19 November 2017

ေတာင္ကုန္းမ်ား၊ ေဟာ့ကိုင္းဒိုး (၃)

မနက္ေတာ ့ေနာက္က်မွ ႏိုုးပါတယ္။ မနက္စာစားျပီးတာနဲ႕ အထုတ္ေတြသိမ္းတယ္။  ေတာင္ကုန္းေတြလည္ျပီးရင္ ညေနမွာ ရထားနဲ႕ ကာမီဖူရာႏိုးကေန အဆာဟိကာဝါျမိဳ႕ကို တန္းသြားမွာ ျဖစ္လို႕  အိတ္ေတြပါ တခါတည္း ယူလာခဲ့တယ္။

ေတာင္ကုန္းေတြသြားျပီးရင္ အြန္ဆမ္ေရပူစမ္းစိမ္ၾကမယ္ေလဆိုျပီး တာကာဆန္က တဘက္ေတြပါသယ္လာဖို႕ ေသခ်ာမွာတယ္။ ဘီအဲအိက ေတာင္ကုန္းေတြကို ျမင္ဖူးခ်င္လွျပီ။


လမ္းမွာ တာကာဆန္ရဲ့ လွိ်ဳ႕ဝွက္ရွဳခင္းကိုု ၾကည့္ခြင့္ရပါတယ္။ ပထမဆံုး ပန္းခင္းနဲ႕အစျပဳတဲ့ စိုက္ခင္းေတြအလယ္ ေတာင္တန္းေတြအဆံုးသတ္ထားတဲ့ ရွဳခင္းပါ။ ျပီးတာနဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ရိုလာကိုစတာလမ္းကိုု ပို႕ပါတယ္။ ႏွစ္ကီလိုမီတာရွည္တဲ့ ဒီလမ္းဟာ နာမည္ေက်ာ္ေလာက္ပါေပတယ္။ လမ္းတဖက္တခ်က္က စိုက္ခင္းေတြကလည္း တေမွ်ာ္တေခၚ....

ရိုုလာကိုစတာလမ္းကေန ေနာက္ထပ္ နာမည္ေက်ာ္ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ႏွင္းေတြဖံုးေနတဲ့ ရွဳခင္းနဲ႕ ဒီသစ္ပင္ရဲ့ ဓါတ္ပံုကိုုျမင္ဖူးထားခဲ့ေပမယ့္ အခုမ်က္ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ စိမ္းဝါေရာင္ ရွဳခင္းဟာလည္း တမ်ိဳးဆန္းသစ္စြဲျငိေစတာပါပဲ။ ရင္မွည့္ေနတဲ့ ဂ်ံဳခင္းနဲ႕ စိမ္းစိုေနဆဲ စိုက္ခင္းႏွစ္ခုုဟာ စိတ္ထဲမွာ တလမ္းဆီသြားေနတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုုတ္ ေက်ာခ်င္းကပ္ထားတဲ့ သံုုးနဲ႕ေလးလိုပါ။
ခရစၥမတ္သစ္ပင္ျပီးတာနဲ႕ မိသားစုုဆုုိတဲ့ သစ္ပင္တန္းေလးကို သြားၾကတယ္။ အပင္အျမင့္ဆံုးက အေဖ၊ ဒုတိယက အေမ၊အငယ္ဆံုးကေတာ့ ကေလးငယ္ေလးတဲ့ေလ.

မိသားစုသစ္ပင္တန္းကေန ၾကယ္ခုႏွစ္လံုး စီးကရက္ဗူးရဲ့ ေမာ္ဒယ္အျဖစ္နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ကိုသြားၾကျပန္တယ္။ ေတာင္ကုန္းထိပ္မွာဆိုေတာ့ ေလက ဟူးဟူးရားရားတိုက္ေနတယ္။ ဦးထုုပ္လြင့္သြားလိုက္ျပန္ေကာက္လိုက္နဲ႕ အေတာ္ေလးအလုပ္ရွဳပ္ေစတဲ့ေတာင္ကုန္းပါ။

ၾကယ္ခုုႏွစ္လံုးသစ္ပင္က အျပန္ ကာမီဖူရာႏိုမွာ curry pork noodle ဆိုင္မွာ သြားတန္းစီၾကတယ္။ ဆိုင္အဝင္ဝမွာ ဖံုးနံပါတ္နဲ႕ ဧည့္သည္အေရအတြက္ေရးျပီး အလွည့္က်ေစာင့္ၾကရတယ္။ အရသာအေတာ္ရွိျပီး ျမန္မာပါးစပ္နဲ႕ အစပ္အဟပ္တည့္ပါတယ္။

စားေသာက္ျပီးတဲ့အခါ ေရျပာကန္ကို ဦးတည္ၾကျပန္တယ္။ ေရျပာကန္ဟာ သဘာဝအတိုင္းျဖစ္လာတဲ့ကန္မဟုုတ္ေပမယ့္ ခရီးသြားတိုင္းရဲ့ စိတ္ဝင္စားမွဳကို ရေစတဲ့ေနရာတခုုပါ။ Window Background အေနနဲ႕ တခုတ္တရ ေရြးခ်ယ္ျခင္းခံရတဲ့ ေရျပာကန္ဟာ တကယ္လည္းအျပင္မွာ လွပါေပတယ္။ ေရာက္ကတည္းက ထရိုင္ေပါ့ခ်ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္တာ နာရီဝက္ေက်ာ္တဲ့အထိိ အဲ့ဒီေနရာမွာ မေရႊ႕တဲ့ က်ေနာ့ကို တာကာဆန္က ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ျပီးၾကည့္ေနေလရဲ့။


ေရျပာကန္မွာ စိတ္ၾကိဳက္ရိုက္ျပီးတဲ့အခါ ေရတံခြန္ကို ပို႕မယ္ဆိုေတာ့ သိပ္စိတ္မဝင္စားခဲ့ၾကဘူး။ တကယ္တမ္း တံတားေပၚကေန ေရတံခြန္ကို ျမင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ခုန္ခ်ခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္ပါတယ္။ ေရဟာ ၾကည္ျပာလဲ့ေနတာေၾကာင့္ အသည္းထဲကို တန္းခနဲျငိသြားပါေတာ့တယ္.
 ေရတံခြန္ကေန မီးေတာင္ရွင္ျဖစ္တဲ့ တိုကခ်ိေတာင္ေျခကိုသြားတယ္။ ေတာင္ေျခမွာ ေတာင္တက္ဖို႕လုပ္တဲ့သူေတြကိုု ေတြ႕ရေတာ့ ေတာင္တက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ တိုုကခ်ိေတာင္ရဲ့ အျမင့္ဆံုးထိပ္ပိုင္းေတြမွာ ေရခဲေတြရွိေနတုန္းပဲ။ ႏွင္းကို အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ က်ေနာ္တို႕ဟာ ႏွင္းေတြနဲ႕ ေဝးေနတုန္းပဲ။ တိုကခ်ိေတာင္ေျခနားမွာ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္က ေရပူစမ္းဝင္ၾကဖို႕ အားသန္ေနၾကျပီ။ ေရပူစမ္းက သဘာဝအတိုင္းျဖစ္ျပီး အျပင္ဖက္ ေတာင္တန္းေတြကိုျမင္ရတဲ့ ေနရာမွာ စိမ္လို႕သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ေရပူစမ္းစိမ္ရင္း တာကာဆန္နဲ႕ စကားစျမည္ေျပာၾကတယ္။ တာကာဆန္ရဲ့ ဘဝတေစ့တေစာင္းကို ျမင္ရတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္က လူေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေသးတယ္။
၄၅မိနစ္ေလာက္စိမ္ျပီးတဲ့အခါ ႏြားႏို႕ပုုလင္းေလးေတြကိုင္ျပီး ကာမီဖူယာႏိုုးကိုု ရထားစီးဖို႕ ျပန္လာၾကတယ္။ လမ္းမွာ ေျမေခြးေတြ႕လို႕ ဓါတ္ပံုရိုုက္ၾကေသးတယ္။ ဘူတာရံုမွာ တာကာဆန္ကို ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ရက္ပိုင္းေလးခင္ၾကေပမယ့္ အခ်ိန္အၾကာၾကီးသိခဲ့ၾကသူေတြလို ခံစားမိတာေၾကာင့္ စိတ္္မေကာင္းၾကဘူး။

ကာမီဖူရာႏိုးဘူတာမွာ ဒီရာသီမွာပဲ ဆြဲေပးတဲ့ ပန္းၾကည့္တဲ့ရထားလက္မွတ္ကို ယူလိုက္တယ္။ ပံုုမွန္ရထားေတြလို မဟုုတ္ပဲ ထိုုင္ခံုုေတြကို ျပတင္းေပါက္ဖက္ လွည့္ထားတာမို႕ လမ္းတေလွ်ာက္ျမင္ကြင္းဟာ အတိုင္းသား. 



ဒီညေတာ့ အဆာဟိကာဝါဆိုတဲ့ျမိဳ႕ေလးမွာ ခဏနားမယ္။ ဘူတာရံုနားက Business Hotel ေလးကိုပဲ ေရြးထားတယ္။ ဘူတာရံုအေရွ႕က ကားလမ္းမကို ျဖတ္ကူးလိုက္တာနဲ႕ ဟိုုတယ္ကို ေရာက္ျပီေလ။  ဟိုတယ္ေရာက္တဲ့အခါ တာကာဆန္အိမ္က အခန္းက်ယ္က်ယ္ကိုု လြမ္းသြားၾကတယ္။ အထုတ္ေတြခ်ျပီးတာနဲ႕ ဘူတာနားက ကြင္းျပင္က်ယ္ ေစ်းေရာင္းပဲြမွာ ညစာသြားစားၾကတယ္။ ေစ်းႏွဳန္းခ်ိဳသာျပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ပင္လယ္စာေတြပါ။ ျပီးတာနဲ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္ ေအရြန္ေမာထဲက ေစ်းဆိုင္ေတြ ပတ္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒီေန႕ ခရီးစဥ္မ်ားသြားတာေၾကာင့္ ပင္ပန္းျပီး ေစာေစာအိပ္ရာဝင္လိုက္ၾကေတာ့တယ္...