ႏြမ္းေၾကြမလြယ္တဲ့ ပန္းခေရငယ္ရဲ့ ရာဇ၀င္

က်ေနာ္ အဲ့ဒီစာေလးကို ရပ္ပစ္ခဲ့တာၾကာဆိုၾကာလွပါျပီ။ ပထမအခ်က္က က်ေနာ္ အဆံုးသတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားရင္း ခက္ခဲေနလို႕၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က ခံစားခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလို႕ပါ (စာေရးတဲ့သူတစ္ေယာက္ ခံစားခ်က္ေတြမပါပဲ စာေရးရင္ ဘယ္လိုမွ ဖတ္လို႕မေကာင္းပါဘူး။ ကိုယ့္စာကိုျပန္ဖတ္ရတာကို အားမရသလိုပါပဲ။ အခုစာက လူတစ္ေယာက္ရဲ့ တကယ့္ဘ၀အမွန္ကို ေရးျပရတဲ့အတြက္ အမွားေတြ မရွိခ်င္သလို ဖတ္တဲ့သူေတြကိုလည္း တစ္ခုခုရသြားေစခ်င္လုိ႕ပါ)။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လည္း အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့။ တကယ္က ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မဲ့ခဲ့တာပါ ကိုယ္တုိင္ အခန္းဆက္ေတြ ဖတ္ရတံုးကဆုိ ေနာက္တစ္ခန္းကို အရမ္းေမွ်ာ္ရတာေလ။ အခုလို ေစာင့္ဖတ္ေနေသးတယ္ဆုိတာလည္း က်ေနာ္လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္မထားလို႕ပါဗ်ာ

shan said...
ဘယ္ေတာ့ ဆက္ေရးမွာလဲ ... ေစာင့္ေနတယ္ ေနာ္... ။ အျမဲ ၀င္ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္.. ခုေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႕ပါ..။
June 3, 2009 1:40 PM

စာဖတ္သူတစ္ေယာက္က ဒီေန႕ အထက္ပါ ေကာ့မန္႕ကိုေပးခဲ့တာပါ။ ေယာက်ၤားေလး မိန္းကေလး ဘယ္လိုမွ မပါလို႕ စာဖတ္သူရွမ္းလို႕ပဲ ေခၚပါရေစ။ က်ေနာ့အက်င့္က (ငယ္ငယ္ ၾကီးၾကီး) ကို,ေတြ မ,ေတြထည့္ေခၚတတ္လုိ႕ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း က်ေနာ္က ငယ္ခ်င္တယ္လို႕ထင္ၾကပါတယ္။ တကယ္က က်ေနာ္ေလးစားသမွုနဲ႕ ေခၚတာပါခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႕ အြန္လိုင္းမွာကလည္း အဲ့ဒီ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး ခြဲလို႕မရတာလည္း ျပႆနာတစ္ခုပါပဲ။ မနန္းညီက ကိုနန္းညီျဖစ္ မမိုးခါးက ကိုမိုးခါးျဖစ္ ကိုဂ်ဴလိုင္က မဂ်ဴလိုင္ျဖစ္တတ္တယ္ေလ။

ေကာ့မန္႕ေတြကို မေပးၾကဘူးတဲ့။ စာေတြပဲ၀င္ဖတ္ၾကတယ္လို႕ေျပာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေကာ့မန္႕ေပးရင္ သူတို႕ေမးလ္ေတြ ေပးရလို႕ သေဘာမက်ဘူးလို႕ဆုိပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့သိေစခ်င္ပါတယ္။ ေကာ့မန္႕ေပးလုိက္လုိ႕ ေကာ့မန္႕ေပးသူရဲ့ ေမးလ္ကို က်ေနာ္တုိ႕ မသိလုိက္ရပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႕ မျမင္ရပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ေမးလ္မွာ ေပၚေစခ်င္တဲ့ နာမည္တစ္ခုကိုပဲ က်ေနာ္တုိ႕ျမင္ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေဆာက္ထားတဲ့ သူေတြကလြဲရင္ေပ့ါဗ်ာ။ ဘေလာ့ေဆာက္ထားတဲ့သူေတြကေတာ့ သူတုိ႕ရဲ့ Profile ကို က်ေနာ္တုိ႕ေရာက္သြားမွာပါ။ အထက္ပါ စာဖတ္သူရွမ္းရဲ့လင့္ကိုလိုက္ၾကည့္ရင္ ဘာမွေတြ႕ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ Error page တစ္ခုကိုပဲ ျမင္ရမွာပါ။ သူ ေမးလ္ကိုသံုးျပီး ေကာ့မန္႕ေပးခဲ့လုိ႕ပါ ျပီးေတာ့ သူဒီေမးလ္နဲ႕ ဘေလာ့မေဆာက္ထားလို႕ပါ။ ကိုယ့္ရဲ့ေမးလ္ေလးေပၚသြားမွာ စိုးရိမ္ျပီး ေကာ့မန္႕မေပးခ်င္ဘူးဆုိတဲ့ စာဖတ္သူေတြ အတြက္ပါဗ်ာ။

ခေရပန္းေလးရဲ့ ဘ၀ကို ျပန္ဆက္ပါမယ္။

သူ မႏၱေလးကို ဒီတစ္ေခါက္ ျပန္လာေတာ့ သူ႕မွာ အေတြးတစ္စ ပါလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအေတြးတစ္စကို သူမဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူးေပါ့။ အေတြးတစ္စက သူ႕မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ေပးႏုိင္ဖို႕ အဓိကပါ။ ခ်ီတံုခ်တံု လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေစတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါပဲ။

သူလက္ရွိ ေဂဟာမွာ ဆက္လက္ေနထုိင္တုန္းပါပဲ။ ေဂဟာကေန အိမ္ကိုေထာက္ပံ့ဖုိ႕ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ ခက္ခဲလွပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ လွမ္းခ်င္တဲ့ေျခလွမ္းတိုင္းကိုလည္း လွမ္းခြင့္မသာပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေဂဟာက ဘယ္လိုထြက္ခြင့္ရမလဲ။

ေဂဟာက ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းက ဒီလုိပါ။ မိန္းကေလးရဲ့ မိသားစု၀င္အစစ္အမွန္မ်ားမွ ခိုင္လံုတဲ့အေထာက္ထားျပျပီး ျပန္လည္ေခၚယူျခင္း။ ဒါကေတာ့ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ သူ႕မိသားစုက ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ မဟုတ္ၾကဘူးေလ။ ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ အဲ့ဒီမိန္းကေလး အတည္တက် အိုးအိမ္ထူေထာင္ျခင္း။ သူ႕အတြက္ ဒီလမ္းကလြဲရင္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မွမရွိေတာ့တာ…..

သူသြားလုပ္ေပးေနတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ရဲ့ ေရွ႕မွာ နာရီျပင္ဆုိင္တစ္ဆိုင္ရွိပါတယ္။ အိပ္ငိုက္ေနတတ္တဲ့ တရုတ္ကေလးတစ္ေယာက္အျမဲ ရွိေနတတ္တယ္။ အဲ့ဒီဆုိင္ေလးက ဆုိင္မွာရွိတဲ့ စာဖုိမွဴးရဲ့ တူတစ္ေယာက္ဖြင့္ထားတာပါ။ ေယာင္းမကိုတိုင္ပင္ရင္း အိုးအိမ္ထူေထာင္ဖို႕ကိစၥ ေျပာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူၾကီးခ်င္းညွိႏွိဳင္းျပီး ခေရပန္းေလးနဲ႕ နာရီျပင္ဆိုင္ေလးတို႕ ေပါင္းစည္းသြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ (အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ - တကယ့္အျဖစ္မွန္က ခေရပန္းေလးရဲ့ ေယာင္းမနဲ႕ စားဖိုမွဴးတို႕ နားခ်မွုေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳျဖစ္သြားတာပါ က်ေနာ္အမွတ္လြဲသြားတယ္ဗ်ာ)

နာရီျပင္ဆုိင္ေလးက ေနာက္ေတာ့ သူ႕အဖြားဖြင့္ထားတဲ့ ေစ်းထဲက ေခါက္ဆြဲဆိုင္ေလးကို ေျပာင္းၾကတယ္။ ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ ေမာင္တစ္ထမ္းမယ္တစ္ရြက္ေပါ့။ အခက္အခဲေတြကိုလည္း အမ်ိဳးမိ်ဳးေပါ့။ ေဂဟာမွာေနခဲ့ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးဆို အထင္ေသးလြယ္တတ္ၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ရင္ဆုိင္ႏိုင္ေအာင္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ဖက္နဲ႕ မိဘေတြကိုေထာက္ပံ့ဖို႕ ရည္ရြယ္ရင္းကိုလည္း သူမအေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခေရပန္းေလးဟာ ေနာက္ထပ္မ်ိဳးဆက္သစ္သံုးေယာက္ကိုေမြးဖြားေပးခဲ့ႏိုင္တယ္။

သူမ ပညာမတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာ သားသမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ဘြဲ႕ရပညာတတ္တစ္ေယာက္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ မိဘရဲ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မွုေၾကာင့္ သားသမီးဆိုတာ အညြန္႕တလူလူတက္ၾကတာမ်ိဳးပါ။ သားေကာင္းသမီးမြန္ေတြေမြးဖြားေပးတဲ့ မိဘမ်ိဳးမုိ႕ ဂုဏ္ျပဳထုိက္ပါတယ္။

ခေရပန္းေလး အခုအခ်ိန္အထိ မႏၱေလးမွာ ေနထိုင္ေနဆဲပါ။ ျပီးေတာ့ သူမရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြကိုလည္း ေစာင့္ေမွ်ာ္လက္ရွိေနဆဲပါ။ အခါအခြင့္သင့္ရင္ျဖင့္ ေတြ႕ဆံုျပီး ေက်းဇူးတရားေတြကို ဆပ္ခြင့္ရသြားခ်င္ပါတယ္……

ဒီပို႕စ္ေလးကို က်ေနာ္ေရးရတဲ့အေၾကာင္းေတြက
လူတစ္ခ်ိဳ႕က ဘ၀ကံဆိုးတယ္ဆိုျပီး ေရစုန္ေမ်ာတတ္ၾကပါတယ္။ မိမိတတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားအားထုတ္မယ္လို႕ စိတ္မကူးတတ္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ခံဘ၀မေကာင္းခဲ့ရလို႕ ဆင္းရဲလို႕ ပညာမတတ္လို႕ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကို အေသဆုပ္ကိုင္ျပီး ကိုယ့္ရဲ့ ပ်င္းရိမွု ေတြကို ဖံုးကြယ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ ခေရပန္းေလးလို အားႏြဲ႕တဲ့မိန္းကေလးေတာင္ သူ႕ဘ၀ကို ခါခ်ဥ္ေကာင္ ခါးမသန္ေပမယ့္ မာန္တင္းႏုိင္ေသးတာပဲ။ က်ေနာ္တို႕ဘာအတြက္ေၾကာင့္မွ လြယ္လြယ္လက္မေလ်ာ့သင့္ပါဘူး။

မိန္းကေလးငယ္ငယ္ေတြအတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးလြယ္တဲ့ဲ အေၾကာင္းေတြအမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတြင္ပါမွ ႏြားက်ားကိုက္တယ္ဆိုတာကိုလည္း သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ (မတရားအႏိုင္က်င့္ခံရျခင္းေတြကို မဆိုလိုပါ)။ မိမိတို႕ထိန္းသိမ္းသင့္တဲ့ သိကၡာကိုထိန္းသိမ္းရင္း တန္ဖိုးရွိတဲ့ မိခင္ေလာင္း မိခင္ေကာင္းေတြ မ်ားျပားေစခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူရွမ္းနဲ႕ စာဖတ္သူအားလံုးကို က်ေနာ့ရဲ႕ တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ ပ်က္ကြက္မွုအတြက္ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာင္ကို ေျပာစရာ ဆုိစရာ ဆဲစရာ သြန္သင္စရာရွိရင္ ဆံုးမသြားႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။

ႏြမ္းေၾကြမလြယ္တဲ့ ပန္းခေရငယ္ရဲ့ရာဇ၀င္္ (၃)

အဲဒီေဆးခန္းမွာပဲ အလုပ္အကိုင္ေတြပိုမိုတတ္ကြ်မ္းခဲ့ရသလို။ အဲဒီေဆးခန္းမွာပဲ အလုပ္လုပ္ရင္း ေငြေတြစု။ ဆရာမ ေဒၚေစာျမသန္း ေခ်းတဲ့ ေငြေလးနဲ႕ စက္ဘီးေလးတစ္စီး၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုး ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေစတဲ့ ေနာက္တစ္ခ်က္က မျပံဳးၾကည္ဆီက ေငြရဖို႕ခဲယဥ္းပါသတဲ့။ သူဘာအတြက္ေငြစုေနသလဲဆိုေတာ့ သိပ္ဆင္းရဲတဲ့ သူ႕မိသားစုအတြက္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္သိတတ္ေလတဲ့ ခေရပန္းငယ္ေလးလဲ။

ခေရပန္းေလးငြားငြားစြင့္ ပြင့္လာတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ပ်ားပိတုန္းေတြ၀ဲစျမဲေပါ့။ မျပံဳးၾကည္က ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရန္ေထာင္မလႊတ္ခဲ့သလို ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေရႊျပည္ေအးတရားမေဟာခဲ့ပါဘူး။ ရွင္တို႕ေမတၱာရွိရင္ က်မေနတဲ့အိမ္ကို လုိက္ခဲ့ပါဆိုျပီး ေက်ာင္းအေရာက္ ေခၚခဲ့တာခ်ည္းပါ။ ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္လို႕ ေက်ာင္းကိုလက္ညွိဳးထုိးလိုက္ရင္ အားလံုးေနာက္ျပန္လွည့္တာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီေခတ္က ေက်ာင္းက နာမည္ဆုိးနဲ႕ေက်ာ္ခဲ့တာကိုး။

တစ္ေန႕ အဲဒီေန႕ဟာ မျပံဳးၾကည္အတြက္တစ္ကယ့္ အမွတ္တရေန႕ပါ။ တရုတ္မသားအမိနွစ္ေယာက္ ေဆးခန္းကို ေဆးလာကုပါတယ္။ သူတို႕ကို မျပံဳးၾကည္လံုး၀မသိပါဘူး။ အေမလုပ္တဲ့သူကေတာ့ မျပံဳးၾကည္ကုိ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မျပံဳးၾကည္မ်က္နွာမွာရွိေနတဲ့ မွဲ႕ေတြကို လက္ညွိဳးထုိးျပီး မျပံဳးၾကည္ရဲ့တရုတ္နာမည္ ကိုေခၚပါသတဲ့။ သူမွတ္မိတဲ့ တရုတ္စာဆိုလို႕သူ႕နာမည္ေလးတစ္လံုးထဲက်န္ေတာ့တယ္ေလ။

အဲဒီေတာ့မွ နင္ငါ့ေယာင္းမအငယ္ေလးပဲဆိုျပီး ဖတ္ငိုပါေတာ့တယ္။ သူက မျပံဳးၾကည္ရဲ့ အစ္ကိုၾကီးမိန္းမပါ။ တရုတ္လိုမတတ္ေတာ့တဲ့ သူ႕ကို ျမန္မာလို တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုးစနဲ႕ ရွင္းျပခဲ့ရွာပါတယ္။ ေစ်းထြက္ေရာင္းတဲ့ သူတို႕အစ္ကိုေတာ့ ေသာင္းက်န္းသူေတြ ပစ္တဲ့ လက္နက္ၾကီးမွန္လုိ႕ဆံုးရွာျပီတဲ့။ အခု ဒီေယာင္းမက မႏၱေလးမွာရွိတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္နဲ႕ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳတာပါ။ ဒီေလာက္ေ၀းလံတဲ့အရပ္ကို ဒီေယာင္းမေရာက္လာလို႕သာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ မျပံဳးၾကည္ရဲ့ အျဖစ္ကို မိသားစုေတြ မသိခဲ့သလို မိသားစုေတြအျဖစ္ကိုလည္း မျပံဳးၾကည္မသိခဲ့ႏိုင္ဘူးေလ။ ရင္နင့္္စရာ အျဖစ္ေတြအတြက္ ငိုျခင္းရွည္ေတြ ခ်ခဲ့ၾကပါတယ္။

အလုပ္ခ်ိန္အျပီးမွာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ကိုလုိက္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႕ကစလုိ႕ သူအလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာႏွစ္ခုရွိသြားပါတယ္။ ေဆးခန္းျပီးရင္ အဲဒီဆိုင္ပါပဲ။ ဆုိင္ပိုင္ရွင္နဲ႕ အမ်ိဳးစာလံုးခ်င္းတူတာမို႕ သူ႕ကိုလည္း တေကာလို႕ပဲေခၚလုိက္ပါတယ္။

ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ျပန္ေတြ႕တာမို႕ သူ႕ရဲ့အိပ္မက္ေတြ နီးကပ္လာပါျပီ။ မျပံဳးရီကိုလည္း ျပန္လည္ဆက္သြယ္ျပီး အိမ္ျပန္ခရီးကို ေျပာမိတယ္။ ေၾကာက္တတ္ေလတဲ့ မျပံဳးရီက နင္ပထမတစ္ေခါက္အရင္သြား။ နင္ဗံုးမထိရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ငါလိုက္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲရလိုက္ပါတယ္။

တူမတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲျပီး အိမ္ျပန္ခရီးကိုစခဲ့မိတယ္။ ရင္ေတာ့အခုန္သား။ ျပန္ဆံုမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ေနျပီးသားဆိုပင္မယ့္လည္း ခြဲခြာခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတ ြမ်ားလွပါပေကာ။
ဒါနဲ႕ေတာင္ေပၚကို တစ္ေခါက္ေရာက္ျပန္ပါတယ္။

အရင္အတိုင္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆိုသလို ရြာက အရင္လုိပါပဲ။ ထြက္လာတုန္းက တေရွာင္ေရွာင္ျဖစ္ေနတဲ့ အေဖက က်န္ေနရစ္ျပီး ေနေကာင္းပါတယ္ဆုိတဲ့ အေမက ဆံုးသြားရွာျပီတဲ့ေလ။ အရင္အတိုင္းဆင္းရဲျမဲ။ လာသမွ်ေတြ႕သမွ် အမ်ိဳးအေဆြေတြကေတာ့ သူ႕ကို ေတြ႕တိုင္းဖက္ဖက္ျပီးငိုၾကေတာ့တာ။ ေျပာသမွ်စကားေတြကိုလည္း တစ္လံုးမွနားမလည္။ ကိုယ္ေျပာျပတာလည္း သူတို႕နားမလည္။ တူမေလးက ဘာသာျပန္ေပးခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဖက ဘယ္သူမွဘာသာျပန္စရာမလိုဘူးတဲ့။ သူမတတ္တာမဟုတ္ဘူး အခိုက္အတန္႕ေလးေမ႔ေနတာပါဆုိတဲ့စကားကို ဘယ္သူမွမလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ သူတစ္လံုးစႏွစ္လံုးစကေန ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္ေျပာႏုိင္လာပါတယ္။ ပါလာသမွ်ပိုက္ဆံေတြရယ္ ေရႊေတြရယ္ကုိ မိသားစုအတြက္ အကုန္ေပးပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ မႏၱေလးကို ျပန္တက္ခဲ့တယ္။


ေလာကၾကီးမွာ ဆရာေဖျမင့္ရဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လို မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာေသခ်ာျပီလားဆိုတဲ့ အျဖစ္ေတြအမ်ားၾကီးပါ။ စိတ္ဇြဲနဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ခုိင္ခုိင္မာမာခ်မွတ္ထားရင္ တစ္ေန႕ေတာ့ျဖစ္မွာပါ။ ခေရပန္းေလးလို မိန္းကေလးကေတာင္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘ၀ကိုျဖတ္ ဆူးေတာကိုတိုးရဲရင္ ဘာေၾကာင့္စိတ္ဓါတ္က်ေနသင့္သလဲ။ ကိုယ့္္ရည္မွန္းခ်က္အတြက္ မမွိတ္မသံုၾကိဳးစားသင့္တယ္ မဟုတ္ပါလား…..



ဆက္ပါဦးမယ္…

ႏြမ္းေၾကြမလြယ္တဲ့ ပန္းခေရငယ္ရဲ့ရာဇ၀င္္ (2)

တစ္ရာသီကေန တစ္ရာသီ တစ္နယ္ကေန တစ္နယ္ေျပာင္းရင္း ေရႊ႕ရင္းေပါ့။ မျပံဳးရီမရွိေတာ့ ေပမယ့္ မျပံဳးၾကည္တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀ကိုအရွံဳးမေပး မညီးမညဴ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္းပါ။

ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို ၾကံဳေစခဲ့တာ မႏၱေလးဆိုတဲ့ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္မွာပါ။ အစ္မငယ္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္မွာ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုအဆက္အသြယ္ျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ စကားကိုဟဟမေျပာ အလုပ္ကိုသာတြင္တြင္လုပ္ခဲ့တာပါ။ အသက္ငယ္ရြယ္ပင္မယ့္ ပင္ပန္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တစ္ခြန္းေတာင္ မေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ အံၾသစရာ ခေရပန္းေလးပါပဲ။

အဲဒီလို အလုပ္နဲ႕လက္ ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ေနလို႕ထင္ပါရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က ဂရုစိုက္စျပဳလာပါတယ္။ အမွုိက္သြားလႊင့္ပစ္တုန္း ေဘးအိမ္နီးခ်င္း ဗိုလ္ၾကီး ကေတာ္ႏွစ္ေယာက္က စကားစေျပာလာပါေတာ့တယ္။ မျပံဳးၾကည္ဘယ္ျပန္ေျပာရဲပါ့မလဲ။ ဒီေလာက မွာ ဘယ္သူ႕ကို ယံုၾကည္ရမယ္ဆိုတာ သူဘယ္လိုသိႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

အဲဒီဗိုလ္ၾကီးကေတာ္ေတြကလည္း ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သနားစိတ္၀င္လာလို႕ထင္ပါရဲ့။ တေမးတည္းကိုေမးေနၾကေတာ့တာ။ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရေလာက္ျပီဆိုတဲ့ တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူတို႕သိခ်င္တဲ့ ခေရပန္းေလးရဲ့ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို ခင္းျပလိုက္မိတယ္။ တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္မိတာက ေနာက္တစ္ေခါက္ ဘယ္သူ႕အိမ္မွာမွ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးဆက္မေနခ်င္ဘူးဆိုတာကိုပါ။ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းရွိသူေတြမို႕ သူတို႕ကလည္း ခေရပန္းေလးကို ဘယ္အိမ္မွပို႕ဖုိ႕မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ မႏၱေလးက မိန္းကေလး ေဂဟာတစ္ခုကိုပို႕ေပးဖို႕ပါတဲ့။ အဲဒီမွာ ကြ်န္မအတြက္လံုျခံဳမွာလားဆိုေတာ့ စိတ္ခ်ပါတဲ့။ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မွုေအာက္မွာ ေနထုိင္ရမွာပါတဲ့။ အဲလိုနဲ႕ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို အဆံုးသတ္ဖုိ႕ လမ္းစေတြ႕လာရပါတယ္။

တစ္ေန႕ အဆင္ေျပတဲ့ တစ္ေန႕မွာ ထိန္းေနတဲ့ကေလး အိပ္ေပ်ာ္ျပီဆိုေတာ့မွ ျခင္ေထာင္ကို အသာခ်ျပီး ဟိုဘက္အိမ္ကို ေျပးလာခဲ့မိတယ္။ ဒီေန႕ ေဂဟာကို လိုက္ပို႕ၾကေတာ့မယ္ေလ။ အ၀တ္အစားအနည္းငယ္နဲ႕ ဆင္ထားတဲ့ ေရႊစအနည္းငယ္ကို ယူေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနတဲ့ ရင္အစံုနဲ႕ မိန္းကေလးေဂဟာတစ္ခုကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးခဲ့ျပီထင္ပါရဲ့။ လြတ္ေျမာက္ေစတဲ့လမ္းတစ္ခုကို ညႊန္ျပေပးတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ႏွလံုးသားထဲသံမွိုစြဲေအာင္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ျပန္လည္မေတြ႕ႏိုင္ေသးတာမုိ႕ ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ရခ်င္ပါေသးတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ ဗိုလ္ၾကီးခင္ေမာင္ရဲ့ ဇနီး ေဒၚႏုႏုနဲ႕ ဗိုလ္ၾကီးၾကည္ရဲ့ ဇနီး ေဒၚလွလွတို႔ပါပဲ။ သူတို႕ရဲ့ အဆက္အႏြယ္ေတြမ်ား အသိမိတ္ေဆြမ်ား ဖတ္မိခဲ့ရင္ ခေရပန္းေလးကို ဆက္သြယ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေဂဟာကို မိခင္ၾကီးတစ္ေယာက္လို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူကေတာ့ အေမ ေဒၚေစာျမသန္းပါပဲ။ အမွန္တရားနဲ႕ ဘက္မလိုက္ပဲအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ဆရာမကိုတကယ့္ကို ေလးစားစြာမွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္။ တစ္ခ်က္မညည္းပဲ ရွိသမွ်အလုပ္ေတြကို တန္းစီလုပ္တတ္တဲ့ မျပံဳးၾကည္ကို သတိထားမိၾကပါတယ္။

ေဂဟာကုိ ဗိုလ္မွဴးကေတာ္က လာေခၚပါေသးတယ္။ ပထမအၾကိမ္လာေခၚေတာ့ သူဆင္ထားတဲ့ ေရႊတိုေရႊစေလးေတြအတြက္ စကားေျပာလာပါတယ္။ ဘ၀ကသင္ေပးတဲ့ အသိနဲ႕ မျပံဳးၾကည္က ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျပီး ျပန္ေျပာမိတာက အဲဒါက်မလုပ္အားခေတြေလအေမရဲ့ ဆိုတာပါပဲ။ တစ္ေခါက္လက္ေလွ်ာ့ျပီးျပန္သြားပင္မယ့္ ထပ္ၾကိဳးစားဦးမယ္ထင္ပါတယ္။

ထင္တဲ့အတိုင္းေနာက္တစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္နည္းလမ္းတစ္ခုနဲ႕ေပါ့။ မျပံဳးၾကည္ထိန္းခဲ့ဘူးတဲ့ ကေလးငယ္ကို ပိုက္ျပီး ကေလးကငိုေနလို႕ သမီးမရွိရင္ေမာင္ေလးက မျဖစ္ပါဘူးဆုိတဲ့ အလိမ္အညာအခြ်ဲေတြနဲ႕ပါ။ ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ္ အေမက ကေလးကို ဂရုမွမစိုက္တာကိုး။ ဒါေလာက္နဲ႕ပဲလားဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ရွိပါေသးတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ကိုေတာ့ ဗိုလ္မွဴးၾကီးကိုပါေခၚလာခဲ့တာပါ။ သူုတို႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္ လာေခၚၾကေပမယ့္။ ခိုင္ၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့သူကို ဘယ္အရာမွ တုန္လွုပ္မစြမ္းႏိုင္တဲ့အဆံုးမွာေတာ့ ေအးျငိမ္းတဲ့ ဘ၀ေလးကို ရလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းကသင္ေပးတဲ့ အတတ္ပညာေတြကို အားသြန္ခြန္စိုက္တတ္ေျမာက္ေအာင္ သင္ယူရင္း ဆရာမေဒၚေစာျမသန္းရဲ့ လက္စြဲတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေနာက္ထပ္ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို ေရာက္ရွိႏုိင္ခဲ့တာပါ။

ေဒသႏၱရေဆးခန္းတစ္ခုက သူနာျပဳအကူေခၚတာပါ။ အစိုးအရအလုပ္ျဖစ္တာမို႕ အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ျပည့္မွ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ သူ႕အသက္က ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္မျပည့္တတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမၾကီးရဲ့ ေထာက္ခံခ်က္နဲ႕ အဲဒီအလုပ္ကို ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေဆးခန္းမွာပဲ အဲဒီေဆးခန္းမွာပဲ…………

ဆက္ပါဦးမယ္…

ႏြမ္းေၾကြမလြယ္တဲ့ ပန္းခေရငယ္ရဲ့ရာဇ၀င္္ (၁)

ခေရပန္းဆုိတာ ေမႊးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကြလြယ္သတဲ့။ တဖြဲဖြဲက်ေနတတ္တဲ့ ဒီခေရေတြၾကားထဲမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ဘယ္လိုျငင္းမလဲ ဘယ္သူျငင္းမလဲဲ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကြလြယ္ အႏြမ္းလြယ္တဲ့ အေျခအေနေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ မေၾကြခဲ့တဲ့ ပန္းခေရငယ္တစ္ပြင့္ရဲ့ ရာဇ၀င္ကို ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ဘူးေလ………

ဟိုးေ၀းလံေခါင္သီတဲ့ ယူနန္ဆိုတဲ့ အရပ္မွာ ဒီခေရပန္းငယ္ေလးစတင္ဖူးငံုခဲ့တာပါ။ ရြာငယ္တစ္ခုက ေျမပိုင္ရွင္တစ္ဦးရဲ့ သမီးငယ္အျဖစ္ေအးျငိမ္းတဲ့ဘ၀ကေန သစ္ငုတ္ျမင့္တံု ျမက္ျမင့္တံု ဆုိတဲ့အတိုင္း ဘ၀အလွည့္အေျပာင္းမွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႕ထိစပ္တဲ့ နယ္စပ္ေတာင္တန္းတစ္ခု ေပၚမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ ဘ၀ကိုေန႕ျခင္းညျခင္း ေရာက္သြားတာကေတာ့ တကယ့္ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုလိုပါပဲ။

အိမ္ေလး ဆယ္အိမ္ေတာင္မျပည့္တဲ့ ဒီေတာင္ေပၚမွာ ဘာစိုက္ပ်ိဳးေရးေတြလုပ္ျဖစ္တယ္ထင္လဲဟင္။ ဘိန္းေတြ သိပ္ကိုေအာင္ျမင္ေအာင္ စိုက္တာပါ။ တစ္ျခားသီးပင္စားပင္ေတြ စိုက္လို႕မျဖစ္ပါ။ ဆန္ေတြ ဆီေတြ စားစရာေတြ အသံုးအေဆာင္ေတြအားလံုးကို ဒီဘိန္းနဲ႕ပဲလဲလွယ္ေနရတာ။ တစ္ျခားသီးပင္စိုက္လုိ႕ကေတာ့ ငုတ္တုတ္ေမ့သြားမွာ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဒီအရပ္မွာ စာသင္ေက်ာင္းဆိုတာ ေ၀လာေ၀း။ စားေနရတဲ့ ေျပာင္းဆန္ေလး ဘယ္အခ်ိန္ရပ္မလဲ ေတြးပူေနရတာ။ လည္ေခ်ာင္းမွာနင္ျပီး တစ္ေနတဲ့ ဒီေျပာင္းဆန္ကလြဲရင္ ေရြးခ်ယ္စရာလည္း မရွိ။တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း အလုပ္နဲ႕လက္နဲ႕ မျပတ္ေစခဲ့။ ေျခဖ၀ါးေတြ ၾကိမ္းစပ္ေအာင္လမ္းေလွ်ာက္ရတို္င္း ဒီေျမျပင္က ဆိုး၀ါးလိုက္တာဆိုတဲ့ အသိကိုျမဲေစခဲ့တာ။ ဒီေျမျပင္က ခြာခ်င္ခဲ့တာ ဒီစိတ္လည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္ျခားေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မတူတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ ေျခဖ၀ါးေတြကို တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္နာမိတယ္။ အစ္ကိုအၾကီးဆံုး ျပီးရင္ ညီအမသံုးေယာက္ရွိတဲ့ အထဲ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္မလုပ္ႏိုင္ေကာင္းလားဆုိျပီးပါ။

တစ္ေန႕ အဲဒီေန႕က ေနသာပါတယ္။ စစ္ဆင္ေရးတပ္ရင္းတစ္ခုနဲ႕ အတူ ဗိုလ္မွဴးဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ ရြာကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ သားသံုးေယာက္ပဲရွိလို႕ သမီးေမြးစားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္မွဴးေပါ့။ တစ္ရြာလံုးက မိန္းမငယ္ေတြ ဆံုးျဖတ္ၾကရမယ္ေလ။ အပါးက သမီးေတြကိုတန္းစီေမးေတာ့တာပဲ။ ပထမ ဒုတိယ ေမးျပီးေတာ့ အပါးဆီက စိတ္ဓါတ္က်စကားထြက္လာတယ္။ အေနဆင္းရဲ အစားဆင္းရဲ ဒီဘ၀ထဲမွာ တစ္ေယာက္စာေလာက္ ၀န္ေပါ့သြားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲတဲ့။ တတိယေမးမယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္လူတစ္ေယာက္ထည့္ရင္ ေငါ (တရုတ္လို က်ေနာ္က်မလို႕ဆိုလိုပါတယ္) လိုက္မယ္ဆုိတဲ့စကားကို ေျပာျဖစ္တဲ့ အထိတြန္းအားေပးေစခဲ့တယ္။ ခေရပန္းေလးငယ္ေပမယ့္ သိတတ္လြန္းတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးအေဆြမဟုတ္တဲ့ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ့ ေနာက္ကို လိုက္သြားဖုိ႕အထိေလ။ သူနဲ႕အတူလိုက္ဖို႕ ရဲ၀ံ့စြာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာက အစ္မတစ္၀မ္းကြဲပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သြားအတူလာအတူမို႕ ေအးအတူပူအမွ် လက္ကိုဆြဲလို႕ သူလုိက္လာခဲ့တယ္။

ဗိုလ္မွဴးက စာခ်ဳပ္စာတန္္းနဲ႕ တရား၀င္သမီး အျဖစ္ေမြးမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းထားေပးမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ တံလွ်ပ္ကို ေရထင္ ေရႊသမင္အလုိက္မွားတယ္ဆိုတာ ခေရပန္းေလးေနာက္မွသိခဲ့တာပါ။ မေရာက္ဘူးတဲ့ အရပ္ မျမင္ဘူးတဲ့ သူတစိမ္းေတြၾကားမွာ မျပံဳးရီနဲ႕ မျပံဳးၾကည္ဆုိတဲ့ ပန္းေလးႏွစ္ပြင့္လြင့္လာခဲ့တာေပါ့။

ေရွ႕တန္းထြက္ေလတဲ့ ဗိုလ္မွဴးကေတာ့ ဒီအျဖစ္ေတြကို သိခဲ့ေလသလား မသိခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္ခဲ့ေလသလား မသိႏုိင္ခဲ့။ သူတုိ႕ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သမီးမျဖစ္ခဲ့ပဲ ေငြ၀ယ္ကြ်န္ေတြလို။ ေမေမလို႕ေခၚတဲ့ ဗိုလ္မွဴးကေတာ္ရဲ့ အေျပာအဆုိ အခိုင္းေတြၾကားမွာ မုိးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ခဲ့တာပါ။

မနက္ငါးနာရီမထရင္ အေျပာအဆိုေတြ မညွာတာခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္အကိုင္မွားရင္ တစ္သက္စာ မွတ္စရာေတြ ျဖစ္ေအာင္ေျပာထြက္ရက္ခဲ့သူေပါ့။ ခေရပန္းေလးကေတာ့ တစ္ခါမွားျပီး ေနာက္ထပ္မမွားရေအာင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာရတယ္ဆိုတာ မရွိေအာင္ က်င့္ၾကံေနထုိင္ခဲ့တာပါ။ ေက်ာင္းစာဖတ္ဖုိ႕ဆုိတာ ေ၀လာေ၀း ဒါေပမယ့္ ဘ၀အသိေတြ ျပည့္ညွပ္ေနေအာင္ ေအာက္ေျခကေန စခဲ့ရတာဆုိေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္ေလ။ ျမန္မာလိုမတတ္တဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ေတာ့ တရုတ္စကားကိုေမ့သြားျပီး ျမန္မာလိုသာေျပာတတ္ခဲ့ျပီဆိုမွေတာ့ သန္းေခါင္ထက္ညဥ့္မနက္ေတာ့ျပီေပါ့။

တေန႕ထက္တေန႕ ဆုိး၀ါးတဲ့ရက္ေတြကို ခါးစည္းျဖတ္ေက်ာ္ရင္း အစ္မငယ္ရဲ့ လြတ္ေျမာက္လမ္းကိုရွာၾကရေအာင္ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားလာရတယ္။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ ငါတုိ႕ဆက္ေနဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ အင္းဟုတ္တယ္ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးေတာ့ ဆက္ေနလို႕မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မက်ေသးဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကလည္းလြန္ဆြဲေနေသးတယ္။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုကို လြယ္လြယ္ကူကူရွာသြားေလတဲ့ အစ္မငယ္ကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးအိမ္က ဒရိုင္ဘာတစ္ေယာက္ရဲ့ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္ရင္း ဘ၀အသစ္ကို စတင္သြားခဲ့တယ္။ အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူးေလ….

ဆက္ပါဦးမယ္…