11 October 2009

အခ်စ္ဦးမို႕…….


လူတိုင္းလူတိုင္း အခ်စ္ဦးဆိုတာ ရွိတတ္ၾကမွာပါပဲ။ အခ်စ္ဦးဆုိတာ ဘာလဲ ဘယ္လိုလဲ ေျဖရွင္းစရာလိုမယ္မထင္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္ အဲ့ဒီလူဟာ သူ႕အခ်စ္ဦးပါတဲ့ အဲ့လူက လမ္းခြဲခဲ့တာေတာင္ သူအဆက္အသြယ္မျဖတ္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕ေကာ… က်ေနာ့ကိုယ္က်ေနာ္လည္း ေမးေနမိပါတယ္……………


ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ၾကည့္မိလုိက္တယ္။ ဇာတ္ကားအေဟာင္းတစ္ခုပါပဲ။ စုထားတဲ့ ဇာတ္ကားထုပ္ေတြ ဖုန္မတက္ခင္တစ္ခ်က္ဝင္ၾကည့္ျဖစ္လုိက္တာ။ သံုးဆယ္ေက်ာ္မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕ ဆယ္ငါ့းႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ အေၾကာင္းေပ့ါ။ ဒါရိုက္တာ ျပခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာက တစ္ခုခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့ရင္ထဲ ေရာက္လာတာ အဲ့ဒီ အခ်စ္ဦးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးျဖစ္ေနလုိ႕ပါ။

အေတြ႕အၾကံဳမရွိေသးတဲ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ ဒီလိုကိုယ္ခႏၶာခ်င္း ရင္းႏွီးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားရူးသြပ္ေစလိုက္မလဲ။ အဲ့ဒီမိန္းမတစ္ေယာက္အနားကကို ခြာႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူမက သူ႕အတြက္ အခ်စ္ဦးျဖစ္ခဲ့မွာပါပဲ။

ဒီအေၾကာင္းအရာကိုပဲ ေတြးေတာေနတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ သူမရဲ့ ပညာကိုလည္း ေလးစားမိတယ္။ သူမအတြက္ စာဖတ္ကိုျပမွ သူလိုခ်င္တဲ့အရာ ရမယ္တဲ့ေလ။ ကိုယ္တိုင္ဖတ္လုိ႕ရရဲ့သားနဲ႕ လို႕ေျပာေတာ့ ဟင့္အင္း မင္းဖတ္ျပတာ နားေထာင္ခ်င္တာပါ ဆိုတဲ့ သူမပံုစံကို အေတြးထဲက မထြက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ သူဖတ္ျပတဲ့ စာအုပ္ေတြက နည္းမွ မနည္းေတာ့ပဲ။

သူစုေဆာင္းထားတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ ေရာင္းျပီးေတာ့ ခရီးအတူထြက္ၾကတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ သူမတို႕ ႏွစ္ေယာက္ခြဲခြာၾကရျပန္တယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ လူဆိုတာ ခဲြခြာရစျမဲပဲေလ။ သူမက သူ႕ကို လံုးဝအသိမေပးခဲ့ဘူး။ သူဘယ္ေလာက္ခံစားလိုက္ရမလဲ။ သူမဟာ သူ႕အတြက္ အခ်စ္ဦးေလ။ ဘယ္ေလာက္ထိ ငိုေၾကြးလိုက္မလဲ။ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ထိခိုက္လိုက္မလဲ။ က်ေနာ္ဆုိရင္ေကာ ခံႏုိင္ရည္ ရွိပါ့မလား။ ေတြးရင္းေတာင္ တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြခ်င္လာမိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူက ဥပေဒကိုသင္ယူေလ့လာတယ္။ သူတုိ႕ ေလ့လာတဲ့ အမွုတစ္ခုမွာ သူမနဲ႕ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ရင္နာစရာေကာင္းတာက သူမက တရားခံလုိေနရာကပါ။ စစ္အတြင္းက အမွဳကို ျပန္လည္ၾကားနာ စစ္ေဆးတဲ့အမွဳေပါ့။ သူမ စာမတတ္ဖူးဆိုတာ ဝန္ခံလုိက္ရင္ အမွဳ ကလြတ္ႏုိင္ရက္နဲ႕ သူမ တစ္သက္လံုး လွ်ိဳ႕၀ွက္လာခဲ့တာနဲ႕အတူ သူမကို သူမ ေျမျမဳပ္ပစ္ခဲ့တယ္။ သူမ ေထာင္က်ခဲ့တယ္။

သူမကို သြားေတြ႕ဖို႕ ၾကိဳးစားရင္း သူဘာေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့ရတာလဲ က်ေနာ္နားမလည္ခဲ့ဖူး။ သူမ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ သူ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ျပီး အသံသြင္းေပးခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ သူမကို ပံုမွန္ ပို႕ေပးခဲ့တာ။ သူ႕အတြက္ ခ်စ္ဦးသူဆိုတာ တကယ့္ကို ေလးနက္လြန္းပါလား။ ေပ့ါပ်က္ပ်က္ အခ်စ္ေတြ နဲ႕ စာရင္ သူ႕အခ်စ္ေတြကို ျမင္ရတာ တကယ့္ကို ၾကက္သီးထမိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူမရဲ့ သင္ယူျခင္း။ တိတ္ေခြေတြကို ဖြင့္ စာအုပ္ေတြမွာ စာလံုးေတြကို ခဲတံနဲ႕ဝိုင္း။ ျပီးေတာ့ စကားလံုးကို မွတ္ရင္း စာေတြတတ္ေျမာက္လာခဲ့တယ္။ သူမ ပထမဆံုးေရးတဲ့စာက သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ တိတ္ေတြလာပို႕ေတာ့ သူမအတြက္ စာမ်ား ပါလာမလားဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးကို ျမင္လုိက္ရတာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ ခ်စ္သူ ခင္သူ တစ္ေယာက္ဆီက ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ဖို႕ ေစာင့္ရတာ သိပ္ပင္ပန္းလြန္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ကို အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ပို႕ေပးဖို႕ ေနာက္တစ္ေစာင္ေပးျပန္တယ္။ သူမ စာေတြ ဖတ္တတ္ေရးတတ္လာျပီေလ။

သူမလြတ္ေျမာက္ခါနီးေတာ့ သူမဆီကို တစ္ဦးတည္းေသာဆက္သြယ္သူ သူ႕ဆီကို ေထာင္က ဖံုးဆက္လာပါတယ္။ သူမလြတ္ေျမာက္ရင္ ေနေရးထုိင္ေရး အလုပ္အကိုင္ စီစဥ္ေပးဖို႕ပါ။ သူမနဲ႕ေတြ႕ဆံုဖို႕ သူ ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနခဲ့ပံုပါ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ သူလက္ထပ္ျပီး သမီးတစ္ေယာက္အေဖ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။

Kid လုိ႕ေခၚလိုက္တာေလးကို ႏွစ္ျခိဳက္သေဘာက်ျဖစ္မိေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမအတြက္ သူက ပီဘိကေလးေလးေလ။ သူမအတြက္ သူဘာေတြ လုပ္ထားတယ္ သူမကို သူလာၾကိဳမယ္ဆုိတာကို ေျပာျပီးအျပန္ သစ္ပင္နားမွာ သူငိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ငိုခ်င္လာမိတယ္။

သူမလြတ္ေျမာက္မယ့္ ရက္မွာ သူလာၾကိဳေပမယ့္ သူမကို မၾကိဳႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အၾကိဳေထာက္သူ ေႏွာင့္ပူဗ်ာေဝရျပီ။ သူမ တစ္ျခားလမ္းတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျပီ။ သူ႕အတြက္ ဟလို ဆုိတဲ့စကားေလးကလြဲရင္ ဘာမွ မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဖတ္ျပေလ့ရွိတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲက စာကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေရးျပီး နံရံမွာကပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ငိုေၾကြးေနရံုေပါ့ kid ရယ္ သူကခဲြသြားရက္ျပီပဲ…………………

ခ်စ္ဦးသူဆုိတဲ့ စကားလံုးရဲ့ေနာက္ကို ဒီရုပ္ရွင္နဲ႕အတူ လိုက္မိသြားတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ခံစားခ်က္တစ္ခုုနဲ႕အတူ သူရဲ့ အခ်စ္ကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူမရဲ့ ၾကိဳးစားမွုကို ျမင္ေယာင္မိတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့လည္း…………….

24 comments:

pandora said...

ရြာသားေလး ေရးျပေတာ့ လြမ္းစရာပဲ.. အဲဒီကားေလးကို ၾကားဖူးတယ္။ မၾကည့္ဖူးေသးဘူး။

Unknown said...

Very nice story.. Want to watch this movie.
Yes , noboday can forget the first love..
Although we meet the new love, first love is always in our mind..

Phyo Maw said...

ခ်စ္သူဦးသူအေၾကာင္း ဖတ္ၿပီး
ျပန္ေတြးရရင္
သူမက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္
ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္က သူမကို သိပ္ခ်စ္တယ္
ဘာမွမလိုအပ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္တယ္
လို႕မ်ား ဆိုရင္ လြန္မလား...။

khin oo may said...

လြမ္းစရာ..

khin oo may said...

ဒီက စိတ္ခုိင္တာမဟုတ္ဘူး။

မဆုမြန္ said...

အဲ့ဒီ့ကားေလးကို ၾကည့္ဖူးတယ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းတဲ့ ကားေလးပဲ တရားခြင္မွာ သူ႕ခ်စ္သူကို ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ ျပတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးနဲ႕ သူ႕ခ်စ္သူအေပၚ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ၀ိုင္းျပီး အမူပံုခ်ေနတာေတြကိုျမင္ေနရတဲ့အခါရယ္ ေနာက္ စာမေရးနိုင္ဘူး စာမဖတ္နိုင္ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ့အရွက္နဲ႕လဲျပီး ေထာင္က်ခံလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ေကာင္ေလးရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ေနာက္ တိတ္ေလးေတြပို႕ေပးတာေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္ေလးဘက္က ခံစားေပးလို႕ရေပမယ့္ တကယ္တမ္း ခ်စ္သူကို လြတ္ခါနီးသြားေတြ႕ခ်ိန္ သူဆက္ဆံလိုက္တဲ့ပံုစံေၾကာင့္ ကိတ္၀င္းစလက္က အဲ့ေသလမ္းကို ေရြးလိုက္တယ္လို႕ထင္တယ္ အိမ္ေလးကို ျပင္ျပီး ေစာင့္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးအတြက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းမိေပမယ့္ သူ႕ရဲ့ ေအးတိေအးစက္ အမူအယာရယ္ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ရုပ္လိုက္တဲ့ အမူအယာရယ္အတြက္ သူနာက်င္သြားပံုပဲေလ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးပါ ပို႕စ္ေလးအျဖစ္နဲ႕ထပ္ဖတ္ေတာ့ ျပန္ျပီး အမွတ္ရမိတယ္

စိမ္း... said...

ခံစားခ်က္ျပင္းထန္းလြန္းသူတစ္ေယာက္ေပါ့... ကိုယ့္အတြက္မေကာင္းတာေတာ့ အမွန္ပဲ... :)

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ..စိတ္၀င္စားစရာ
သနားစရာေလး..
လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လခဲြေလာက္က
ေအာ့ခ်က္ကိုသြားရင္း..
အဲလိုဆင္ဆင္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုက
ိုေၾကာ္ျငာထားတာေတြ႔မိသလိုပဲ...
အဲဒိတုန္းကလည္းစိတ္၀င္စားသြားတယ္။

ဖိုးသၾကၤန္ said...

စ ၾကည္႕ၿပီလား??
ၾကည္႕ၿပီးရင္ေတာ႕ ေရး ေပေတာ႕ဗ်ိဳ႕...
ေစာင္႕ဖတ္မယ္

ေကာင္းကင္ျပာ said...

အမ ခနခန ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ကားေလးပါ..ရြာသားေရးေတာ့ တေခါက္ျပန္ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္...

tg.nwai said...

ေအာ္...ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ေလး စိတ္၀င္စားလုိ႔ လာဖတ္တာပါ.. The Reader ကို ခံစားဖဲြ႔ျပထားတာ စိတ္၀င္စားစရာပါ...တုိ႔လည္း ကိုနိေရးတဲ႔ ပို႔စ္မွာမွ ဒီကားအေၾကာင္း သိခဲ႔ ဖတ္ဖူးခဲ႔တယ္။ ကိုရြာသားကေတာ႔ အခ်စ္ဦး..ဆိုတာကို အသားေပးၿပီး ခံစားျဖစ္တယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ အခ်စ္ဦး ကဗ်ာေလးေတာင္ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာခဲ႔တယ္...ေက်းဇူးပါ ကိုရြာသားေရ... :)

ကိုလူေထြး said...

ငယ္ငယ္ကေကာင္ေလးဘဝကို အားက်ေနတယ္ထင္ပါ့ ရြာစားေရ.. အဲ ရြာသားေရ...

(ျပန္လာမေရးပါနဲ႕ေတာ့.. မေရးခ်င္မွေတာ့)

းဝ)

ကာရံဆူး said...

ကိုရြာသားေရ...အခ်စ္ဦးကို လြမ္းသြားတာလား...ဖတ္ရင္းနဲ ့လည္း စိတ္မေကာင္းလိုက္ဘူး...

Unknown said...

ရူးေတာ့သည္

ခေရညိဳ said...

ရြာသားေလးကေရာ ရြာသူအခ်စ္ဦးကိုလြမ္းေနတာထင္တယ္

purplemay said...

အဲ့ကားေလးအေၾကာင္းေရးထားတာ ဖတ္ဖူးတယ္..။ ၾကည့္ဖုိ့ေတာ့ မၾကိဳးစားမိခဲ့ဘူး...။
အခ်စ္ဦးဆိုရင္ အရူးအမူးျဖစ္တတ္ၾကတာ လူတိုင္းပဲထင္ပါရဲ့ေနာ္......

ေမေလး said...

ကုိရြာသားေၿပာလုိ႔ ၿပန္ၾကည္႔လုိက္အုန္းမယ္။

မေမ႔ရက္ဘူး အခ်စ္ဦးရယ္။
(ဇာတ္လမ္းနာမည္ေၿပာပါတယ္။ းP )

MieMie said...

ၾကည္႔ခ်င္သြားၿပီ...

mie nge

Anonymous said...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရြာသားေလး။
ရုပ္ရွင္မၾကည့္ဖူးေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းရ႕ဲ သေဘာကို ရြာသားေလးအေရးနဲ႕တင္ သေဘာက်ပါတယ္။

Rita said...

ထံုးစံအတိုင္း ၾကည့္ခ်င္သြားျပန္ၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ႐ုပ္႐ွင္တကားၾကည့္ရင္ တေနကုန္တယ္။
ကိုယ့္ဘာသာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာ့ၿပီး ၾကည့္ရတာမို႔လို႔။ ၾကည့္လိုက္ ထသြားလိုက္ ဘေလာ့ဖတ္လိုက္ ခ်က္တင္ဝင္လုိက္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ ပ်င္းလိုက္တာဆုိၿပီး pause လုပ္ထားလုိက္။

ၿငိမ္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ အလုပ္ဆို စာဖတ္တာပဲ ရတယ္။

ATN said...

ၾကည့္ျပီးျပီ ... ထိခိုက္ ရွနာေစတဲ့ ရုပ္ရွင္တကားပါပဲ...

Ree Noe Mann said...

ကဲ ကဲ အညြန္းကလည္းေကာင္းေနေတာ့ သြားၾကည့္လိုက္အံုးမယ္ဗ်ာ

ခ်စ္ညီ ရီနုိ

ဂ်ဴနို said...

ရြာသားရယ္ ခ်စ္ေပမဲ့ ဘယ္သြားေတြ ့ရဲမလည္း။ ဟာနာက နာဇီ တရာခံျဖစ္ေနတယ္။ သူက ေခတ္သစ္က ေရွ ့ေနေလာင္းေလ။
သားသမီးရင္းေတြေတာင္ နာဇီတရာခံမိဘေတြကို မေတြ ့ရဲဘူး။ ကိုယ့္အေဖအေမနာဇီပါလို ့မေျပာရဲဘူး။လူ ့အသိုင္းအ၀ိုင္းက လူမဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ဖယ္က်ဥ္ထားၾကမွာ ေၾကာက္တာကိုး။ ခုထိပုန္းေနတုန္းပဲ။

ဟာနာလည္း အျပစ္လံုးလံုးကင္းတဲ့သူမဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။ စာမတတ္လို ့သာအားလံုးထက္ အျပစ္ပိုႀကီးသြားတာ။ ဒါလည္း သူတို ့ခ်င္းပဲ သိတာကိုး။ တရား၀င္ကေတာ့ လူဆိုးမႀကီးေလ။



နာဇီေခတ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရွ ့ေနေလာင္းေလးက ငယ္ခ်စ္ဦးကို ဆက္သြယ္ ေနရာေလးရဖို ့ကပ္ေနမယ္ထင္တယ္။ အဲ့တုန္းက အဲ့လိုပဲျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္တဲ့။

ဆုမြန္ေျပာသလိုပဲ လက္ဆုတ္သြားေတာ့ သိတ္ရင္းနွီးပါတယ္ဆိုတဲ့ တဦးတည္းေသာ သူေတာင္ သူ ့ကို မၾကည္ျဖဴေတာ့ သတ္ေသလိုက္တာေနမွာ။

Anonymous said...

ကာရြာသိုးေရ..
ဒီပို႔စ္တင္တုန္းက သိလိုက္လို႔ အၾကမ္းဖ်င္းလာဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ဒါေပမယ္႔ မၾကည္႔ရေသးလို႔ မွတ္ခ်က္မေပးခ်င္ဘူး
သိပ္လည္းစိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ဒီကားရယ္၊ Lost in translation ရယ္ကို ဟိုေန႔က မွတ္မွတ္ရရနဲ႔ အေခြဆိုင္မွာလိုက္ရွာခဲ႔တယ္။ ဒီအေခြအပါအ၀င္ ကားေဟာင္း ၁၅ေခြနီးပါးေတြ႔ေပမယ္႔ Lost in translation ကိုေတာ႔ မရခဲ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီကားကို ေသခ်ာ ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ ျပန္ၾကည္႔တာ ၃ေခါက္ေလာက္ရွိသြားျပီ။

သိပ္ၾကိဳက္တယ္။
နင့္ခနဲ.. ရင္ထဲမွာ ဘယ္လို ေဖာ္ထုတ္ရမွန္းမသိေအာင္ကို ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ႔တာ။ အခ်စ္ဦးေလ.. အခ်စ္ဦး။
Michael ကသိပ္ခ်စ္တတ္တာပဲ။
Hanna Schmitz ရဲ႕ေရြးခ်ယ္သြားပံုက ေလးစားစရာေကာင္းတယ္။ သူတို႔အတူေနလို႔၊ ဘ၀ခရီးအတူဆက္ဖို႔ကလည္း ဘယ္လိုေတြးေတြး မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။
သူေတာ္ေတာ္ဇာတ္နာတယ္။ Michael ရဲ႕ အခ်စ္ကိုလည္း အားက်ပီတိျဖစ္လြန္းလို႔ ေနာက္ဆံုး သူငိုတဲ႔အခန္းမွာ အကို႔လိုပဲ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး။
မတူညီတဲ႔ဘ၀အသီးသီးကို ျဖတ္သန္းေနထိုင္ၾကေပမယ္႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အေ၀းကေနထားတဲ႔ အခုလို ေမတၱာစစ္ကေတာ႔ ရွားပါတယ္၊ သိပ္ကို တန္းဖိုးရွိလြန္းပါတယ္။ မူရင္းစာေရးဆရာ Bernhard Schlink လည္း ဒီ၀တၳဳနဲ႔ ကမၻာေက်ာ္ျပီး နာမည္တဟုန္ထိုးၾကီးသြားခဲ႔တာပဲ။
သူမို႔ ခံစားရေအာင္ ေရးလည္းေရးတတ္ပါေပ႔ဗ်ာ။ ခ်ီးက်ဴးတယ္။