။ သိမ္းရဆည္းရ ထုပ္ရပိုးရ ျပီးေတာ့ သူုငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း အကူအညီေတာင္းရေသးတာ။ သူကလည္း အားဦးမွ ကုိယ့္ကို ကူညီႏိုင္မွာေလ။ ဒီေတာ့ ေျပာင္းဖုိ႕ အေရးဆို ၀န္ေလးေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ရြာမေကာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ျပန္လို႕ ႏွလံုးသြင္းျပီး ေျပာင္းစရာရွိ ေျပာင္းရျပန္တာေပါ့။

ေနခဲ့ဖူးတဲ့အခန္းေတြထဲမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ သတိရစရာ အမွတ္ရစရာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကိုေပးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ နာက်င္စရာ ထိခိုက္စရာ ေၾကကြဲစရာေတြကို ေပးပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္က လူ႕ဘ၀ဆိုတဲ့ အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ေန, ေနခဲ့တာမုိ႕ ဒီအခန္းကိုလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေျပာင္းရမလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိႏိုင္ျပန္ဘူး။ သံေယာဇဥ္အလြမ္းေတြနဲ႕ အခန္းေတြကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို မ်ားလွပါပေကာလား…………………………………………………………………………

ယမန္ေန႕ည စက္ရပ္သတင္း

အထူးသတင္းမွာ ယမန္ေန႕ညက ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္ရွိ ကမ္းပါးတစ္ခု ျပိဳသြားျခင္းႏွင့္ အနီေရာင္လြင္ျပင္မွ ေပါင္က်ိဳးသြားသူႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ သတင္း…..


သတင္းအစံုအလင္မွာ…………………………

ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္တိုင္းျပည္မွ မင္းသမီးေလးတစ္ပါးႏွင့္ သူမ၏ အုပ္ထိန္းသူ ရံေရြေတာ္ၾကီးတို႕သည္ တုိင္းျပည္အနီး၀န္းက်င္မွ နတ္ဆရာမၾကီးထံတြင္ မင္းသမီးေလး၏ ကံၾကမၼာကို တြက္ခ်က္ၾကရာမွ အဆိုပါ ကိစၥ စတင္ခဲ့ပါသည္။

ထိုနတ္ဆရာမၾကီးမွ မင္းသမီးေလး၏ ေရွ႕ေရးအတြက္ရင္ေလးစြာ ထူးဆန္းလွစြာေသာ အဆိုပါ တန္ျပန္မွုတစ္ခုကို ယမန္ေန႕ညကျပဳလုပ္ရမည္ဟု ညႊန္ၾကားလိုက္ပါသည္။ သို႕ျဖစ္ရာ အုပ္ထိန္းသူ ရံေရြေတာ္ၾကီးသည္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ျပီးသကာလ လိုအပ္ေသာ အစီအရင္မ်ား ျပဳလုပ္စီမံခဲ့ပါသည္။


အႏွီ အစီအရင္မွာ လကြယ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ မင္းသမီးေလးမွ ေနာင္လာမည့္ အညံ့မ်ားေပ်ာက္ပ်က္ေစျခင္းငွာ မင္းသမီးေလးႏွင့္ လံုး၀လံုး၀ မအပ္စပ္ေသာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္း အတိျပီးသည့္၀တ္စံု (ျမင္ေတြ႕လိုက္သူမ်ား အဆိုပါ၀တ္စံုကို ေသခ်ာေပါက္သိပါသည္) ကို၀တ္ဆင္ကာ လက္ထဲတြင္လည္း ဖြတ္ဂလိဒဂၤ ါး စိုးစဥ္းမွ် မရွိေအာင္ေန၍ ေခတ္သစ္ Gipsy စတိုင္ျဖင့္ မနက္အာရုဏ္မတက္ခင္အထိ နန္းေတာ္ျပင္ပတြင္ ေနထုိင္ရမည္ဟု ဆိုပါသည္။


သို႕ျဖစ္ရာ ရံေရြေတာ္ၾကီးမွ သင့္ရာသင့္ရာ ႏွိပ္စက္လိုသူမ်ား (ခ်စ္ခင္လြန္းအားၾကီး၍ ေကာက္ေတာ္မူသည္ဟုလည္း ဆုိရာ၏) ကိုစီစစ္ေရြးခ်ယ္ရာ အနီေရာင္လြင္ျပင္အရပ္မွ လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္(ခပ္တည္တည္ေနတတ္တဲ့လူရႊင္ေတာ္ဟုဆိုပါသည္) ႏွင့္ အဆုိပါလူရႊင္ေတာ္၏ အစ္မေတာ္လူမိုက္(အခုထိမိုက္မဲေနတုန္း)ကိုပါ ထည့္သြင္းဖိတ္ၾကားခဲ့သည္။

ဤမွ် ထူးျခားဆန္းၾကယ္ေသာ သတင္းကိုယူရန္ အကြ်န္္သတင္းေထာက္မွ နန္းေတာ္သို႕အေရာက္တြင္ မူလက အစီအစဥ္တြင္မပါ၀င္ခဲ့ေသာ အနီေရာင္လြင္ျပင္မွ စားဖိုမွဴးတစ္ေယာက္ကိုပါ ထပ္မံေတြ႕ရွိခဲ့ရပါသည္ (ျမင္ကတည္းက ဒယ္အုိးၾကီးကိုင္ထားလို႕ စားဖိုမွဴးအျဖစ္ယူဆခဲ့ရပါသည္)။

ေရႊနာရီမွ သန္းေခါင္းယံေမာင္းမတီးခင္ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း နန္းေတာ္ျပင္ပသို႕ ၾကြခ်ီေတာ္မူလာခဲ့ပါသည္။ ေခတ္သစ္ Gipsy စတိုင္အျဖစ္ ေကာ္ဖီတစ္ဂ်ား ေရေႏြးတစ္ခရားႏွင့္ တုိလီမုတ္စ ေျမပဲေလွာ္ ေပါင္မုန္႕ကိတ္မုန္႕မ်ားအျပင္ နန္းျပင္နန္းရပ္ ဆက္သြယ္ရန္ မုိဘိုင္းဖုန္းမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္စီကိုင္ေဆာင္ကာ တခမ္းတနားစုတ္ျပတ္စြာ သြားေရာက္ခဲ့ၾကသည္မွာ ျမင္သူရင္နင့္စရာေကာင္းလွပါေတာ့သည္။

ထိုေနာက္ရံေရြေတာ္ၾကီးမွ ေရႊၾကိဳးေတာ္ေမ့က်န္ရစ္သည္ဟု သတိေပးေတာ္မူသျဖင့္ နန္းေတာ္သို႕တစ္ဖန္ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ကာ ေရႊၾကိဳးေတာ္ကိုယူရင္းတစ္ဆက္တည္း နန္းေတာ္သံုး မင္းသမီး၏လက္စြဲေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ကို ယူေဆာင္လာခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါ မွတ္စုစာအုပ္ျဖင့္ နန္းျပင္အရပ္တြင္ မင္းသမီး၏ မ်ိဳးေတာ္အေပါင္းေဆြရွစ္ေသာင္းကို ဆက္သြယ္ရန္ၾကိဳးစားေသာ္လည္း Gipsy မ်ား၏ေနရပ္ျဖစ္ပါသျဖင့္ ဆက္သြယ္၍ မရခဲ့သည္မွာ အသည္းနာစရာေကာင္းလွပါသည္။ မဟုတ္ပါက မင္းသမီးေလး၏ ရင္နင့္ဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕ျမင္ရမည္မွာ မုခ်ဧကန္ပင္။


သို႕ေသာ္လည္း ရပ္ေ၀းေပါင္က်ိဳးသူႏွစ္ေယာက္အျဖစ္ အနီေရာင္လြင္ျပင္အရပ္မွ ရည္းစားစကားမေျပာတတ္သူ လူျပိဳရံတစ္ဦး၊ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္အရပ္မွ ရလိုရလို ျမိဳ႕စားၾကီးတစ္ဦးတုိ႕သည္ မင္းသမီးအား အေ၀းမွပင္ မင္းသမီးအပါးစကၠန္႕မျခားခစားလိုပါေၾကာင္း အားေပးစကားမ်ား အဆက္မျပတ္ေျပာၾကားကာ သူတုိ႕လုပ္ခ်င္သည္မ်ားကို ေနရင္းအရပ္၌ပင္ အိေျႏၵမပ်က္လုပ္ကိုင္ေနခဲ့သည္ကိုလည္း ေတြ႕ရွိရျပန္ပါသည္။


ထိုမွ မင္းသမီးအား အနီေရာင္အရပ္ေဒသမွ လူရႊင္ေတာ္က စတင္ေျဖေဖ်ာ္ရာ အကြ်န္ သတင္းေထာက္အဖို႕ မၾကံဳစဖူးထူးကဲစြာ ရယ္ေမာမိ၏။ အကြ်န္၏ရယ္ေမာျခင္းေၾကာင့္ နန္းေတာ္နံရံမ်ားတုန္ခါမည္ကို စိုးရြံ႕သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အဆိုပါလူရႊင္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မွ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ခက္ခဲသည္ဟု တင္ျပသည္က တစ္ဖံု၊ Gipsy စတိုင္အျပည့္ဖမ္းလိုသည္က အဓိကျဖစ္သည္မုိ႕ မူလ စခန္းခ်ရာေနရာမွ ထို႕ထက္ေ၀းလံေသာ အရပ္ဆီ ထြက္ခြာရမည္ဟု အမိန္႕ေတာ္ရွိျပန္သည္။


ထပ္မံရွာေဖြေတြ႕ရွိေသာေနရာသစ္မွာ တစ္တိုင္းတစ္ျပည္သားတုိ႕၏ အထြတ္အျမတ္ထားရာ ေနရာတစ္ခု၏ ေဘးတြင္ျဖစ္၏။ စခန္းခ်လို႕မွ မဆံုးခင္ ရံေရြေတာ္ၾကီးမွ ေျပာသင့္ေျပာထိုက္သည္မ်ားကို စတင္ေျပာၾကားရာတြင္ ရံေရြေတာ္ၾကီး၏ အသံေနာက္တြင္ ေနာက္ထပ္အသံမ်ား ထပ္ခ်ပ္မကြာလုိက္ပါလာျပန္သည္။ ထုိ႕အတြက္ ေၾကာက္ရြံ႕႔ျခင္းၾကီးစြာ ျဖစ္ေတာ္မူသျဖင့္ ထိုအရပ္သည္ စခန္းခ်ရန္ မသင့္ေလ်ာ္ျပန္ ဟုသတ္မွတ္၏။

ခရမ္းေရာင္လြင္ျပင္ရွိ နာမည္ၾကီး၍ လူသူအေရာက္ေပါက္နည္းလွေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္တစ္ခုမွာ ယခုေရာက္ရွိေနရာမွ မနီးမေ၀း ႏွစ္လံအကြယ္ သံုးျပသာသာခရီးတြင္ရွိသည္ဟုဆိုျပန္၏။ အံ့ၾသမကုန္ေသာ ခရီးၾကမ္းတို႕ကို ျဖတ္သန္းလိုေသာ ေရႊမင္းသမီးနဲ႕ အေပါင္းအပါမ်ားသည္ မေၾကာက္မရြံ႕ ေနာက္မတြန္႕ပဲ ေရွ႕သို႕သာ ခ်ီၾကကုန္၏။

သန္႕ရွင္းေမႊးၾကိဳင္လွေသာ ပန္းျခံသို႕အေရာက္တြင္ သယ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိေသာ ႏူးညံ့လွသည့္ သားေမႊးအခင္းတုိ႕ကို ဆင္ယင္ခင္းက်င္းေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုမွတစ္၀ စက္နာရီကို ၾကည့္ေတာ္မူေသာ္ အစီအစဥ္၏ ၃၅ရာခုိင္ႏွုန္းသာ ျပီးေသးသည့္ အျဖစ္ကို မွတ္ေတာ္မူ၏။ ေနာက္ဆံုးစခန္းခ်ရာ အျဖစ္ ကြန္ဖမ္းယူကာ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားမ်ားျဖင့္ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းေသာင္းေျပာင္းေထြလာမ်ားကို ေျပာကာ ပါလာသမွ် အာဟာရတုိ႕ကို တဇြတ္ဇြတ္ႏွင့္ ျပြတ္ျပြတ္ျမည္ေအာင္စားၾကပါေတာ့သည္။

ေျပာသမွ်အေၾကာင္းအရာမ်ားအား အႏွစ္ခ်ဳပ္ရေသာ္ အေၾကြးေတာင္းျခင္းဆိုသည္တစ္မ်ိဳး၊ ရထားေမာင္းျခင္းဆိုသည္တစ္ခု၊ ခ်ယ္ရီပန္းအရပ္မွ မဟာမိတ္မ်ား လာသြားသည့္ ခရီးစဥ္က တစ္ဖံု၊ တျမန္ေန႕ညတြင္က်င္းပခဲ့ေသာ ဇီးသီးေတာ ညီလာခံအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း၊ မင္းသမီးအား တစ္အားခ်စ္ပါလ်က္ ပ်က္ကြက္ၾကသည့့္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာတို႕ကို လြမ္းေဆြးျခင္းက တစ္လီ၊ ယေန႕ညတြင္က်င္းပမည့္ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ တစ္ခုအပါအ၀င္ ေထာင့္စံုေအာင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္ကို မွတ္သားခဲ့ရပါသည္။

ထိုသို႕ေသာ အစီအစဥ္က်င္းပေနခ်ိန္တြင္ ရပ္ေ၀းရပ္နီးမွ စပ်စ္သီးေရွာက္သီးမ်ား လိမ့္လာသည္ကိုလည္း အနီေရာင္လြင္ျပင္အရပ္မွ လူရႊင္ေတာ္က မွတ္သားထားသည္ကို တိုက္ဆုိင္စြာ ေတြ႕ရွိရျပန္ပါသည္။

စက္နာရီအာရုဏ္မတက္ခင္ စားဖိုမွဴးၾကီး အပါအ၀င္ အေပါင္းအပါမ်ား အႏၱရယ္နဲဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ေနရပါသျဖင့္ မတိမ္းမေစာင္းဗိန္းေမာင္းတီးကာ လွပသာယာေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္ကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။

နန္းေတာ္မ၀င္ခင္ နန္းေတာ္၀ရွိ လံုျခံဳေရးစခန္း၌္ တစ္ေထာက္နားခုိရင္း နန္းေတာ္အတြင္း သတင္းမ်ား စနည္းနာခဲ့ၾကပါေသးသည္။ မင္းသမီး၏လံုျခံဳေရးကို ေရွ႕ရွဳကာ အခ်ိန္ေတာ္အခါမလင့္ နန္းေတာ္တြင္းသို႕ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ျပန္လည္၀င္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။

ထို႕ေနာက္ အစီအစဥ္ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ခက္ခဲစြာ ခ်က္ျပဳတ္ရေသာ လက္ဖက္ထမင္းကို ရံေရြေတာ္ၾကီးမွ အားရပါးရလက္ေတာ္ျဖင့္ သုတ္ေကြ်းခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေထာင္းအားရရွိလွပါသည္။

အကြ်န္သတင္းေထာက္မွာ သတင္းမ်ားယူရသည္က ပင္ပန္းျခင္းၾကီးစြာျဖစ္လ်က္ နန္းေတာ္ထိုင္ဖံုတြင္ ေခတၱခဏေမွးစက္ေပ်ာ္ခဲ့သည္ျဖစ္ရာ ထုိကာလအတြင္း မည္သုိ႕ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ကိုေတာ့ လစ္လပ္ခဲ့ရျပန္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ႏိုးလ်င္ႏိုးျခင္း ေရႊမင္းသမီးမွ ပါးစပ္ဆုိင္းျဖင့္ ေမာင္းေတာ္တီးေနသည္ကိုေတာ့ မပ်က္ကြက္ေအာင္ မွတ္ခဲ့ျပန္ပါေသး၏။

ယမန္ေန႕ညက အံ့မခန္းဖြယ္ေသာ စက္ရပ္သတင္းကို ယခုမနက္ႏိုးထခ်ိန္မွ စ၍ ျပန္လည္ေရးသားစီကံုးကာ သတင္းေစာင့္စားသူတုိ႕ စိတ္ေက်နပ္ေစဖို႕ သတင္းအမွန္မ်ားျဖင့္ ထုတ္ျပန္လုိက္ပါေၾကာင္း…………………….


ညီမငယ္တစ္ေယာက္ Tag တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အခ်ိန္ကာလ (Happy moment) ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးပါ။ ဟာသဥာဏ္ နည္းပါသျဖင့္ ဖတ္၍မေကာင္းပါက ထမင္းသိုးဟင္းသိုး ပို႕စ္ေလးအျဖစ္ မွတ္ယူေစခ်င္ပါသည္။ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစခင္ဗ်ာ…………………..

Yor are my number one

You're My No.1

I've kissed the moon a million times
Danced with angels in the sky
I've seen snowfall in the summertime
Felt the healing of the powers above

I've seen the world from the highest mountain
Tasted love from the purest fountain
I've seen lips that spark desire
Felt the butterflies a hundred times

I've even seen miracles
I've felt the pain disappear
But still haven't seen anything
That amazes me quite like you do

You bring me up when I'm feeling down
you touch me deep you touch me right
You do the things I've never done
You make me wicked you make me wild
'Cause baby, you're my #1

I've sailed in a perfect dream
I've seen the sun make love to the sea
I've kissed the moon a million times
Danced with angels in the sky

I've even seen miracles
I've seen the tears disappear
But I still haven't seen anything
That amazes me quite like you do

အေရာင္မ်ားႏွင့္ ကစားျခင္း

ညီေရ ဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႕ အေရာင္နဲ႕ပတ္သတ္ျပီး လက္တည့္စမ္းထားတာေလးေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စာအေနနဲ႕ ေရးျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေနာက္မ်ားမွ ေရးေပးပါမယ္ခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့မွာ အေရာင္စံုနဲ႕ လက္သည္းနီပုလင္းေတြ မရွိတာမို႕ ကင္မရာမွာပါတဲ့ user defined setting ထဲက WB shift/BKT Function သံုးျပီး အေရာင္ေလးေတြ ေျပာင္းရိုက္ထားတာေလးေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ အရာ၀တၳဳတစ္ခုတည္းအေပၚမွာတင္ ခံစားခ်က္ေတြေျပာင္းသြားေစတတ္တာ ဒီအေရာင္ေတြရဲ့ ညွိဳ႕ယူႏိုင္စြမ္းေတြေၾကာင့္ျဖစ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး အေရာင္စံု အရုပ္ကေလးေတြပါ....

ညီေရ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ

ဆူးတစ္ပင္အေၾကာင္း

ဒီအေၾကာင္းကို ေရးဖို႕ တကယ့္ကို ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ရပါတယ္။ TAG ေတြကို တာ၀န္တစ္ခုလိုပဲ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ျမန္ျမန္ေရးေပးေနၾကေလ။ က်ေနာ္က အိမ္စာပါရင္ မေနတတ္ဘူးခင္ဗ်။ ဒီပို႕စ္ကို ေရးဖုိ႕ေတာ့ အေတာ္ တြန္႕ဆုတ္ပါတယ္။ ေရးဖို႕ မေရးဖို႕ ခ်ိန္ဆရင္း ေတာင္းဆုိသူကလည္း အေလးထားရတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္မို႕ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ…..

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ဆူးတစ္ပင္အေၾကာင္းပါ။ ဆူးတစ္ပင္လံုးကို သူကိုယ္တုိင္ပဲ စိုက္ပ်ိဳးမိခဲ့တာ။ အခုေတာ့ အမွတ္တရေပါ့…………………………………….

ေက်ာင္းစတက္တဲ့ သူငယ္တန္းမွာ သူ ဒုတိယဆု ရခဲ့တယ္။ ေနၾကာပန္းတံဆိပ္ေစာင္ေလးတစ္ထည္၊ ေရႊ၀ါဆပ္ျပာ ႏွစ္တံုး၊ စက္မွု ၁ ထုတ္ ေၾကြ ပန္းကန္ အ၀ါေရာင္ တစ္ခ်ပ္ ျပီးေတာ့ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလႊာ။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးနာမည္က ေဒၚသိန္းသိန္းေဆြ။ အခုအထိ အဲ့ဒီ ေနၾကာပန္း ေစာင္ကေလး ရွိေသးတယ္။

ေမကေျပာတယ္ ဘာေၾကာင့္ ပထမ မရသလဲတဲ့။ ငါ့သိကၡာက်သတဲ့။ သူမ်ားလည္း ထမင္းစားတယ္ နင္လည္း ထမင္းစားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ သူမ်ားရတဲ့ ပထမ နင္မရခဲ့သလဲ။ ေ၀းပါေသးတယ္ ဒါနဲ႕မ်ား ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္သတဲ့။

ဆတ္ဆတ္ခါနာတဲ့ စိတ္နဲ႕ ဆူးတစ္ပင္ကို စပ်ိဳးခဲ့မိတာ။

ေနာက္တစ္ႏွစ္ကေနစျပီး ႏွစ္တိုင္းကို မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ ၾကိဳးစားခဲ့တာ။ သူက စကားလံုးေတြရဲ့ ထိရွမွုကို ႏွလံုးသားနဲ႕နာၾကားခဲ့တာ။ စကားလံုးတိုင္းကို အခုထက္ထိမွတ္မိေနေအာင္ နာက်င္ခဲ့ရတာပါ။

ေလးတန္းႏွစ္မွာ ဆူးပင္ပိုမိုရင့္သန္ေစခဲ့တယ္။ အဲ့အေၾကာင္းကို ဒီမွာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖနဲ႕ေမက သူ႕ကို ကတိတစ္ခုေပးခဲ့ဖူးတယ္။ သူက ကတိေတြေပးျပီး လုပ္မေပးခဲ့ရင္လည္း မၾကိဳက္တတ္ပါဘူး။ သူတုိ႕အလိုဆႏၵေတြကို ႏွစ္တုိင္းျဖည့္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အဲ့ဒီ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလႊာေတြကို အေသအခ်ာ ေဘာင္ခတ္ေပးမတဲ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ယေန႕ထက္ထိ ယေန႕ထက္ထိ လုပ္မေပးခဲ့ၾကပါဘူး။ သူ မေက်မနပ္ေျပာတုိင္း အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပဲကိုးဆုိျပီး ရယ္ေမာပစ္လိုက္ၾကတယ္။

အထက္တန္းေက်ာင္းမရွိေသးတဲ့ စက္ရံုေျမမွာမုိ႕ ကိုးတန္းကိုေတာ့ အထက္မင္းလွအထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ရြာၾကက္ဖ သူမ်ားရြာ ၾကက္မတဲ့။ ႏွိမ္လိုက္ၾကတာလည္း မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ။ အစမ္းစာေမးပြဲ အမွတ္ေတြ မထြက္ခင္ အထိေပါ့။ အမွတ္ထြက္လာျပီးတဲ့ေနာက္ မုန္းတီးတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေန႔တိုင္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။ အခန္း၀င္၀င္ခ်င္း ေဒါင့္စြန္းမွာ ထုိင္တာမုိ႕ လြယ္အိတ္နဲ႔တစ္မ်ိဳး စကားနဲ႕တစ္သြယ္ မ်က္ေစာင္းနဲ႕အမ်ိဳးမ်ိဳး ရန္စသြားခဲ့ၾကတာ။ သူမ်ားရပ္ရြာ ေက်ာင္းတက္ရတာလည္း ဆူးပင္ကို ရင့္သန္ေစခဲ့တာပါပဲေလ။

ကိုးတန္းစာေမးပဲြမေျဖခင္ သခ်ၤာဆရာမ ေဒၚေအးေအးေက်ာ္က သူ႕ဇာတိမံုရြာမွာ ဆယ္တန္းတက္ဖုိ႕ အိမ္ကို တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ ဆယ္တန္းကို သူ႕ဇာတိျမိဳ႕မွာ တက္ခဲ့ရျပန္တယ္။ ေမက အထက ၁ ထြက္မုိ႕တစ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကလည္း သူ႕ကို ငယ္ကတည္းက ထိန္းေက်ာင္းခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးဆန္းျဖစ္တာတစ္ေၾကာင္း အထက ၁မွာ ထားမယ္ေျပာတယ္။ အေဒၚအၾကီးဆံုးကေတာ့ သူလက္ရွိအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အထက ၃မွာပဲ ထားရမယ္တဲ့။ လက္ရွိသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တက္ေနတဲ့ ၀ိုင္းက အထက ၂၀ိုင္း။ ေတာ္ေသးတယ္ သံုးေက်ာင္းပဲရွိလုိ႕။ တက္ျဖစ္ခဲ့တာ အထက ၃ပါ။

သူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဆရာမ အသိုင္းအ၀ိုင္း။ အတန္းထဲ ၀င္သမွ် ဆရာဆရာမေတြက သူ႕နာမည္ကို မသိဘူး။ ဘယ္သူ႕သားေလး ဘယ္သူ႕တူေလး ထပါဦးဆိုျပီး စာေမးေတာ့တာ။ လူလည္ေခါင္ အရွက္မကြဲခ်င္တာနဲ႕ က်က္လိုက္ရတဲ့ စာေတြ။ ေန႕လည္ အိမ္ျပန္ ထမင္းစားရင္ ပန္းကန္ေရွ႕ခ်ျပီးေတာ့ ကို က်က္ခဲ့ရတာ။ ေက်ာင္းျပန္တက္ရင္ ေျဖရဦးမွာေလ။

စာေမးပြဲၾကီးနီးလာတဲ့ ေဆာင္းတြင္းတစ္ခုမွာပဲ BIO ဆရာမအိမ္မွာ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူစာေမးပဲြေျဖဖုိ႕ သီးသန္႕၀ယ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သံုးပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ စိတ္ဆိုးလြန္းမက စိတ္ဆိုးျပီး စာေမးပြဲမေျဖပဲ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီစာသင္၀ိုင္းက ထြက္ပစ္ခဲ့တဲ့အထိ။

ေနာက္ေတာ့ နီးစပ္ရာ ဆရာေတြက ဟို၀ိုင္းလာပါ ဒီ၀ိုင္းလာပါေခၚၾကေပမယ့္ ၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ အတန္းသားေတြက သူ႕ကိုလက္မခံၾကဘူးတဲ့။ အဆိုးဆံုး၀ိုင္းကဆို သူ႕ကို လက္ခံရင္ သူတို႕ ဒီ၀ိုင္းက ထြက္ပါမယ္ဆုိပဲ။ သူ႕အတြက္ ဆူးပင္ၾကီးကို အၾကီးၾကီး ျဖစ္ေစခဲ့တာေပါ့။ သူရဲ့ စိတ္က သူ႕ကို ၾကည္ျဖဴစြာ လက္သင့္မခံတဲ့ အရပ္ဆို တစကၠန္႕ေတာင္ မေနခ်င္ခဲ့ဘူးေလ။

ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီႏွစ္က သူ႕က်န္းမာေရး။ ေမ့ဆီက အေမြကို သူမေတာင္းပဲ ရခဲ့တယ္ထင္ပါတယ္။ အိပ္ေဆးေတြနဲ႕ အဲ့ဒီေဆးေတြေသာက္ရင္း ဒီႏွစ္ကို မုန္းတီးေနခဲ့မိတယ္။ သူ႕ကိုယ့္သူ သိလို႕မေျဖပါရေစနဲ႕ဆိုေတာ့ ေမက အိမ္ရဲ့စီးပြားေရးက ေနာက္တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းမထားႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ကဲ………

ရသေလာက္အမွတ္ကေလးနဲ႕ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ပါတယ္။ သူ သူ႕ျပိဳင္ဘက္ေတြကို အရွံဳးမေပးခ်င္ဘူး ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႕ ရန္ကုန္ေျမကို ေျခခ်ခဲ့တယ္။ နယ္မွာ မရွိေသးတဲ့ ကြန္ျပဴတာသင္တန္းကို တက္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ့ကြန္ျပဴတာ စင္တာဆုိတဲ့ အရပ္မွာပါ။ ေယာင္လည္လည္ ေတာသားေလးမုိ႕ အားလံုးကအထင္ေသးၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီႏွစ္မွာ သူဆုရခဲ့ပါတယ္။ ရခ့ဲတဲ့ ဆုက ေနာက္တစ္ႏွစ္သင္တန္းေၾကးေပါ့။

သူေနတဲ့ အိမ္က သူ႕ကိုေျပာတယ္ NCC သင္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးရဖို႕ အေတာ္ခက္သတဲ့။ နင္လိုလူမ်ိဳး ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ထူးခြ်န္မွ ထက္ျမက္မွတဲ့။ ဆူးေတြကို ခြ်န္ေအာင္လာေသြးေနၾက ျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ သင္တန္းမွာ ဆုထက္ရျပန္ေတာ့ ဆူးပင္ကို ခ်ိတ္မိျပန္ေရာ။ IDCS ဆိုတဲ့ ေျခလွမ္းကုိ စလွမ္းမိျပန္ေရာ။ ေနတဲ့ အိမ္က ေကာင္းခ်ီးေပးပါတယ္။ အက်နာမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ IDCS သင္တန္းေတြ ဆံုးတဲ့အထိ ပညာသင္စရိတ္ေထာက္ပံ့ေၾကး သူရခဲ့တယ္။ အတန္းဆံုးေအာင္ တက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

IDCS သင္တန္းတက္ျပန္ေတာ့လည္း သခ်ၤာဆရာက သင္ရိုးစာအုပ္အစား ေရွ႕ batch က the whole burma တစ္ေယာက္ရဲ့ စာအုပ္ကို ကိုင္တယ္။ အဲ့ဒီစာအုပ္နဲ႕ မတူရင္ အေျဖမွန္မဟုတ္ဘူးဆုိပဲ။ သူက လက္မခံဘူးဆိုေတာ့ ဆရာက ေျပာတယ္ အဲ့ဒီ ေကာင္မေလးက ၉၃မွတ္နဲ႕ လက္ရွိ အမွတ္အမ်ားဆံုးရထားတဲ့သူတဲ့။ ဒါနဲ႕ လက္ခံရေရာလား။ ဆူးေတြကလည္း မ်ားလွခ်ည္လားကြယ္ရို႕။ သူသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ သခ်ၤာကို ၉၅ မွတ္ရေအာင္ ေျဖျပီး ဆူးပင္ၾကီးကို ဘြားခနဲျပခဲ့ဖူးတယ္။

သူေနာက္ထပ္ေက်ာင္းတစ္ခု အျပိဳင္တက္ရျပီဆိုေတာ့ သူ႕မွာ ဆူးပင္ၾကီးကို ၾကည့္မေနအားေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းၾကားမွာ ဆူးေတြကို ေမ့ေနခဲ့ျပီေလ။ ႏွစ္ေက်ာင္းလံုး ေအာင္ဖို႕အေရးထက္ ဆူးပင္ၾကီးက အရာမတြင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

သူအခု ဆူးေတြကို ေမ့ေပ်ာက္ေနခဲ့တာ ၾကာလွျပီ။ ဆူးပင္ၾကီးရဲ့ အရိပ္နဲ႕ ဆူးေတြကို ေမ့ေနခဲ့ျပီေလ။ အခုေတာ့ ဆူးတစ္ပင္အေၾကာင္း အမွတ္တရပါ………..

က်ေနာ္နဲ႕ ေလာေလာလတ္လတ္

ေတြးေနမိတာက
အေတြးေတြက မဆံုးႏိုင္ဘူး။ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စထဲမွာ…..

ဘာေတြကိုေတြးေနမိခဲ့သလဲ ေတြးေနရင္း အေတြးေတြ ပတ္ခ်ာလည္ေနျပန္တယ္

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
ထိရွလြယ္လြန္းတယ္

က်န္းမာေရး
အသံၾကားတာနဲ႕ MC ယူခ်င္ေနမိတာ

ဟိုင္းေ၀းလမ္းခရီးက က်န္းမာေရးဆုိတာကို သတိရျပီး ျပံဳးမိျပန္ေရာ

သာေကတက ကားမွတ္တိုင္ မဟုတ္ဘူးေနာ္

ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
တစ္အုပ္ထဲပါပဲ ဖတ္လို႕မ၀ေသးဘူး။ မဆံုးတဲ့ဇာတ္လမး္ျဖစ္ေစခ်င္မိတာ မွားသလား

ေရာက္ေနၿဖစ္တာက

စိတ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက တစ္ခုတည္း

အျပင္မွာေတာ့ အရာေပါင္းေထာင္ေသာင္းမက

ေရးၿဖစ္ေနတာက
အရည္မရ အဖတ္မရ

ကြမ္းစာေလးေတြေပါ့

တကယ္ေရးခ်င္တဲ့ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုက ဖြင့္လက္စ

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါ

ေျပာတဲ့သူက ေျပာေနမွပဲဗ်ာ

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
က ကဗ်ာေလး

ဘယ္လိုေရး

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ခြင့္ေလး ရခ်င္တယ္

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
ျဖိဳသလစ္

သနားေနမိတာက
စိတ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးကိုပါ

ဆႏၵဆိုတဲ့ ေဘာင္ထဲပိတ္မိေနလို႕ေလ

လြမ္းေနမိတာက
အသံတစ္ခုတည္းပါ စကၠန္႕မျခား ၾကားေနခ်င္မိတာ

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကိုပါ

ခါးသက္ေနမိတာက
ညဖက္အိပ္ခ်ိန္ေတြ (အိပ္ကို အိပ္္ရမယ္လို႕ ဘယ္သူသတ္မွတ္ခဲ့တာလဲ)

တမ္းတေနမိတာက
မႏိုးတမ္းမက္ခ်င္မိတဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုပါ

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
မခံစားတတ္ဘူးဆိုတဲ့သူေတြ

ငါ့မွာေတာ့ အရာအရာတိုင္းအတြက္ ရင္ဘတ္ၾကီးဖြင့္လို႕

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက

ခပ္ထူထူ ခပ္အအ ခပ္နန ခပ္ႏံုႏံု ကိုယ္လိုလူ (အေျဖမွန္သိလ်က္နဲ႕ ဒါမွားတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ယံုပါတယ္)

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
ဆႏၵရွိေနတဲ့ေနရာ

ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္း ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္စြမ္း (တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြ ေလးလံလြန္းတယ္)

မုန္းတီးေနမိတာက
အတၱ

ခ်စ္ေနတာက
ခ်စ္ေနမိမွန္းမသိေအာင္ ခ်စ္ေနတတ္တဲ့စိတ္ကေလး

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
အရာအားလံုးေနာက္က မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြ (မေရွာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ)

စြဲလန္းေနမိတာက
စြဲလန္းေစတဲ့အရာေတြပါ ေလာေလာဆယ္ ေသခ်ာတာက အျပာေရာင္ပါ

လိုအပ္ေနတာက

လိုအပ္တဲ့အရာက အနားမွာ ရွိမေနႏိုင္ဘူးတဲ့ (အနားမွာ ေနခ်င္တယ္လည္းဆိုပါလ်က္....)

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
မရွိျခင္းဆိုတဲ့ စကား မၾကားပါရေစနဲ႕

မျဖစ္ႏိုင္ဆိုတဲ့ အျငင္း မျငင္းပါရေစနဲ႕

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
ငါ့ကိုဖံုးေခၚပါ၊ ထပ္တလဲလဲေျပာပါ ငါၾကားခ်င္လုိ႕

ဝန္ခံခ်င္တာက
ေပါက္တတ္ကရေတြ ေရးခဲ့တယ္ ဆိုတာ ရိုးသားစြာ၀န္ခံပါရေစ……………….

ကိုေအာင္သာငယ္နဲ႕ မေၾကးမံုမွ ျပိဳင္တူ TAG ၍ ေရးရပါသည္....

မ်ဥ္းျပိဳင္ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕

အိပ္မက္ျမိဳ႕ေတာ္

ငယ္ကတည္းက ရူးသြပ္ခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ထဲကျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕။

ေက်ာင္းျပီးကာစ အလုပ္မရခင္စပ္ၾကားမွာ Dangerous Beauty ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးကိုၾကည့္မိတယ္။ ရင္ထဲကို၀င္ေရာက္စြဲျငိေစခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေလးပါ။

မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ဘ၀။ သူခ်စ္ကြ်မ္း၀င္တဲ့သူနဲ႕ လြဲခဲ့ရတယ္။ သူ႕မိခင္ရဲ့ အေမြကို ဆက္ခံဖို႕ courtesan ဆိုတဲ့ ဘ၀ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတယ္။ courtesan ဆိုတာကလည္း လြယ္လြယ္မွတ္လို႕။ လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ စကားေျပာတာ ျပံဳးတာ ရီတာအဆံုး ပုရိသေတြအသည္းကို ဆြဲလွုပ္ႏိုင္ဖုိ႕ နည္းမ်ိဳးစံု သင္ရေတာ့တာပါပဲ။

လွပျပီး ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္တဲ့ သူ႕အတြက္ အရာအားလံုးကိုျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ရံုမကပါဘူး တစ္ျမိဳ႕လံုးကို ေက်ာ္ၾကားသြားခဲ့တာပါ။ သူမနဲ႕ ခ်စ္ပြဲ၀င္လိုတဲ့ အရာရွိေတြ ပညာတတ္ေတြ ခ်ဥ္းကပ္သူေတြၾကားမွာ ေက်ာ္ၾကားလြန္းလွတယ္။

ငယ္ခ်စ္နဲ႕ျပန္ဆံုျပီး သူမ်ားတကာလိုပဲ ေပ်ာ္ပါးခ်စ္ခင္ခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္မယ့္ အခ်စ္မ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ခ်စ္သူက တကယ့္ အထက္တန္းမ်ိဳးရိုးကေပါက္ဖြားလာတာမုိ႕ အခ်ိန္တန္ျပီဆိုကတည္းက သူနဲ႕ သင့္ေတာ္သူဆုိေသာ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္ရက္သား ခ်ခဲ့ျပီးေလ။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္လည္း သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ေ၀းေနခဲ့ရတာ။ ပူေဆြးေနခဲ့ရတာပါ။

ဒီအခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႕အတူ က်ေနာ့ အိပ္မက္ျမိဳ႕ေလးက တကယ့္ကို ပီျပင္လာခဲ့တာပါ။ ရုပ္ရွင္နဲ႕အတူ ေနာက္ခံျမိဳ႕ေလးက က်ေနာ့ကို စြဲေဆာင္ထားခဲ့တယ္။ ျမိဳ႕ေလးထဲမွာ ေလွစီးၾကတာေလးေတြ။ ေရျပာျပာေလးေတြနဲ႕။ က်ေနာ့အိပ္္မက္ထဲက ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ ပီပီျပင္ျပင္ အရုပ္ထင္ေနခဲ့တာ။

အိပ္မက္ဆုိတာက အျပင္မွာလက္ေတြ႕ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္တတ္တာမ်ိဳးေလ။ တကယ္တမ္းေနမယ္ဆုိရင္လည္း ေနျဖစ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ျမိဳ႕ေလးလွတာနဲ႕ပဲ ေနရရင္ ၾကာရွည္ေနျဖစ္မယ္ေတာ့မထင္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေခါက္ေတာ့ ေရာက္ဖူးတယ္ ရွိေအာင္ သြားခ်င္မိတယ္။ အခါအခြင့္သင့္ရင္ေပါ့ေလ။ အိပ္မက္ထဲက ျမိဳ႕ေရ…….


ရည္ရြယ္တဲ့ျမိဳ႕ငယ္

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ပို႕စ္မွာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ တစ္လေလာက္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ျမိဳ႕ေလးပါ။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း က်ေနာ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားပါ။ ဧ၀ံေမသုတံကို မရ မခ်င္း အိမ္မျပန္ရတဲ့။ သုစိပုဘာကိုလည္း ေၾကာင္ပုဇြန္စား ကြ်ပ္ကြ်ပ္၀ါးရမတဲ့။ ဆရာေတာ္ကို အဲ့ဒီျမိဳ႕ခံေတြက အလွဴဖိတ္တာမုိ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား က်ေနာ္က ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕နဲ႕ပါသြားခဲ့တာပါ။

အလွဴက ခ်က္ေကြ်းတဲ့ မုန္ညင္း ၀က္သားပါးပါး ဟင္းခ်ိဳကိုလည္း ၾကိဳက္သြားမိတယ္။ မနက္ခင္းမွာေကြ်းတတ္တဲ့ တို႕ဟူးေၾကာ္နဲ႕ ေကာ္ဖီကိုလည္း စြဲလမ္းတယ္။ ညေနတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့ ကန္ေတာ္ၾကီး ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း လြမ္းမိပါတယ္။

အျမဲေလွ်ာက္သြားေနက် က်ေနာ့ကို ျမိဳ႕ခံေတြက လမ္းေပ်ာက္မွာမပူပါနဲ႕တဲ့။ ဒီျမိဳ႕မွာ အျမင့္ဆံုးသစ္ပင္က ဒီ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရွိတာပါ။ ေနရာတကာကကို ျမင္သာထင္သာပါတယ္တဲ့။ အပင္ကိုမွန္းျပီး ရမ္းသာေလွ်ာက္ခဲ့ပါ။ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ဖို႕ အလြယ္ေလးဆိုပဲ။

ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးက က်ေနာ့ကိုဒဏ္ရာေတြေပးခဲ့ပါတယ္။ ျမိဳ႕ကအျပန္ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ငွက္ဖ်ားေလး ေသေသခ်ာခ်ာကို ထည့္ေပးခဲ့တာ။ မနက္မွာေကာင္းျပီး ညမွာ အဖ်ားေတြတက္ ခ်မ္းလြန္းလို႕ ခိုက္ခုိက္တုန္ ကမၻာၾကီးကလည္း သေဘၤာမုန္တုိင္းမိသလို ပင္လယ္ထဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ကုတင္တိုင္ကိုင္တာေတာင္ လူက ယိုင္တုိင္တိုင္။ ခံရခက္တဲ့ ေ၀ဒနာမုိ႕ ဒီျမိဳ႕ကို အစြဲပိုေစခဲ့သလားမသိ။

ဒါေပမယ့္ စိတ္မနာႏုိင္ပါဘူး။ အဲ့ဒီျမိဳ႕ေလးမွာအေျခခ်ဖို႕ တိုင္ပင္မိခဲ့တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေပါ့။ ေအးေဆးတိတ္ဆိတ္ျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမိဳ႕ေလးမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႕ ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။

အဲ့ဒီျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕က က်ေနာ္အေနခ်င္ဆံုးျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ပါပဲဗ်ာ။ တစ္ျမိဳ႕က အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနဖုိ႕မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ျမိဳ႕ကေတာ့ အသက္ဆံုးတိုင္ ေနဖို႕ရည္ရြယ္ထားတာမို႕ ျမိဳ႕ေလးကို ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အလည္တစ္ေခါက္လာေရာက္လွည့္ပါခင္ဗ်ာ………….

မမုိးခါးေရ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစေနာ္……………….

ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္

ဆက္လက္တည္ရွိေကာင္းတည္ရွိေနမယ္ ဆိုရင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရဲ့အလြန္ဆုိတာကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေပးဖုိ႕ ေတာင္းဆိုလာျပန္တယ္။ ဘယ္အရာမွမျမဲတဲ့ ဒီေလာကမွာ အနာဂါတ္ကုိ တြက္ဆရတာေလာက္ ခက္ခဲတာရွိမယ္မထင္ဘူး။ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတလြဲျဖစ္တတ္လြန္းလို႕ ၾကိဳတင္ရင္ခုန္မွဳဆိုတာကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ မ်က္စိမွိတ္ထားတာ ၾကာျပီေလ။ အနာဂါတ္အိပ္မက္အျဖစ္ငယ္တုန္းက မက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေလးကိုပဲ ေဖာ္ျပခြင့္ျပဳပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ တလေလာက္က အဲ့ဒီအိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ေသးတာမုိ႕ ပူေႏြးေနအံုးမယ္ထင္ပါတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့အမိေျမမွာ တစ္လနီးပါးေလာက္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာေပါ့ဗ်ာ…

ကန္ေတာ္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ေအးျမလတ္ဆတ္တဲ့ ေလထုကို ရွဴရိုက္ရင္း အဲ့ဒီမနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္တိုင္းကို ေအးေအးေဆးေဆးမဂၤလာရွိစြာ ေက်ာ္ျဖတ္မယ္။ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္မွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေလာက္ျပီ ျဖစ္တဲ့ တုိ႕ဟူးေၾကာ္နဲ႕ ေကာ္ဖီအတြက္ အခုကတည္းက ဆာေလာင္ခ်င္ေနျပီ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အသိမိတ္ေဆြေတြကို က်ေနာ္ တည္ရွိေနေသးေၾကာင္း သက္ေသျပခ်င္လည္း ျပတတ္ပါလိမ့္မယ္။

မနက္စာစားျပီးရင္ေတာ့ သတင္းစာေလးျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕ ပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္ရင္းစာဖတ္ေနမိမယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေခါင္းခါ ေခါင္းညိမ့္ ဒါမွမဟုတ္ အခါအားေလ်ာ္စြာ စာဖတ္ရင္း ရယ္ေမာစရာေတြကို တဟားဟား ေအာ္ရယ္ရင္း နံနက္ခင္းေတြကို အသက္သြင္းေကာင္း သြြင္းမိမယ္။

ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးေလးက်လာျပီဆိုရင္ေတာ့ အျမတ္တႏိုးစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ပန္းခင္းေတြထဲမွာ က်ေနာ္ ေရေလာင္းခ်င္ေလာင္းမယ္၊ ေပါင္းသင္ခ်င္ေပါင္းသင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီပန္းခင္းေလးအျပင္ သီးပင္စားပင္ေလးေတြကိုလည္း ပ်ိဳးမယ္ စိတ္ကူးတယ္။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အသီးအႏွံေတြ စားရတာကုိႏွစ္သက္တာရယ္ တႏိုင္စိုက္ပ်ိဳးေရး အျဖစ္ ၀င္ေငြေလးတစ္ခု ရွိေစခ်င္တာရယ္ပါ။

ေန႕လည္စာကို ပံုမွန္ေလးပဲ ေက်ာ္ျဖတ္မယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ တေရးတေမာ အိပ္စက္အနားယူခ်င္လည္း ယူမိပါလိမ့္မယ္။ စာေတြဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္ပိုရမယ္လို႕လည္း ယူဆမိတယ္။ ဘေလာ့..ဆက္ေရးျဖစ္ဦးမယ္လား။ အဲဒီအိမ္ေလးကို အျပည့္အစံုက်ေနာ္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ရင္ေပါ့ေလ။

တခါတရံမွာေတာ့ က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ျခင္းအလုပ္ကိုလည္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ လုပ္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေရတံခြန္ေတြ သဘာ၀အလွေတြနဲ႕ ေျမျပန္႕ဖက္ ဆင္းျဖစ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ခရီးသြားရင္းနဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္ဖို႕ကို ေျခလက္ေတြ သယ္ႏုိင္တုန္းမွာ ေသခ်ာေပါက္လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္ေျပခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပည္တြင္းမွာခ်ည္းမဟုတ္ပဲ ျပည္ပအႏုပညာေတြကိုပါ ေလ့လာခြင့္ရခ်င္မိတယ္။

ညေနဖက္ေနေအးေအးမွာေတာ့ က်ေနာ္ႏွစ္သက္တဲ့ အားကစားတစ္ခုခုလုပ္ျဖစ္ပါလိမ့္။ အေဖာ္တစ္ေယာက္ရွိရင္ေတာ့ Table Tennis ရိုက္ျဖစ္မလားပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ္မလုပ္ျဖစ္ေသးတဲ့ Golf ရိုက္ျခင္းကိုလည္း လုပ္ျဖစ္ေကာင္းလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ က်ေနာ္ၾကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ခ်င္ေထာင္မယ္ ဆုိခ်င္လည္းဆိုမယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက က်ေနာ္ဂစ္တာတီးတတ္ခဲ့ရင္ေပါ့။ သီခ်င္းေလးေတြတီးရင္း ဆိုမိမယ္ထင္တယ္။

ညဖက္ဆုိရင္ေတာ့ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ဆရာေတာ္ဘုရားေတြရဲ့ တရားေတာ္ေတြကိုနာရင္း ၀ိပႆနာကို အားထုတ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားျဖစ္ပါမယ္။ ခ်မ္းသာမွုအစစ္ အမွန္ကိုေတြ႕ေအာင္ရွာဖို႕က ကိုယ္တုိင္ အားထုတ္ရမယ္မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။

ဒါေတြက ေနာင္လာမယ့္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ က်ေနာ္ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕မက္ထားတဲ့ ေန႕ရက္အိပ္မက္ေတြပါပဲ။ ျဖတ္ေက်ာ္မယ့္ေန႕ရက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္နဲ႕အတူျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕ က်ေနာ့မိသားစုဆိုတာလိုအပ္ပါတယ္။ တြဲလက္တစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အိပ္မက္ေတြ ရွင္သန္ခြင့္ရမရကိုေတာ့ က်ေနာ္သိခြင့္မရွိပါဘူး။ ကဲ…ကိုဖိုးသၾကၤန္ေရ ကိုရြားသားအၾကီးၾကီး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အလြန္ကို ကြ်ံၾကည့္မိသြားျပီဗ်ာ။

ကိုယ္ကိုတိုင္ရဲ့ အနာဂါတ္ကိုေက်ာ္ၾကည့္ျပီးခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ခင္တဲ့သူေတြေရာ ဘာလုပ္ၾကမလဲက်ေနာ္သိခ်င္မိလာတယ္။ TAG ေတြကိုဆက္ TAG ဖို႕က်ေနာ္ မရဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္သိခ်င္တာမုိ႕ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါတယ္။ သိခြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ ေရးေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။

၁။ နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ္ဂါအမၾကီး
၂။ ျမသီလာအလြမ္းေတြၾကားက ဆရာမ
၃။ က်ေနာ့ကို အိမ္လြမး္ေအာင္အျမဲလုပ္တတ္တဲ့အမၾကီး
၄။ အခ်က္အလက္ေလးေတြနဲ႕ေသသပ္စြာေရးတတ္တဲ့ အမၾကီး
၅။ စာေတြဖတ္တိုင္း ရႊင္လန္းေစတတ္တဲ့ စာေရးေကာင္းတဲ့ အမၾကီး
၆။ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ညီငယ္နဲ႕ ညီမငယ္
၇။ ဂြက်က် ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္
၈။ လမ္းၾကမ္းၾကမ္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း မေလွ်ာက္ရဲတဲ့ညီငယ္
၉။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ ဆိုင္းဘုတ္ပိုင္ရွင္
၁၀။သူ႕စာေတြဖတ္ျပီးရင္ က်ေနာ္စာေရးခ်င္ေအာင္ ငယ္ဘ၀ေတြတိုက္ဆိုင္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
၁၁။နာမည္ေက်ာ္ ေရဒီယိုအသံရွင္ေပ့ါဗ်ာ

အ မယ္ မင္း ရယ္မွ ေျပာရေတာ့မယ္

ေဟာဒီ ႏိုင္ျခံဂါးကို ေရာက္တာ မၾကာမတင္ဆို ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ေရာက္ျပီဆုိကတည္းက အားလံုးက အထင္ၾကီးၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိဘေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြေပါ့။ ေငြပိုေငြလွ်ံေတြ စုမိေဆာင္းမိသေလာက္ရွိျပီလုိ႕ ထင္ၾကတယ္။ ေရႊျပည္ၾကီးမွာထက္ ပိုရတယ္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ားၾကီး ေျခရာၾကီးသတဲ့။ မၾကီး၀ါရယ္ အမယ္မင္းရယ္မွ ေျပာရေတာ့မယ္လုိ႕ေတာင္ ငိုခ်င္းသာ ခ်လိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ထြက္လာခါနီးေတာ့ ေဖဂ်ပန္ျပန္လာတုန္းက စုထားတဲ့ ေဒၚလာငါးရာရယ္၊ က်ေနာ္စုထားတဲ့ ေဒၚလာႏွစ္ရာရယ္၊ အသိတစ္ေယာက္ေခ်းငွားလိုက္တဲ့ ေဒၚလာငါးရာရယ္၊ မုန္႕ဖိုးေပးလိုက္တဲ့ ေဒၚလာတစ္ရာရယ္။ ဒါပဲပါခဲ့တယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့မွ ေလယာဥ္ခစိုက္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အဲ့ဒီအထဲက ဖဲ့ရွင္းေပးခဲ့ရတာ။ က်န္တာေလးေတြ ျခစ္ျခဳပ္ရင္းေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက ေနေရးစားေရးကုိ တာ၀န္ယူေပးခဲ့တယ္။ အလုပ္ရမွ ျပန္ဆပ္ေပါ့။ အလုပ္မရခင္တစ္လကေတာ့ ျပင္ပသြားလာမွုေတြအတြက္ပဲ ကုန္က်ခဲ့ရတယ္။

အလုပ္မ၀င္ခင္ က်ေနာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္သက္တမ္းတုိးဖို႕ျဖစ္လာျပန္ေရာ။ သက္တမ္းတိုး သံုးရာနဲ႕ အခြန္ေျခာက္လစာ ေဆာင္မွ သက္တမ္းတိုးေပးတယ္။ အလုပ္မရေသးခင္အခြန္ေဆာင္ဖို႕ ပါလာတဲ့ ေဒၚလာေလးေတြ ေျဖာ။ ဟိုသူငယ္ခ်င္းဆီကနည္းနည္း ဒီသူငယ္ခ်င္းဆီက နည္းနည္းေပါ့။

ေအာက္တုိဘာလ အလုပ္ရျပီဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုက္ထားတဲ့ အိမ္လခနဲ႕ PUB ေၾကးေတြ ျပန္ေပးဖို႕စရျပီ။ စင္ကာပူေဒၚလာ ၅၄၀ေက်ာ္ေပါ့။ ပထမဆံုးရတဲ့လခက အေၾကြးနဲ႕ အိမ္လခ ေနာက္တစ္လစာ ေပးရင္း လက္ထဲမွာ မက်န္ေတာ့။

အလုပ္ရျပီဆိုေတာ့ အိမ္ေျပာင္းဖို႕လုပ္ရေတာ့မယ္။ အလုပ္နဲ႕လည္း မနီးမေ၀း အဆင္ေျပမယ့္ အိမ္ကိုရွာရင္း အစ္ကိုၾကီးႏွစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့အိမ္မွာေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ မေလးခ်က္ပိြဳင့္နဲ႕ ကပ္ရပ္နားမွာပါ။ အလုပ္နဲ႕ သိပ္မနီးေပမယ့္ အဲ့ဒီအစ္ကိုၾကီးေတြနဲ႕ စကားေျပာလုိ႕ အဆင္ေျပတာရယ္ အဓိကအခ်က္က စာအုပ္စင္ပါပဲ။ အစ္ကိုၾကီးႏွစ္ေယာက္စုထားတဲ့ စာအုပ္စင္က ဒီအိမ္မွာ က်ေနာ္ေနျဖစ္ေစဖို႕ခုိင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြေပါ့။ ဒုတိယလအျပီးမွာ အိမ္စေျပာင္းေတာ့ အိမ္လခ ၃၀၀နဲ႕႔ စေပၚ ၃၀၀။ ၆၀၀ ပါသြားျပန္ေရာ။ အိမ္ေျပာင္းျပန္ေတာ့ ပစၥည္းေရႊ႕ဘာေရႊ႕ ဟိုဟာ၀ယ္ ဒီဟာ၀ယ္ အေသးမစိတ္ေပမယ့္ ၂၀၀ေလာက္ေတာ့ အသာေလးေလွ်ာခနဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိ အိမ္ကို ေငြမပို႕ႏိုင္ေသးဘူး။

ဒုတိယလ လ၀က္ေလာက္မွာ အိမ္ကုိဖုန္းေခၚရင္း ေမက ငုိပါတယ္။ မ်က္စိမွာ တိမ္ျဖစ္လုိ႕ ခြဲရမယ္စိတ္ရမယ္တဲ့။ လက္ထဲမွာလည္း ေငြမရွိဘူးတဲ့။ ေလးငါးဆယ္သိန္းေတာ့ ကုန္မယ္ထင္တယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။ ေငြက အခုအခ်ိန္ထိ မေပၚေသးဘူး။ အသိတစ္ေယာက္ေပးလိုက္တဲ့ ေဒၚလာငါးရာကို ျပန္မဆပ္ေသးဘူးလုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီငါးရာကိုပဲ လူၾကံဳနဲ႕ထည့္ေပးလိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့မေကာင္း။

တတိယလမွာေတာ့ က်ေနာ္အဲ့ဒီအလုပ္ကထြက္ခ်င္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာက ေနထိုင္ခြင့္ျပႆနာကလည္း ရွိေသးတယ္။ လက္ရွိအလုပ္က ဘယ္လုိမွအဆင္မေျပ။ ၾကာရင္က်ေနာ့က်န္းမာေရးအတြက္ ပိုဆိုးလာမယ့္ အေျခအေနမို႕ အလုပ္သစ္ရွာရျပန္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အကူအညီနဲ႕ သူ႕အလုပ္မွာ အင္တာဗ်ဴးရခဲ့တယ္။ အင္တာဗ်ဴးေျဖဖို႕ တကၠစီငွားရျပန္တယ္။ တစ္ရက္ေဆးခြင့္ယူရင္း လက္က်န္ကမရွိေတာ့။ ေဆးခြင့္ယူရင္ ေဆးခန္းက လက္မွတ္ပါရပါတယ္။ ေဆးခန္းျပရင္ သံုးဆယ္ေလာက္က စကုန္တာေလ။

ျပီးေတာ့ အလုပ္သစ္ရွာဖို႕ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးကလည္း မျဖစ္မေန၀ယ္ရျပန္ေရာ။ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ခရက္ဒစ္ကဒ္သံုးပါဆုိေပမယ့္ တကယ္တမ္းေငြရွင္းမယ္လည္းဆိုေရာ ျပႆနာကတက္ပါေလေရာ။ မထူးပါဘူး ခ်ီးငွားလက္စရွိတာနဲ႕ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေပါ့။

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ေနတုန္းမွာ အလုပ္သစ္ကိုရလိုက္ပါတယ္။ အလုပ္သစ္ကိုေရႊ႕ဖို႕ အခြန္ဌာနမွာ ၀င္ေငြအားလံုးရဲ့ ၁၅ရာခုိင္ႏွုန္းေဆာင္မွ အလုပ္ထြက္ခြင့္ေပးမယ္တဲ့။ ကဲ ေျပာင္းရျပီးေရာ ေဆာင္မယ္ဆိုျပီးေဆာင္လိုက္တာ ၈၂၀ေက်ာ္ က်တယ္။ က်န္တာေလးနဲ႕ ဘယ္လိုဆက္ရပ္တည္မလဲ။ အေၾကြးပင္လယ္ထဲမွာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္တစ္ခုလံုး ေမ်ာေနခဲ့တာ။

၂၀၀၈ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာေတာ့ တစ္လခ်င္း နည္းနည္းစီ ဆပ္ႏုိင္သေလာက္ အေၾကြးေတြကုန္ေအာင္ဆပ္တယ္။ ဒီၾကားထဲ ပါတိတ္ပါတိတ္ဆိုလို႕ အေမနဲ႕အဖြားအတြက္ ပါတိတ္ႏွစ္ထည္ပို႕လိုက္တယ္။ အေမက အေဒၚေတြေကာဆုိေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေဆာရီးပါလို႕။ အေမဖက္က အေဒၚက သံုးေယာက္။ အေဖဖက္က ငါးေယာက္ အမေတြညီမေတြမပါ မရီးေတြမပါ။ ေခ်ာကလက္ ေခ်ာကလက္ဆုိေတာ့ သယ္ေပးမယ့္လူၾကံဳေတာင္သယ္ေသးတာပဲေလေပါ့။ ေဟာတစ္ေခါက္ ေဟာတစ္ေခါက္ အေခါက္ေရလည္းမ်ားေရာ လက္ပန္းလည္းက်လာေရာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ပိုက္ဆံမလြဲႏုိင္ေသးဘူး။

ေငြစလႊဲတာက ေမလကစပါတယ္။ ကိုနာဂစ္က အခ်စ္ေတာ္၀င္လုိက္တာ က်ေနာ့အဖိုးအိမ္ျပိဳပါေလေရာ။ အဖိုးက အဲ့ဒီစိတ္နဲ႕ေလျဖတ္ျပီး အိပ္ရာထဲဗုန္းဗုန္းလဲသြားတယ္။ ေမက မ်က္စပစ္ေနျပီ။ တစ္အိမ္လံုးေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေသးတာမုိ႕ ငါးသိန္းေလာက္နဲ႕ေက်နပ္ပါဗ်ိဳ႕လုိ႕။

စာရင္းခ်ဳပ္ေတာ့၂၀၀၈ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ က်ေနာ့လႊဲေငြ အိမ္အတြက္ သိန္းငါးဆယ္ေက်ာ္။ ဒါ့အျပင္အမက တူေလးေက်ာင္းစရိတ္ ေထာက္ပါဦးက ႏွစ္သိန္း။ တစ္ျခားက်ေနာ္လွဴဒါန္းေငြ တစ္သိန္း။ နာဂစ္ စင္ကာပူတစ္ရာ။ ပစၥည္းအေနနဲ႕ ေဖ့ေမြးေန႕ ဆီကို ကိုင္နက္တစ္နာရီ ၅၀၀တန္တစ္လံုး။ ေမ့ေမြးေန႕ ဆီကိုနာရီ ၁၅၀တန္တစ္လံုး။ ကင္မရာလိုခ်င္တယ္ဆိုလို႕ Canon Ixus ၄၉၉တန္တစ္လံုး။ ဘဏ္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ငါးရာထက္ေက်ာ္ေအာင္မရွိခဲ့ဘူး။ ျဖတ္ျပန္ပဟ ေဟာႏွစ္က်ပ္ ေဟာႏွစ္က်ပ္နဲ႕ အေတာမသတ္ႏိုင္လို႕ လတုိင္းကို ထိုင္ၾကည့္ေနရတာပါပဲ။

၂၀၀၉ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ အလြမ္းေတြကို ေျဖဖို႕ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္လစာ ၾကိဳေဆာင္ျပီးတာမုိ႕ အခြန္ေဆာင္တာက ရွစ္လစာ ၂၀၀၈ တစ္ႏွစ္လံုးစာ ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ၅၅၀။ ေငြေစ်းေတြက တစ္အားက်ေနျပီ။ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံကလည္း မရွိေသး။ ရံုးက ၁၃လစာေလးကိုေမွ်ာ္ေနတာေလ။ ပိုက္ဆံလည္း၀င္ျပီဆုိေရာ ေငြက်ေစ်းနဲ႕မိေရာ။ ခရီးသြားဖို႕ စီစဥ္ျပီးတာမုိ႕ ၁၅၀၀လႊဲဲလိုက္တယ္။ ေတာင္ဖက္ကအမ်ိဳး ေျမာက္ဖက္ကအမ်ိဳး မိုးေပၚကအမ်ိဳး ေျမေအာက္အမ်ိဳး မကုန္ႏုိင္တဲ့ ေရႊမ်ိဳးေတြက မွိဳလိုပြေနပါလား။ နာရီတဲ့ဟ အက်ၤ ီအက်ၤ ီ ခါးပတ္ခါးပတ္ ဦးထုပ္ေလးေကာ မုန္႕ေလးေတြေပါ့ ေခ်ာကလက္ေတာ့ ပါပေစေနာ္ ကေလးေတြက ေဆာ့စရာတဲ့ ေဟ့ေကာင္ ငါဖို႕ ဟန္းဆက္တဲ့။ sansaung touch screenဖုန္းတဲ့။ ေတာင္းတတ္တယ္ေနာ္။ ဟန္းဆက္အေဟာင္းကို ေပးဖုိ႕ ဟန္းဆက္အသစ္လဲရျပန္တယ္။ မင္းအမဖို႕ ပိုက္ဆံအိတ္ သိပ္အေကာင္းၾကီး မဟုတ္ပါဘူး တစ္ေသာင္း ႏွစ္ေသာင္းတန္ေပါ့တဲ့။ ေလးေလး သားတုိ႕ဖို႕က ကားေနာ္တဲ့။ သားကေတာ့ Ben 10 မွတဲ့။ ေမ့ေနလို႕ ေရဘင္မ်က္မွန္ဆုိပဲ။ ကဲရပ္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ ေစ်း၀ယ္စာရင္းကို ကိုယ့္ဘာသာပဲ ရပ္ပစ္လုိက္တယ္။ စာရင္းခ်ဳပ္ရင္ ေလးငါးရာေတာ့ အသာေလးေက်ာ္တယ္။ က်ေနာ့ကိုယ္က်ေနာ္ ၀ယ္မိတာက ကင္မရာ ၁၃၀၀တစ္လံုး။ အမ်ားသားေနာ္။ စိတ္အလိုလုိက္တာ စိတ္အလိုလုိက္တာ။

ေလဆိပ္ေရာက္ျပီဆုိမွ ဟင္းခ်ႏိုင္တယ္။ ဒါေတာင္ ကီလုိ သံုးဆယ္ပိုေနလို႕ ေငြသံုးဆယ္ ထြက္သြားခဲ့ေသးတာ။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလကြယ္ရို႕။ လက္ႏွစ္ဖက္ ေက်ာႏွစ္ဖက္နဲ႕ ပခံုးေတြလည္းျပည့္ေနျပီေလ။

ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း ႏိုင္ျခံဂါးျပန္ၾကီးေပါ့။ လူၾကံဳေတြေစာင့္ေပး အမ်ိဳးေတြကိုေပး။ ျပီးေတာ့ မနားတမ္းခရီးရွည္ထြက္။ သားရယ္ ေမ့အမႏွစ္ေယာက္ေခၚခ်င္တယ္ဆုိေတာ့လည္း ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ မင္းအစ္ကုိလည္း ေခၚမယ္ေလသားရယ္ အကူရတာေပါ့လည္း ေခါင္းညိတ္ေပါ့။ အားလံုးရွစ္ေယာက္ပါတဲ့ ေျခာက္ရက္ၾကာခရီးရွည္တစ္ခုကို ပတ္စာခြာဖ်ာသိမ္း စရိတ္ျငိမ္းပို႕လိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လိုလိုမယ္မယ္ ေငြပိုဆယ္သိန္းေပးထားခဲ့တယ္။ ေငြပိုဆုိတာနဲ႕ မ်က္ေစာင္းကထုိးေနၾကျပီ။ အိမ္လခက ဟိုဟာက ဒီဟာကနဲ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူး ေမတုိ႕ေဖတို႕ ဘာလုိခ်င္သလဲဆုိေတာ့ တီဗြီဖလက္တဲ့။ ၃၂လကၼေစ်းက်ေနတယ္ဆိုျပီး ၈သိန္း ၇ေသာင္း ၀ယ္လိုက္တယ္။ ကုန္သြားေအးေရာ။

ဇာတိျပန္ေရာက္ေတာ့ အဖိုးအဖြားေတြေဆာက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ၾကီး ပ်က္စီးေနျပီ။ တစ္အိမ္လုံးျဖိဳ ျပန္ေဆာက္မွ ျဖစ္မွာ။ အဲ့ေလာက္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့။ ျခံစည္းရိုးေလး ျပန္ကာဖုိ႕တဲ့။ အင္း ဟိုဖက္အမ်ိဳးေပးရင္ ဒီဖက္အမ်ိဳးေပးမွ မွ်တမယ္မဟုတ္လား။ ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ ဟိုေရာက္ရင္ သံုးသိန္းပို႕လိုက္ပါမယ္ေနာ္….ေနာ္လို႕။

ျပန္ခါနီး ရန္ကုန္မွာသံုးဖို႕ က်ေနာ့လက္ထဲ ႏွစ္သိနး္ထည့္ထားေပးတယ္။ ဒါအကုန္ပဲတဲ့။ သံုးေသာင္းဖုိးစာအုပ္ေတြ၀ယ္လုိက္တယ္။ မသယ္ႏုိင္လုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဆိုင္လိုက္မ,လာခ်င္မိတယ္။ တို႕တိ တို႕တိနဲ႕ ေလဆိပ္၀င္ကာနီး ေပါင္ပုိ သံုးေသာင္းေပးအျပီး ေလးေထာင္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။

အခုလည္း အိမ္ကို တစ္ခုခု၀ယ္ေပးမယ္ ပိုက္ဆံစုခြင့္ေပးပါလို႕။ အိမ္စရိတ္ဆိုျပီး ႏွစ္လ ငါးသိန္းပံုမွန္ပို႕ေပးတယ္။မဟုတ္ရင္ အမ်ိဳးေတြေတာင္းသမွ် အကုန္က်။ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား Tricel တုိ႕ ဓါးၾကီးတုိ႕က ေဖါက္ထြက္သြားေသးတာ။

က်ေနာ့အိမ္ကလူေတြက လခေတြ အမ်ားၾကီးဆိုတာကိုပဲ ျမင္ၾကတယ္။ အိမ္လခက ဟိုကမိသားစု တစ္လစာစားစရိတ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို မသိၾကဘူးေလ။ က်န္တဲ့ အေထြေထြစရိတ္ေတြကေတာ့ PUB (Public Utilities Bill) လုိ႕ေခၚတဲ့စရိတ္။ အင္တာနက္၊ ဖုန္းခ၊ အိမ္ကိုေခၚတဲ့ ဖုန္းကဒ္ေတြ (ျမန္မာေငြေျခာက္ေထာင္ေလာက္ကို မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပဲ ရတယ္၊ ဖုန္းတစ္ကဒ္က ထမင္း ႏွစ္နပ္ေတာ့ စားလို႕ရေသးတယ္)။ တစ္ပတ္တစ္ေခါက္ဆက္ပါဆုိတာကို ႏွစ္ပတ္တစ္ေခါက္ဆက္ျဖစ္တယ္။ ၾကားထဲမွာ ကိစၥၾကီးငယ္ရွိရင္ေတာ့ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ သြားလာမွုစရိတ္ အျပင္ထြက္လုိက္ျပီဆုိတာနဲ႕ အနည္းေလး ျမန္မာေငြေျခာက္ရာေက်ာ္ကစထြက္ေနျပီ။ တစ္လအသံုးစရိတ္က ရွစ္ရာနဲ႕တစ္ေထာင္ၾကားမွာ။ အိမ္ကိုလႊဲအျပီး လက္ထဲမွာ ဗလာမျဖစ္ရံုတမယ္။

ဒီလ ဒီကအခြန္ကလည္းေဆာင္ရဦးမယ္။ အိမ္ကိုေျပာေတာ့ အခြန္ကေဆာင္ျပီးသား မဟုတ္လားတဲ့။ ဒါကဒီဘက္ကေလဆိုေတာ့ အဲ့လိုေဆာင္ရေသးလားတဲ့။ ပီအာျဖစ္ရင္ လစာထဲက စီပီအက္ဖ္ဆုိတာက ထပ္ျဖတ္ဦးမယ္ လစာနည္းသြားရင္ သြားျပီ။ ျပီးေတာ့ ေမတို႕လည္းအလည္လာခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ေလယာဥ္စရိတ္္၊ စားစရိတ္၊ ေနစရိတ္အားလံုးေပါင္းရင္၂၀၀၀ေလာက္ေတာ့ အသာေလးကုန္မွာ။ ခဏေတာ့ ရွန္တိန္လုပ္ထားပါလို႕။ မင္းအစ္ကိုကို အဲ့ဒီေခၚေလဆိုတာလည္းရွိေသးဗ်။ ၃၂သိန္းတဲ့ပြဲခ။

မဲေဆာက္္က ညီငယ္တစ္ေယာက္က အြန္လိုင္းမွာအျမဲေျပာတယ္။ အစ္ကိုတုိ႕အဆင္ေျပတယ္ေနာ္တဲ့။ ဥစၥာေပါတယ္ဆုိပဲ။ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲနဲ႕ သြားပဲျဖဲျပလိုက္တယ္ ရင္ထဲကမခ်ိတင္ကဲကို သူမျမင္ပါေစနဲ႕။

ကဲ…..လာၾကဦးမလား ႏိုင္ျခံဂါး………..

ေပးရလုိ႕ ကမ္းရလို႕ ဒီစာမ်ိဳးေရးတာမဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ေစ သိလည္းသိေစဆုိတဲ့စိတ္ရင္းနဲ႕ပါ။ ေစတနာမွန္လုိ႕ကေတာ့ ဟိုဆုေတာင္းေလးထဲကလို ညာဘက္က တစ္ဆုပ္ၾကဲလို႕ ဘယ္ဘက္က တစ္လွည္း၀င္ပါေစ။

ရြာသားေလး နဲ႕ ၀ိုင္တီယူ

က်ေနာ့ ဇာတိေျမက မံုရြာျမိဳ႕ပါ။ ေမြးဖြားရာေဒသကေန ေ၀းတဲ့ အရပ္ေဒသေတြမွာပဲေနခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ဇာတိလဲ လို႕ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတုိင္း အတြက္ေျဖလိုက္တိုင္း မံုရြာကပါ ေျပာမိတယ္။ ေၾသာ္ ဘယ္ရြာက ဆုိျပီး ျပန္ေမးၾကျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့……

ဘေလာ့ေလးစလုပ္ေတာ့ မေရႊျပည္သူက အစ္ကိုဘယ္နာမည္ယူမလဲဆိုေတာ့။ ေခါင္းထဲစဥ္းစားမိတာက ခ်စ္တဲ့ဇာတိေျမကိုလည္းပါေစခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီေရာက္တဲ့ လူေတြတိုင္း ေရႊျပည္ၾကီးကို ျပန္ရင္ ရြာျပန္မယ္။ ရြာမွာက ဘယ္လိုနဲ႕ ေျပာတတ္ၾကတယ္ေလ။ ဒါနဲ႕ ျပည္သူျပည္သားအျဖစ္ ဂုဏ္ယူစြာလည္း တစ္ေၾကာင္း…

က်ေနာ္ၾကီးျပင္းတဲ့ အရပ္က ဟိုးေ၀းလံတဲ့ ေတာၾကိဳအံုၾကားက စက္ရံုေျမေလးပါ။ ဆုိေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု သိသင့္သိထုိက္ပါတယ္ဆုိတာေတာင္ မသိတဲ့ ခပ္ထူထူ ခပ္အူအူ ထံုထံု ႏံုႏံု နန အတီးအတ ထဲကပါ။ ဘယ္ေလာက္ႏံုလည္းဆို ရန္ကုန္ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတဲ့အေခါက္ေပ့ါ…..

က်ေနာ့အမွတ္မမွားရင္ က်ေနာ့အသက္၅ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္မယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကိုတဲ့ ေယာင္လည္လည္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ေမက ရန္ကုန္မွာေက်ာင္းတက္တာဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ကိုစကြ်မ္း။ ကရ၀ိတ္ကို လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ေရခဲမုန္႕သိပ္ေကာင္းတယ္တဲ့။ ကရ၀ိတ္ကို ခ်ီတက္ၾကေရာေပါ့့ဗ်ာ။ ကရ၀ိတ္ကုိေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ၾကည့္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာကိုၾကည့္တာေနာ္။ အဲ့…မွန္ေတြအျပည့္ကာလို႕။ အေပၚေမာ့ၾကည့္ေတာ့ အခြ်န္ေတြ အတက္ေတြနဲ႕။ ျပီးေတာ့ ေအာက္ကို ငံု႕ၾကည့္ ျပန္ေတာ့ ေကာ္ေဇာေတြကို အက်ခင္းလို႕။ အထဲကို၀င္မယ္လည္းဆုိေရာ ေမ,ေနဦးေလလို႕ ဖိနပ္ေလးေကာက္ခြ်တ္တယ္။ ေပး..ေမ့ဖိနပ္လည္းေပးဆိုေတာ့ ေမတုိ႕ေတြ ေၾကာင္သြားၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ…ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲ၀င္ရင္ ဖိနပ္ခြ်တ္ရတယ္ေလ ဆိုေတာ့မွ အားလံုးက်ေနာ့ကို ၀ိုင္းဟားၾကတယ္။ က်ေနာ္မွတ္ထားတာက ရြာက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာသာ ေကာ္ေဇာခင္းတတ္တာ အခြ်န္အတက္ေတြနဲ႕ ေဆာက္ၾကတာ ျပီးေတာ့ မွန္ဗီရုိၾကီးေတြအၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ေလ။ အဲ့ေလာက္ ထူအတဲ့ အတြက္ မွတ္မွတ္ယယ ျဖစ္ေအာင္ ရြာသားေလးလုိ႕ ဘေလာ့နာမည္ကိုေပးဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။

ဒါေပမယ့္ ရြာသားေလးဆုိတဲ့နာမည္က ယူထားျပီးျဖစ္ေနတယ္။ မေရႊျပည္က ျပန္ေမးတယ္ အစ္ကို နာမည္အသစ္ေရြးေပးပါတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ရြာသားေလးဆုိတဲ့ ပညတ္နဲ႕ အမ်ားၾကီးစဥ္းစားထားျပီးသားေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုကို(စက္မွုတကၠသိုလ္)၊ အိအိခင္(နည္းပညာတကၠသိုလ္) တုိ႕လို….

တကယ္က က်ေနာ့မွာ အန္ခ်င္စရာၾကီး လုပ္ဖို႕ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးထားခဲ့ဘူး။ ေဖ့ကို ၾကည့္ျပီး မလုပ္ေတာ့ဘူးရယ္ေတြးမိခဲ့တယ္။ ၀ါသနာပါမိတာကလည္း တစ္ျခားေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ…

ဆယ္တန္းကို ကံစြတ္ျပီး အဲ့ဒီႏွစ္က ေအာင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရမွတ္ကေတာ့ အားရစရာမရွိ။ ရည္ရြယ္ထားတာေတာ့ ျဖစ္လာမယ့္အေၾကာင္း လံုး၀မရွိေတာ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ မဟာစည္မွာ ကိုရင္၀တ္ရင္းကေန ရန္ကုန္မွာ ကြန္ျပဴတာ တက္ဖုိ႕ အေၾကာင္းကဖန္လာျပန္တယ္။ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေတာင္ဥကၠလာအိမ္က တစ္အိမ္လံုးနီးပါး ၀ိုင္အိုင္တီကပါ။ အစ္ကုိတစ္ေယာက္က လက္ရွိတက္ေနဆဲ။ ၉၆-၉၇ ခုနွစ္ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားဆဲကာလပါ။ အစ္ကိုနယ္ကို အလည္လာတံုးကလည္း သူ႕သူငယ္ခ်င္း ၀ိုင္အုိင္တီက အစ္ကိုၾကီးေတြနဲ႕အတူတူ။ သူတုိ႕ကို ေရႊစက္ေတာ္ပို႕ရင္း ညတိုင္းနီးပါး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေက်ာင္းကို လြမ္းတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေက်ာင္းအေၾကာင္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ တက္ၾကြေနတဲ့သူတို႕ မ်က္ႏွာေတြကို ေငးေမာေနခဲ့ရတာေပါ့။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ အစ္ကိုက ေက်ာင္းကို ေခၚသြားတယ္ ေႏြေအးမွာ ၾကာစြယ္ဟင္းခ်ိဳနဲ႕၀က္သားဟင္းအခ်ိဳခ်က္ေကြ်းတယ္။ ျပီးေတာ့ ၾသဘာလမ္းဆိုတာကို ရွင္းျပတယ္။ ဦးလူေပါဂိတ္ ဆင္းရဲသားဂိတ္ေတြကို ျပတယ္။ တုိင္လံုးၾကီးေတြေအာက္ကေန ေက်ာင္းၾကီးရဲ့ ခမ္းနားမွုေတြက အတိုင္းသားေလ။ ျပီးေတာ့ သူေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အသစ္ေတြက စိတ္လွုပ္ရွားမွုနဲ႕ နားေထာင္လို႕သိပ္ေကာင္းေနခဲ့တယ္..တကယ္။ အိပ္မက္ေတြ မက္ေတာ့တာေပါ့။

ေက်ာင္းေလွ်ာက္လႊာေတြေခၚေတာ့ ပထမဦးစားေပးက စက္မွုေပါ့ (ရန္ကုန္ မႏၱေလးနဲ႕ ျပည္သံုးခုထဲပါ)၊၊ေနာက္ေတာ့ သြားေဆး၊ သစ္ေတာနဲ႕ ကြန္ျပဴတာနဲ႕ ဘလာ ဘလာေတြေပါ့။

ေက်ာင္းေတြ ခ်ေပးျပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕ ကြန္ျပဴတာတက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စက္မွုကေန ကြန္ျပဴတာကို ေရႊ႕ၾကတယ္။ ေက်ာင္းထဲကို တစ္ေခါက္ေရာက္ျပန္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ က်ေနာ္တုိ႕နာမည္ေတြ ရွိေနျပီ။ ေဟး…..ဒီေက်ာင္းၾကီးမွာတက္ရေတာ့မယ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႕ကို ႏွစ္ျခမ္းခြဲလိုက္ျပန္တယ္။ ေမွာ္ဘီနဲ႕သန္လ်င္တဲ့။ ဟာ…ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ အေ၀းကို ေက်ာင္းတက္ဖုိ႕က မျဖစ္ႏုိင္ျပန္ဘူး။ က်ေနာ့မွာ လက္ရွိတက္လက္စ သင္တန္းေတြနဲ႕။

ျပီးေတာ့ ၾကားေနတဲ့ ေကာလဟလ။ စက္မွုတကၠသိုလ္ဆုိတာမရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းအေဖက အေ၀းသင္ကဆုိေတာ့ သူ႕ကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ သူက က်ေနာ္တုိ႕ကို သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ၾကီးရံုးကို လႊတ္လိုက္တယ္။ ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ အဆင့္ဆင့္ေမးစမ္းၾကည့္တာ ဆရာမမုိးမုိးအင္းလ်ား နာမည္ၾကီး ၀တၳဳတစ္ပုဒ္လို ျဖစ္သြားပါတယ္။

အဆညကို သြားခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေျပာင္းေတာ့မယ္။ ျမိဳ႕ထဲက မေျပာင္းမယ့္ ေက်ာင္းတစ္ခုခုမွာတက္မွ ျဖစ္မယ္။ မေျပာင္းေရႊ႕မယ့္ ေက်ာင္းေတြထဲမွာ လက္ရွိတက္ေနတဲ့ သင္တန္းေတြနဲ႕ အနီးစပ္ဆံုးက ကြန္ျပဴတာတဲ့(ကြန္ျပဴတာက မေျပာင္းရဘူးလို႕ ၾကားတာပါဗ်ာ)။ ကြန္ျပဴတာက အဲ့ဒီႏွစ္က ေဆး၊ စက္မွုျပီးရင္ တတိယ၀င္ခြင့္ အမွတ္အမ်ားဆံုး။ အဆညက အရာရွိက က်ေနာ့ကုိ ေပးမေျပာင္းေသးဘူး။ သားရယ္ စဥ္းစားပါတဲ့။ ဒုတိယကို ၀င္ခြင့္ရရဲ့သားနဲ႕တဲ့။ လူတိုင္း အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ျဖစ္ခြင့္မရတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီး။ အမွတ္ေတြမွီရဲ့သားနဲ႕ စဥ္းစားပါသားရယ္တဲ့။

အဆညရံုးေရွ႕မွာ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ျပန္ေရာ။ ေတြေ၀တတ္ပါတယ္ဆိုမွ တက္ပါမယ္လို႕ အိပ္မက္ေတြထားခဲ့တယ္ဆိုမွ။ အဲ့ဒီမွာ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့အမၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ ဆံုခဲ့တယ္။ က်ေနာ္က သူ႕ကို တ,က်ယ္လုိ႕ေခၚပါတယ္။ ငါလည္းေက်ာင္းလာေျပာင္းတာတဲ့ အခုမေျပာင္းေတာ့ဘူးဟာ အင္ဂ်င္နီယာပဲလုပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေက်ာင္းပဲတက္မယ္တဲ့။ ဟာ..အေဖာ္တစ္ေယာက္ရျပီဆုိေတာ့ က်ေနာ့အက်င့္အတုိင္း ဦးေလး က်ေနာ္မေျပာင္းေတာ့ဘူးဗ်ာဆုိျပီး တစ္ခ်ိဳးတည္း ျပန္လာတယ္။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့ဘူးဆိုျပီး။

တကယ္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ထပ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြ တက္ဖုိ႕ ရက္ေတြနီးလာေတာ့ က်ေနာ့ကို ပို႕တဲ့စာက မရေသးဘူး။ နယ္ပဲျပန္တက္ရမွာမုိ႕ က်ေနာ့ကိုစာမပို႕တာလားဆုိျပီး ေယာက္ယပ္ကိုခပ္ေနခဲ့တာ။ အဆညကိုတစ္ေခါက္သြားရျပန္ေရာ။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အဆညနဲ႕တင္မရပ္ေတာ့ဘူးဗ်။ ေနာက္ထပ္ နတ္ေမာက္လမ္းကို လိုက္ပါတဲ့။ နတ္ေမာက္ေရာက္ေတာ့ ဟိုေျပးလုိက္ ဒီေျပးလိုက္ ဟုိလူ႕ေမးလိုက္ ဒီလူ႕ေမးလိုက္ ဆိတ္ဟိုဒင္းလုိပါပဲ။ အိမ္ကပဲေစာင့္ပါတဲ့။ စာေတြက ပို႕လုိက္ျပီတဲ့။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဖုန္းခ်လိုက္သလို ဂေလာက္ေတာင္ျမည္မလားမသိဘူး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ႏွစ္ခြန္းပဲ ေျဖတယ္။ အမ အမဆိုတာေတာင္ ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ သိပ္အလုပ္ရွဳပ္ေနတာ သူ႕မွာ ေခါက္ဆြဲသုပ္ ပန္းကန္နဲ႕ေလ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမာတေကာ ေရေျပးေသာက္တယ္။ စာက အိမ္ေရာက္ေနျပီတဲ့။ တက္ရမယ့္ေက်ာင္းက ေမွာ္ဘီတဲ့။

အဲဒီကေန ၀ိုင္တီယူ ျဖစ္လာတာေပါ့ဗ်ာ….

ကိုေနညိဳရင့္ေရ အဲ့ေလာက္ဆုိ ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားျပီ..ဟုတ္ :)