ပိန္းၾကာဖက္ကို ေရမတင္သကဲ့သို႕

ငယ္တုန္းက မနက္မိုးလင္းရင္ အဖြားရဲ့ အစိေႏၱယ် အစခ်ီတဲ့ ဘုရားရွိခုိးျပီး၊ ဆြမ္းကပ္၊ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္းကပ္၊ ပန္းကပ္ျပီးရင္ တျပည္လံုးမွာ ရွိတဲ့ တန္ခိုးၾကီးဘုရားအဆူဆူကို တိုင္တည္ဆုေတာင္းသံကို ေၾကးစည္မထုမခ်င္း ၾကားရတတ္ပါတယ္..

ဟိုးအထက္ခ်င္းေတာင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီက စလိုက္တာ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာက ဘုရားပုထိုးကုန္ေအာင္ရြတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ေတြ သူ႕ကို ကန္ေတာ့့တဲ့အခါမ်ားဆို ေရလိုေအးလုိ႕ ပန္းလုိ႕ေမႊးပါေစ၊ အိမ္ျပန္ခါနီးကန္ေတာ့ ရင္ အႏၱရာကင္း ေဘးရွင္းပါေစ၊ သြားလမ္းသာလို႕လာလမ္း ေျဖာင့္ပါေစ၊ ခလုတ္မထိ ဆူးမျငိၾကပါေစနဲ႕၊ ဘုန္းၾကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ အဆင္းလွပါေစ၊ ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ပါေစ ဆိုတာမ်ိဳး ဆုေတြတသီတတန္းၾကီးေခြ်လို႕

ျပီးေတာ့ ဒီေန႕တေန႕လံုး စိတ္ထဲကေရာ ပါးစပ္ဖ်ားကပါ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရရြတ္ေနမိတဲ့….

အနာေရာဂါမွန္သမွ်တို႕ ပိန္းၾကာဖက္ေပၚ ေရမတင္သလို အရွင္းေလွ်ာက် ေပ်ာက္ကင္းၾကပါေစ….

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား

Credit: photo is from Lovinghugs.com
Money train ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ျပီး ငယ္ဘ၀တေလ်ာက္လံုး သိပ္စြဲလမ္းခဲ့တာပါ။ တေယာက္ ကိုတေယာက္ သစၥာ ေစာင့္သိျပီး အသက္ေပးခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြဆုိတဲ့ ခ်စ္ခင္ျခင္းကို ကိုးကြယ္မိခဲ့တယ္။ ဇာတ္ကားဆုိတာ ဇာတ္ကားတခုပဲျဖစ္တာမုိ႕ (ျပင္ပဘဝမွာ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ရွိခဲပါဘိျခင္း)။ ယံုမယ့္သာယံုေနတာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀နဲ႕စာေတာ့ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ မျဖစ္ပ်က္ႏုိင္ဘူးဆိုတာကို အတိုင္းသား ျမင္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယံုၾကည္ေနတုန္းပဲ တေန႕တလံေပါ့……………

အိမ္က အဖိုးအဖြားက သားသမီး ၁၃ေယာက္ပြားစီးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၅ေယာက္ပဲ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့တယ္။ အၾကီးေတြ အကုန္လံုး ေရာဂါမ်ိဳးစံုနဲ႕ ကုန္လြန္ၾကေတာ့ အဖိုးအဖြားတုိ႕မွာ အားကိုးအားထားရယ္လို႕ မရွိရွာဘူးေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ တူေမာင္သားခ်င္းေတြကို သားသမီးအျဖစ္ေမြးစားခဲ့တယ္ဆုိတယ္။ ပထမ ေမြးစားသားက အေတာ္ေလး လုပ္တတ္ကိုင္တတ္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ မံုရြာျမိဳ႕မီးေဘးၾကီး ျဖစ္ေတာ့ ကမ္းနားလမ္း အိမ္ၾကီးကေန ေခြးေျပး၀က္ေျပး ေျပးၾကရတယ္။ ေမြးစားသားက အေဖတို႕အေမတို႕ ေျပးႏွင့္ၾကေတာ့ သား မီးခံေသတၱာကို မပါ, ပါေအာင္ သယ္ခဲ့မယ္ ဆိုတာနဲ႕ အသက္ေဘးက ေ၀းေအာင္ ေျပးၾကရတယ္။ မီးခံေသတၱာကိုေတာ့ ေခ်ာင္းဦးနားမွာ ေဟာင္းေလာင္း ျပန္ရေတာ့မွ ေက်ာခ်တဲ့အခါ အိုဓါးျပရယ္ အုိဓါးျပရယ္လို႕သာ ငိုညည္းႏုိင္ရွာေတာ့တယ္။

ေမြးစားသားသမီး ဆုိတာကို ရပ္တန္႕ျပန္ေတာ့ အၾကီးဆံုး သမီးၾကီးရဲ့ သားသမက္အလွည့္ေပါ့။ ရုပ္ေခ်ာ အရာရွိ အသက္ကလည္း ငယ္ျပန္ေတာ့ ရွင္းလိုက္ရတဲ့ အရွဳပ္ထုပ္ေတြ ေငြထုပ္ပိုက္ျပီး ေတာလိုက္လိုလိုက္ ေတာင္လိုက္လိုလိုက္။ မိမိသမီးၾကီး မ်က္ႏွာမငယ္ေရး အတြက္ စီးပြားေရးပ်က္ခ်င္ပ်က္ပါေစေပါ့။ သမီးၾကီး ဆံုးသြားမွပဲ တစခန္းရပ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ အဖိုးအဖြားဆံုးေတာ့ အေမြဆိုင္ပါ လုပ္ျပီး တရားစြဲမယ္ ဘာမယ္ ထလုပ္ေသးတယ္။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို ဒုကၡလွလွေပးခဲ့တာေပါ့။ ဟိုးေတာထဲမွာ စားစရာ မရွိလို႕ အိမ္မွာ လက္တိုလက္ေတာင္းရ၊ ေက်ာင္းေလးဘာေလးလည္း ထားေပးရေအာင္ ေခၚလာခဲ့တာ။ သြားတိုက္တံဆိုတာ ဒီလိုတုိက္ရတယ္လို႕ လက္ထဲက တိုက္လက္စ မီးေသြးခဲကို ဆြဲယူျပီး သင္ျပေပးခဲ့ရတာ။ ဇြန္းခက္ရင္း ကိုင္တာက ဒီလိုကြ။ ထမင္းစားရင္ ဒီလုိပံု ဆုိျပီး အိမ္က ပံုသြင္းေပးခဲ့တာ။ ရည္ရည္မြန္မြန္ျဖစ္လာေတာ့ ေတာင္အိမ္ (ေဖတုိ႕ အိမ္က) တြင္ခံုမွာ လုပ္ငန္းသင္ေပးခဲ့တယ္။ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ျဖစ္လာေတာ့ မဆုိးဘူးရယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ေပးၾကတယ္။ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းေတြ မ်က္ႏွာလႊဲေပးၾကတယ္။

ေက်းဇူးဆိုတာရွိမေနခဲ့ရင္ ေက်းဇူးစြပ္စရာမလိုဘူးတဲ့။ ဟုတ္တယ္ ေက်းဇူးဆုိတာ မရွိခဲ့ရင္ေကာင္းမယ္လုိ႕ ေတြးမိတယ္။ အတြင္းေရး အေတာ္မ်ားမ်ား သိသြားျပီးတဲ့ေနာက္ ေနာက္ေက်ာက ဓါးနဲ႕ထုိးမယ္လို႕လည္း ဘယ္သူက ထင္မွာလဲ။ ယုံၾကည္ထားျပီးသားမုိ႕ မဟုတ္မဟတ္ အၾကံေတြနဲ႕ ဘ၀ပ်က္ေအာင္ လုပ္လိမ့္မယ္လို႕ ဘယ္သူ ၾကိဳသိမွာလဲ။

လုပ္ခဲ့တယ္ လုပ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္မွာရွိသမွ် အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခုနဲ႕ ဆင္းခဲ့ရေလာက္ေအာင္ ကို လုပ္ပစ္ခဲ့တာ။ ေတာင္အိမ္က အခုထိရွိေနတုန္း။ ျခံ၀န္းကို ပိုင္းျပီးေတာ့ ေရာင္းလိုက္ၾကပါျပီ။ ႏွစ္ဖက္ေဆြမ်ိဳးေတြ အကုန္စိတ္နာခဲ့ၾကတယ္။ ေဖ့ဦးေလးဆုိ အဲ့ဒီစိတ္နဲ႕ ေသရာပါ။ ပ်က္သြားတဲ့ ဘ၀ေတြက အမ်ားၾကီး။ ဦးေလးေတြဆို အခုထိ ဘ၀ပ်က္ေနၾကတုန္း။ အဲ့ဒီလူကိုေတြ႕ရင္ ေအာ့ႏွလံုးနာလြန္းလို႕ မ်က္ႏွာကို လႊဲပစ္ၾကတယ္။ သူ႕ဆီမွာ အဖိုးေလးတုိ႕ ရစရာရွိတာေတြ တပံုၾကီးက်န္ေသးတယ္။ ဒါေတာင္မွ သူက ျမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးအျဖစ္ ဟန္မပ်က္ ျပံဳးျပံဳးေလး ေနႏိုင္သတဲ့။ လူမ်ားေနာ္….

ယံုၾကည္မွုဆိုတဲ့ အတိုင္းအတာက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ အေတာ္ေလး တာသြားပါတယ္။ ေပါင္းသင္းရင္း ၾကာရွည္လာတဲ့ ကာလတစ္ခုမွာမွ ဒီယံုၾကည္မွုဆိုတာ ျဖစ္တည္လာတာပါ။ ဘယ္သူကမွ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ယံုၾကည္လိုက္တာလုိ႕ မေျပာတတ္သလို၊ ငါ့ကို ယံုၾကည္ပါကြာလုိ႕လည္း ေျပာၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း က်ေနာ္ေကာဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္က လူေတြကို ယံုၾကည္ခဲပါတယ္ (အရင့္အရင္ အေတြ႕အၾကံဳေတြအရ က်ေနာ္ေျပာင္းလဲသြားတာပါဆုိတာကုိ လူေတြကလည္း မယံုၾကည္ၾကပါဘူး)။ အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားပါတယ္။ ယုံၾကည္မိျပီးျပီဆုိလည္း စံုလံုကန္းယံုသြားတတ္လြန္းလုိ႕ ခံရေပါင္းလည္း မ်ားပါျပီ။ အသိအစ္ကို တေယာက္ေျပာသလို တခါခံလိုက္ရတိုင္း ဘ၀သင္ခန္းစာတစ္ခုတုိးတယ္လုိ႕ မွတ္ယူထားပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြဆိုတဲ့ လူမွုပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုမွာ အဲ့ဒီယံုၾကည္မွုကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ၾကမလဲ။ က်ေနာ့ကို ေရာ ဘယ္သူေတြက ယံုၾကည္ျပီးေတာ့ ဘယ္သူေတြက မယံုၾကည္ၾကဘူးလဲ။ က်ေနာ္က မိတ္ေဆြအရင္းေတြလို႕ ဆက္ဆံရင္းႏွီးခဲ့သူေတြကေရာ တကယ္ပဲ ယံုၾကည္ေလာက္ရဲ့လား။ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ က်ေနာ္ ပိတ္မိေနျပန္ျပီေပါ့………..

ျပီးျပည့္စံုေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဆီသို.

ဒီစာကိုေရးဖို.ကတိေပးထားတာ ၾကာပါျပီ။ ၈လေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့့ေပ်ာ့ရွိေရာ့မယ္။ အေၾကြးတင္ေနတာၾကာပါပေကာလား။ ႏွစ္ကူးရံုးေလးရက္ပိတ္တုန္းကလည္း စေနျပီလားလို.ေမးေတာ့ ဟဲဟဲ မုဒ္မရေသးဘူးလို.ပဲျပန္လိုက္ရတယ္။ ဒီေန.ေတာ့ စပယ္ရွယ္ေန.အျဖစ္ ဒီစာကိုေရးလိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေရ အေၾကြးမက်န္ေတာ့ဘူးေနာ္ကြာ…..

က်ေနာ္မွတ္မိပါေသးသည္။ ေက်ာင္းစဖြင့္တဲ့ေဆာင္းတြင္းတစ္ခု ရဲ့ ရက္ၾကြင္းမ်ားအတြင္းမွာေပါ့။ အဲဒီေန.က chemical lab ၀င္ရတဲ့ေန. Chemical lab ကေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ရံုခန္းေအာက္ထပ္မွာ။ က်ေနာ္နဲ. ကြန္ျပဴတာသင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ အကူးလမ္းကေနျဖတ္ေလွ်ာက္လာျပီးျပန္အလာ။ ဒီေက်ာင္းျပီးရင္ က်ေနာ္တို.ႏွစ္ေယာက္လံုး ေနာက္သင္တန္းကိုတက္ရမွာမို. ႏွစ္ေယာက္လံုးမွာ ဖတ္စာအုပ္ေတြ မွတ္စုစာအုပ္မ်ိဳးစံု အျပင္ Drawing အခ်ိန္ပါတာမို. T ေတြေရာ Drawing လိပ္ေတြေရာ ရွုပ္ယွက္ခတ္ေနခဲ့တာပါ။ အဲဒီေန.က က်ေနာ္လြယ္တဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးက အညိဳေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးမွာ အတြင္းကရွုံ႕ ၾကိဳး အေပၚက သားေရဖံုးေလး။ ဆိုလိုတာကရွုံ႕ၾကိဳးနဲ႕မို႕ ပံုေတြမက်ိဳးတန္ေကာင္းဘူး ဆိုျပီးအက်ထည့္ထားတာ။ လမ္းလည္းေရာက္ေရာ ေနာက္မွာ အေသအခ်ာပိုးထားတဲ့ Drawingလိပ္က မရွိေတာ့ဘူးေလ။ လမ္းကိုေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာေတာ့ လမ္းမွာ မေခ်ာႏွစ္ေယာက္ဗ်ာ တစ္ေယာက္လက္ထဲမွာ က်ေနာ့ Drawingလိပ္ေလးနဲ.။ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ အဲဒီကစလို. က်ေနာ့ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့တာ ဒီေန.အထိ။

ဆံပင္တိုတို၊ အသားျဖဴျဖဴ ထက္ထက္ျမက္ျမက္ သြက္သြက္လက္လက္ အားလံုးက သတ္မွတ္ၾကတဲ့ ေယာက္်ားေလးဆန္ပါေလေသာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္း။ သူရဲ့ထူးျခားခ်က္ စကားေတာ္ေတာ္ေျပာႏုိင္တာပါပဲ။ နင္ က်ပမ္းျပိဳင္ပြဲ ျပိဳင္ရင္ႏုိင္မွာ သူငယ္ခ်င္း။ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဦးကာလမ်ားမွာ ေက်ာင္းေျပးၾကသည္။ ကမ္းကုန္ေအာင္ေဆာ့ၾကသည္။ ျပိဳင္ဆိုင္ၾကသည္။ ရန္ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာစာ စကားေျပတစ္ပုဒ္ကို ကေလးေတြလို္ အျပိဳင္အဆိုင္ေအာ္က်က္ခဲ့ဘူးသည့္ ညေနတစ္ခုကို အမွတ္ရျမဲ။ ေက်ာင္းရဲ့ ရွပ္အျဖဴ ပင္နီ၀တ္ျပီး သပိတ္ေမွာက္ၾကသည့္ပြဲတြင္လည္း ရဲရဲေတာက္သည့္ သူငယ္ခ်င္းမက ေရွ႕ဆံုးက။
မနက္မနက္ လိုင္းကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ေနရာဦးေတာ့လည္း သြက္လက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္ေႏွးလိမ့္ မလဲ။ မွတ္မိေနေသးသည့္ ေနာက္တခ်က္က တစ္ရက္ ကားေပၚမွာ လူၾကီးတစ္ဦးေနရာလုေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမကို ဒီတစ္ပတ္ျပတဲ့ ရုပ္ရွင္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ရွင္းျပစရာမလိုပဲ နားလည္သေဘာေပါက္ ခဲ့တယ္ေလ။ ရုပ္ရွင္နာမည္က “ အားႏြဲ႕သူပါရွင္” တဲ့။ အဲလိုမ်ိဳး…

အျမဲတမ္းဆိုးသြမ္းေနၾက က်ေနာ္ နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတို႕ စစိတ္ဆိုးၾကတဲ့ ေန.။ သူလိုက္ေတာင္းပန္တဲ့ ေနရာက ၄၈ ကားေလး ေနာက္ဖ်ားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ့ကို လွည္းတန္း မီးပိြဳင့္ ကားအရပ္မွာ ဆင္းလာဖို. အေခၚ။ ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ဆိုးရင္ခ်က္ခ်င္းမေျပတတ္တဲ့ က်ေနာ္က မဆင္းခဲ့။ ေနာက္မွစဥ္းစားမိတာက ကားေပၚမွာလူေတြ အမ်ားၾကီးနဲ. က်ေနာ္လိုက္သြားသင့္တာပါ။ အဲေလာက္ကိုဆိုးတာ။ ေနာက္ေတာ့ ေျပာမနာဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ရန္ျဖစ္တဲ့အေရအတြက္က မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ေက်ာင္းက ျပန္ခ်ိန္အျမဲေစာေပမယ့္ က်ေနာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အိမ္ျပန္ေနာက္က်ျမဲ လွည္းတန္း က ေရွာက္သီးသုပ္၊ ဆကာၾကီးမုန္႕ဟင္းခါး ကို ပဲေသြးနဲ႕ ဘဲဥ၊ ၾကက္ေတာင္ပံကင္နဲ႕ ၾကံရည္၊လွည္းကေလးနဲ.ဒိန္ခ်ဥ္သည္ဆိုတာ တစ္ရက္မွမထပ္ေစရဘူး။ အင္းလ်ားဆိုလည္း မေရာက္မရွိေစရ။ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါေသာ ေခ်ာင္းသာ ခရီးစဥ္ အိပ္မက္ကိုလည္းတူတူ မက္ခဲ့ၾကဘူးသည္။ သိမ္ငယ္ေၾကာက္ရြံ႕မွု အျပည့္နဲ. ထိုင္ခဲ့ရေသာ ဧည့္ခန္းကိုလည္းမေမ့ႏိုင္ခဲ့ျပန္။

ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ခရီးေတြထြက္ အျပတ္အသတ္ကိုကဲခဲ့ၾကတာေပါ့။ ပုဂံဆိုလည္းပါ ငပလီဆိုလည္းလိုက္နဲ. ေက်ာင္းမွာ အေပ်ာ္အပါးဆို မေမးနဲ. အမွတ္စဥ္ ၁ နဲ. ၂ မွာနာမည္ေကာက္သာေရးလိုက္စိတ္ခ် မပ်က္ကြက္ေစရ။ စာေမးပြဲခ်ိန္ မေမးနဲ. ပုဇြန္ေကာ္ျပန္. သီးစံု ေကာ္ျပန္႕ ငွက္ေပ်ာေကာ္ျပန္႕ မခ်က္ဘူးတဲ့ ဟင္းမ်ိဳးစံု ကုန္ေအာင္မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ၾကမယ္။ စာၾကည့္စားပြဲဆိုတာ တီဗီက လာတဲ့ ကိုရီးယားေရသန္႕ကားေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းခဲ့။ ထြက္လာတဲ့ေအာင္စာရင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ က်ေနာ္တို႕ ထိပ္ဆံုးကမပါခဲ့။ ဒီနွစ္သင္ခန္းစာယူ ျပီး ေနာက္ႏွစ္ၾကိဳးစားမယ္ထင္သလား သူငယ္ခ်င္းရယ္င့ါကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားပါ ဆိုျပီး မတြက္ပဲထားခဲ့တဲ့ စာေတြက အမ်ားၾကီး။ မွတ္မိေသးလား device စာအုပ္ကို မဖတ္ခ်င္ပါဆိုျပီး ဂ်စ္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ပါ။ အိမ္အလုပ္ကူမလုပ္လို. ျငိဳျငင္တဲ့ နင့္အေမမသိေအာင္ က်ေနာ္ စာအုပ္၀ယ္ဖတ္တိုင္း ခိုးငွားခဲ့ရတာေတြကလည္းအမွတ္တရ။ စာအုပ္ကို ငွားရင္က်ေနာ့စာအုပ္ေတြ ေခါက္မွာစိုးလို႕ ေျပာျပန္ေတာ့ တသက္တာမွတ္စရာ အျဖစ္ေျပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။

ေက်ာင္းျပီးမွသြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ခရီးက ကိ်ဳက္ထီးရိုးဘုရားခရီးေပါ့။ အလုပ္ေတြကိုယ္စီ၀င္ ဆက္သြယ္ၾကတိုင္ပင္ၾကျမဲ လုပ္ငန္းခြင္အခက္အခဲေတြကို ေဆြးေႏြးၾကျမဲ။ လုပ္ငန္းခြင္က လႊတ္တဲ့ ျပည္ပခရီးစဥ္မွာ လဲ တရုတ္တန္းက အိမ္မျပန္တတ္ေသာ၊ လွည္းတန္းကေန ဆူးေလကို ၄၅ ကားစီးတာ စြန္.စားခန္းၾကီးလိုျဖစ္ေနခဲ့ေသာ၊ ၂၀၄ကားေပၚမွာ ကားၾကပ္တယ္ဆိုျပီးငိုခဲ့ဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္အားငယ္မယ္ဆိုတာ ငါနားလည္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့လည္း စြန္႕စားခန္းခရီးရွည္ၾကီးတစ္ခုကို နင္စလုပ္ခဲ့တယ္။ သြားပါလို. တိုက္တြန္းမိခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးေသာလူေတြၾကားထဲမွာ မိဘအိမ္လိုမ်ိဳး အခန္.သင့္ ျခင္ေထာင္ေထာင္ေပးမယ့္လူမရွိ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးမယ့္လူမရွိဘူးေလေနာ္။ နင္ၾကံဳခဲ့ရတာေတြ ၾကံဳေတြ.ေနရတာေတြ က နင့္ကိုပိုရင့္က်က္ေစခဲ့မွာပါ။

အခုေတာ့ ဘ၀အတြက္လက္တြဲေဖာ္ကိုပါ ရယူပိုင္ႏုိင္သြားျပီဆိုေတာ့

သူငယ္ခ်င္းေရ ၀ိုင္တစ္ခြက္နင္မတိုက္ပင္မယ့္

Cheers!!!!!!!!

တိမ္ေတာက္ခ်ိန္ေရာက္မွ ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ လွမယ့္ နင့္ရဲ့ဆိုးေဖာ္ေပေဖာ္ေတေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မွ နင့္ရဲ့ ျပီးျပည့္စံုေတာ့မယ့္ ဘ၀ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္အတြက္ အမွတ္တရ……..

စာၾကြင္း။ ဒီစာကိုေရးေပးတာ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုရင္ အစ္မလွလွေလး ငါ့ကိုေပးေလဟာ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ပုတ္ေတာ့ ၾကီးတယ္ေနာ္။ ထားပါေလ ငါပဲအနစ္နာခံလိုက္ပါမယ္။ ေပးေနာ္........